BÖLÜM 46: NORMAL OLAN
Sabah, Selin’in gözlerini açtığında fark ettiği ilk şey sessizlikti. Ama bu, onu ürküten türden bir sessizlik değildi. Evdeki eski, ağır ve sürekli tetikte kalmasını gerektiren sessizlikten farklıydı bu. Daha hafifti. Nefes aldırıyordu.
Bir süre yatakta kıpırdamadan tavana baktı. Perdelerin arasından sızan solgun ışık, odanın köşelerine usulca yayılıyordu. Murat’ın sesi yoktu. Ne fısıltı, ne sitem, ne de içini kemiren o tanıdık suçluluk hissi. Sanki biri uzun zamandır açık kalan bir radyoyu nihayet kapatmıştı.
“Bu normal,” diye geçirdi içinden. “İnsanlar böyle uyanır.”
Yataktan kalktı, mutfağa geçti. Kerem çoktan uyanmıştı. Tezgâhın başında, elinde bir kahve kupasıyla uğraşıyordu ama yüzündeki ifade, işlerin pek de planlandığı gibi gitmediğini söylüyordu.
“Günayd
