3. Bölüm: Karakolda Fısıltılar, Dağda Sırlar
981 Words
Lojmandan okula yürürken kalbim sanki bir taş gibi ağırdı. Rüzgar, dağların arasından geçerken eski anıları fısıldıyordu kulağıma. Sanki babamın sesi: “Bir çocuğun kalbine dokunabilirsen, bir ülkenin geleceğini değiştirirsin Esem.”
Okulun kapısını ilk açtığımda içim ezildi. İçeri ilk adımımı attığımda burnuma çürük tahta, nem ve zamana yenilmişlik kokusu doldu. Yıkık dökük sıralar, penceresi kırık bir sınıf ve çatlamış bir soba… Burası eğitimden çok, terk edilmişlik kokuyordu.
Çantamdan küçük not defterimi çıkardım. Her adımda başka bir eksik yazdım:
— Camlar kırık
— Sobalar çalışmıyor
— Sıraların çoğu eksik ya da hasarlı
— Tahtanın yenilenmesi gerekiyor
— Tuvaletler kullanılmaz halde
Bu sadece başlangıçtı.
————————
Öğle saatlerinde lojmanın küçük masasında bilgisayarımı açtım. Kanada’da mezun olduğum üniversitenin sosyal sorumluluk birimi aklıma geldi. Orada hâlâ irtibat kurduğum bir hocam vardı. Birkaç kelimeyle durum anlatılamazdı ama içimdeki sesi bastıramadım.
“Merhaba Profesör Elena,
Türkiye’nin doğusunda, dağların ardında, çok uzun zamandır öğretmen yüzü görmemiş bir okuldayım. Sınıflar boş, ama umut dolu gözlerle beni izleyen çocuklar var. Okulda en temel ihtiyaçlar bile yok. Eğer üniversitenizin bu tür sosyal sorumluluk projelerine hâlâ desteği varsa, lütfen bana bir yön gösterin…”
Gönderdim.
Hemen ardından eski arkadaşım Rania’ya yazdım, ardından bir öğretmen yardım grubu olan “Eğitimde Umut Derneği”nin mail adresini bulup durumu kısaca özetledim. Herkes küçük bir tuğla koyarsa, bir duvar yükselir.
O akşam lojmanın loş lambası altında, internetin yavaşlığından pes etmeden yazışmaya devam ettim. Artık elimde sadece tebeşir değil; kalem, kelime, cesaret ve biraz da inat vardı.
——————
Karakol – Bars’ın Odası
Sabahın ilk ışıkları dağın yamacına vururken, Bars’ın odasında çay bardakları tıngırdıyordu. Masanın etrafında dizilmiş Astsubay Murat, Uzman Çavuş Veli, Uzman Çavuş İsmail ve yeni katılan Teğmen Arda kahkahalarını zor tutuyordu. Ortam sıcak, ama Bars’ın yüzü soğuktu.
Teğmen Arda:
— Köy kahvesi kaynıyor komutanım. Kadını sizin nişanlınız sanıyorlar. Hele dün muhtar “Gelin komutan beyin gönlünü çalmış” demiş, karısı bir sinirlenmiş anlatamam!
Murat:
— Vallahi biz de emin değiliz Teğmenim. Kadın hem şık, hem sert. Topukluyla geldi, tezeğe battı ama gözünü bile kırpmadı. Kim bilir, belki özel görevli?
İsmail:
— “Hello teacher” dedim, bana öyle baktı ki, anladım İngilizcem hâlâ ilkokul seviyesinde.
Kahkahalar yükselirken Bars gözlerini dosyaya indirdi. Kalemini bir kenara bıraktı. Yüzü ifadesiz ama kafası doluydu.
Bars (iç ses):
Üç yaşında yurtdışına gitmiş, Kanada’da okumuş. Diploması sağlam ama her şey yüzeyde. Ne geçmişte bir iz, ne de aileden bir dokunuş. Sanki biri özellikle silmiş her şeyi. Ve şimdi buraya gelmiş… Neden?
Tam o anda kapı hızlıca açıldı. Takım elbiseli, ciddi bakışlı bir adam içeri girdi. Gözlüklerinin arkasında tehditkâr bir netlik vardı. Konuşurken ses tonu buz gibiydi:
— Yüzbaşım. Sayın Türkoğlu’nun torununu almak üzere buradayım.
Odada bir anda sessizlik çöktü. Veli’nin çayı havada kaldı, Arda dudaklarını ısırdı. Teğmen Arda göz ucuyla Bars’a baktı ama yüzündeki ifadeyi çözemedi.
Bars:
— Öğretmen Hanım, Millî Eğitim tarafından atanmış bir öğretmendir. Kimse onu buradan kendi başına alamaz.
Adam ilerledi. Ceketinden zarif bir zarf çıkardı ve masaya koydu. Kalın kağıtta tek bir isim: Esem Türkoğlu.
Adam:
— Yüzbaşım, o çocukken ailesini bu topraklarda kaybetti. Araba saldırısında sadece o kurtuldu. Ama nasıl hayatta kaldığını hâlâ hatırlamıyor. Yıllarca tedavi gördü. Şimdi buraya dönmesi onun için tehlikeli.
Bars gözlerini dikti:
— Buraya dönmesi onun kararı. Bu topraklar herkese ait. Kimin kalıp kimin gideceğine siz değil, görev ve irade karar verir.
Adamın gözleri daraldı. Sesi alçaldı ama tehdit doluydu:
— Siz onun geçmişini bilmiyorsunuz. Travmalarını, gizlenen anılarını, yıllarca dosyalardan nasıl korunduğunu… Bu köy, bu dağlar, bu yalnızlık… Hepsi onu tekrar o güne götürür. Eğer bu işe karışırsanız, sonuçları sadece onun için değil sizin için de ağır olur.
Teğmen Arda, duyduğu şeyleri sindirmeye çalışırken Murat göz ucuyla Bars’a baktı. Bars hiçbir tereddüt göstermeden cevap verdi:
— Burası Türkiye Cumhuriyeti. Görevinin başındaki bir öğretmeni tehdit ederek götüremezsiniz. Burası sizin kararlarınızla değil, halkın ihtiyaçlarıyla şekillenir.
Adam başını sallayıp kapıya yürüdü. Çıkarken arkasına dönüp son bir cümle bıraktı:
— Sizin zannettiğiniz kadar sıradan biri değil o öğretmen… Belki de bu köyde kalmak onun için bile bir hata olacak.
Kapı kapandı.
Dedesinin gönderdiği adamın ayak sesleri koridorun loşluğunda kaybolurken, odada bir sessizlik hâkim oldu. O sessizlik, biraz önceki tehditvari konuşmanın etkisini taşıyordu.
Astsubay Halil kapıya doğru eğilip kapalı olduğundan emin olduktan sonra, başını çevirip:
— Komutanım, o adam… bildiğin tehdit etti sizi. “Bu köy bu kıza göre değil,” dedi, “Geçmişi peşini bırakmaz,” dedi… Yani, kim bu kız?
Teğmen Arda lafa girdi, sesi ciddiydi:
— Komutanım, bu kadar zengin bir aile ise neden torununu buraya yolladılar ki? Hele bir de geçmişinde böyle bir travma varken?
Uzman Çavuş İsmail boğazını temizledi:
— Duyduğumuza göre küçükken bir saldırıdan kurtulmuş. Anne babası şehit olmuş.
Bars’ın gözleri dosyada. Elleri zarfın üzerinde. Ama açmamış. Dedesinin adamı gitmişti ama söyledikleri odanın duvarlarında yankılamaya devam ediyordu.
— “Unuttuğunu sandığınız şeyler bir gün geri döner,” dedi… — diye mırıldandı Bars, sesi kısıktı.
Askerler birbirlerine baktı. Sessizlik çökmeden önce Halil bir kez daha konuştu:
— Köy kahvesinde herkes onu sizin nişanlınız sanıyor komutanım. Ama hikâye… hikâye çok başka. Bars eliyle kapıyı işaret etti.
— Çıkın şimdi.
Askerler tek tek selam verip odadan çıktılar.
—————-
Zarfın Açılışı
Bars yalnız kalınca parmaklarıyla ağır ağır zarfı açtı. İçinden çıkan belgeler, çocukluk fotoğrafları, psikolojik değerlendirme raporları, yurt dışındaki okul kayıtları, terapist notları, hatta olay yerinin çizimleri… Hepsi bir araya gelince, tablo çok netti:
Esem Türkoğlu, üç yaşında bir bombalı saldırıdan sağ kurtulmuştu. Anne ve babası, çocukları eğitmek uğruna şehit düşmüşlerdi. Esem, olayın detaylarını hatırlamıyordu ama bilinçaltı o günü hiç unutmamıştı. Psikolojik tedaviler, ülkeden uzaklaştırılma, sürekli koruma… Ve şimdi, tehdit yeniden yaklaşıyordu.
Bars belgeleri yavaşça topladı. Kafasında tek bir cümle yankılandı:
“Bu kızın burada kalması, birilerini çok rahatsız ediyor…”
Dosyanın içinden küçük bir not düştü. El yazısıyla yazılmıştı:
“Bu kız buradan uzaklaştırılmazsa, geçmiş onu bulur. Onu koruyamayız. Siz de koruyamazsınız.”
Bars yumruğunu sıktı.
— Deneyeceğiz. Çünkü bu kız, bu köyde en çok ihtiyaç duyulan kişi.
- Writer
