Chapter 06
1169 Words
-Sofia-
“Fine!” sabi ni Josh, at saka ako sinenyasan na umatras palayo sa akin. “Lalabas tayo at maggogrocery.”
What the—! Hindi ko naman sinabing ngayon, jusko! Pagod na pagod pa ako, at ang gusto ko na lang sana ay kumain at magbeauty rest na, para makapag-ready ako for school bukas.
“But it’s already late.” tumingin ako sa wall clock. “Baka sarado na ang mga stores.”
“The supermarket closes at ten, kaya tara na!”
“Wait!” hinawakan ko ulit ang kamay niya, pero tinignan niya ito na parang nandidiri, kaya parang napasong agad ko siyang binitawan. “Ubos na ba ‘yung niluto mo kanina?”
Nakataas ang kilay na tinignan niya ako sa mukha.
“Di ba may niluluto ka kanina nung naliligo ako? Baka kasi pakainin mo ako sa labas eh, dito na lang mas tipid. And I want you to know that I love home-cooked meals way more than fast food.” kagat-labing sabi ko sa kanya.
“Sinong nagsabing pakakainin kita sa labas?” nakaismid na sabi nito. “May pera ka di ba? Bumili ka ng pagkain mo.”
Gustong-gusto ko na siyang batukan pero nagtimpi lang ako. Kailangan ko munang maging mabait at pakisamahan siya at baka mapalayas ako ng wala sa oras.
I took a deep breath to calm myself, and then I sweetly smiled. “So, wala nang natira sa niluto mo? Alam mo, bad ang nagdadamot lalo na sa pagkain.” kapag ganitong gutom na gutom ako eh, kailangan kong umisip ng paraan para makakain.
“Okay, may natira pa. Pero hindi mo pwedeng kainin.”
“Bakit naman?”
“Hindi masarap!”
“Weh? Bawal magdamot!”
“Bahala ka!” naglakad ito papunta sa kusina. “Halika, tikman mo kung gusto mo.”
Kinuha nito ang kawaling nasa ibabaw ng gas stove at saka inilapag ito sa mesa.
“Eat!” inabutan ako ng plato at ng tinidor, at excited ko itong kinuha at saka inilapag sa mesa. Pagbukas ko ng takip ng kawali, umalingasaw agad ang amoy ng adobong baboy. “Wow! Ang tagal ko nang hindi nakakakain nito!”
Excited akong sumandok sa plato ko at saka naupo. Si Josh ay tahimik lang na nakatingin sa akin at hinihintay ang reaksiyon ko. Pagsubo ko pa lang ng isang hiwang karne, ay napangiwi ako at agad ko itong iniluwa.
“Anong klaseng luto ‘to?” hindi ko maexplain ang lasa. Hindi siya lasang adobo, promise! Dali-dali akong tumakbo papunta sa lababo at saka iniluwa ang kinain ko. Nagmumuog na rin ako at saka hinugasan ang bunganga ko. “Are you trying to poison me?”
“Makulit ka eh. Di ‘yan ang napala mo.” siya pa itong galit, eh siya na nga ‘tong may kasalanan! “Sinabi ko na sa’yong hindi masarap. Katakawan mo!”
“Me, matakaw? Hindi ba pwedeng gutom lang?” lumapit ako sa kanya at saka pinunasan ng t-shirt niya ang bibig ko.
“Hey! What the hell are you doing?” parang diring-diring tinampal nito ang kamay ko.
“Ouch ha! Nakikipunas lang eh!”
“Bakit, mukha ba akong basahan?”
“No, but you look like a table napkin. ang puti at ang linis.” nakangiti kong saad, pero pinanlisikan niya ako ng mga mata. “Sorry na. Nagjojoke lang naman ako. Ang sungit mo kasi.”
“Hindi ako masungit.”
“Eh anong tawag mo sa ginagawa mo sa akin?” I said, pouting my lips. “Tapos pinakain mo pa ako ng hindi masarap. Bakit ba ganun ang lasa ng adobo mo?”
“Ganun ako kapag stress. Hindi masarap ang luto ko.”
Stress siya? Dahil ba sa akin? “Sorry.” I batted my lashes at him. “Tara kain tayo sa labas. Libre na lang kita.”
Biglang tumaas ang kilay nito. “May pera ka ba?”
Ay wow! Papayag pala siya kapag libre.
“Oo meron! Tara!” Hinila ko siya palabas ng bahay, dire-diretso sa sasakyan niya. “Pwede ko bang idrive ang kotse mo?”
“No.”
“Sige na, please?”
“Sofia, hindi pa tayo close!” inirapan niya na naman ako.
Ah, ganun? Lumapit ako at halos idikit ang katawan ko sa kanya. “Gaano ba ka-close ang gusto mo?”
“Sofia…” he groaned, but I saw how he swallowed. Ay may bumibigay! Pero itinulak niya ako palayo. “Gusto mong mapalayas?”
Ngumiti ako, pero parang ngiwi ang dating. “Joke lang. Ito naman hindi na mabiro. Sige na, ikaw na ang magdrive.”
Sayang! Akala ko makakapag-drive na ako ng sports car.
Sumakay na ako sa kotse niya, pero nakita kong bumalik siya sa bahay. Inilock niya lang pala ang pinto, at saka naglakad pabalik, at sumakay na sa kotse.
“So, saan tayo maggogrocery?” I asked him as I buckled my seatbelt, and he started to drive off.
“Sa Manila.”
“Hey! I’m serious!”
“Sa supermarket, malamang!”
I rolled my eyes at him. “Saan nga? Di ba sabi ko sa’yo, wala akong alam dito. Gusto ko talagang matuto. Wala pa akong friends. Ikaw lang at saka si Mr. Lawrence ang kakilala ko dito.” napayuko akong bigla at gusto kong maiyak dahil namimiss ko na si kuya at si daddy.
Napatingin ako sa labas ng bintana, at kumurap-kurap para pigilan ang pagluha ko.
“You’ll learn your way around once you’ve stayed here longer.” he said softly, eyes on the road as he made a right turn. Parang bigla siyang bumait ah. “At saka marami namang taxi dito. You can also book a grab kung may gusto kang puntahan. Pero sabihin mo muna sa akin kung saan. Nakatira ka na sa bahay ko, so kargo na rin kita. How old are you, by the way?”
Haleluyah! This is the first time na mahaba ang sinabi niya. At hindi siya nagsungit ha. Nahuhulog na ba ang loob niya sa akin?
“I’m twenty-one.” Old enough to replace your jowa. Kinikilig na kinagat ko ang pang-ibabang labi ko, at saka napatitig sa guwapo niyang mukha.
“Too young.” he said and I scoffed. Too young ka diyan! Magaling humalik 'to no! “Stop staring.”
Napa-straight ako ng upo. “I’m not staring!” depensa ko.
“Yes, you are! Mas pogi na ba ako sa kuya mo?” and this time nagjojoke na rin siya. Oh my God! Praise the Lord!
“Uhmm… nope! Mas pogi pa rin siya, pero kung magpapa-straight ka ng buhok, mas pogi ka na sa kanya.”
And for the first time, ngumiti siya. At hindi lang basta ngiti. It was a genuine one. The smile didn’t leave his face as he ran his fingers through his curly hair. Pero I could still see the sadness in his eyes. Ano ba kasing nangyari sa kanila ng jowa niya?
- Writer
