O gece Selin uyumadı. Kerem yan odadaydı. Selin kapısını kilitlemişti ama bunun Murat için bir anlamı olmadığını biliyordu. Yatağın ucunda oturuyor, nefesini sayıyordu. Murat sessizdi. Bu sessizlik artık bir güç gösterisiydi.
“Bunu bitireceğim,” dedi Selin karanlığa. “Bu şekilde yaşamayacağım.”
Murat’ın sesi yavaşça geldi. “Beni bitirmek,” dedi, “kendini inkâr etmektir.”
Selin ayağa kalktı. “Sen benim gerçeğim değilsin,” dedi. “Sen… tutulmuş bir anısın.”
Murat güldü. Bu gülüş Selin’i ürpertti. “O zaman neden hâlâ beni duyuyorsun?” diye sordu.
Selin cevap vermedi. Telefonunu aldı. İnternette arama yaptı. “Travma sonrası bağlanma… yas halüsinasyonları…” Okudukları onu rahatlatmadı ama bir şey fark etti: yalnız değildi. Bunu yaşayan insanlar vardı. Ve yardım alanlar…
Kapı çaldı. Selin i
