BÖLÜM 45: MERKEZ
382 Words
O gece Selin uyumadı. Kerem yan odadaydı. Selin kapısını kilitlemişti ama bunun Murat için bir anlamı olmadığını biliyordu. Yatağın ucunda oturuyor, nefesini sayıyordu. Murat sessizdi. Bu sessizlik artık bir güç gösterisiydi.
“Bunu bitireceğim,” dedi Selin karanlığa. “Bu şekilde yaşamayacağım.”
Murat’ın sesi yavaşça geldi. “Beni bitirmek,” dedi, “kendini inkâr etmektir.”
Selin ayağa kalktı. “Sen benim gerçeğim değilsin,” dedi. “Sen… tutulmuş bir anısın.”
Murat güldü. Bu gülüş Selin’i ürpertti. “O zaman neden hâlâ beni duyuyorsun?” diye sordu.
Selin cevap vermedi. Telefonunu aldı. İnternette arama yaptı. “Travma sonrası bağlanma… yas halüsinasyonları…” Okudukları onu rahatlatmadı ama bir şey fark etti: yalnız değildi. Bunu yaşayan insanlar vardı. Ve yardım alanlar…
Kapı çaldı. Selin irkildi. Kerem’in sesi geldi. “Selin? İyi misin?”
Selin kapıyı açtı. Kerem içeri girdi. Yüzü gergindi. “Az önce resepsiyondan aradılar,” dedi. “Odanın önünde biri görülmüş.”
Selin’in boğazı düğümlendi. “Kim?” diye sordu.
Kerem başını salladı. “Kimseyi tarif edememişler. Sadece… soğuk hissettiklerini söylemişler.”
Murat aralarında belirdi. Bu kez saklanmadı. Selin ilk kez onun bu kadar netleştiğini hissetti. Bu, Selin’in içini buz kesti. “Artık buradayım,” dedi Murat. “Kaçtıkça beni büyüttün.”
Kerem Selin’in donduğunu fark etti. “Bir şey mi görüyorsun?” diye sordu.
Selin Kerem’e baktı. Gözleri doluydu. “Evet,” dedi. Bu kez kaçmadı. “Birini görüyorum.”
Kerem’in yüzü değişti. Ama korku yoktu. Sadece endişe. “Tamam,” dedi. “Bana anlat.”
Murat öfkelendi. Oda bir anlığına soğudu. Perdeler hafifçe hareket etti. “Bunu yapma,” dedi Murat. “Beni onunla paylaşma.”
Selin derin bir nefes aldı. “Artık paylaşacağım,” dedi. “Çünkü bu benim hayatım.”
Bu cümle Murat’ı geri çekti. Bir an için silueti dağıldı. Ama yok olmadı. Sadece… beklemeye geçti.
Kerem Selin’in yanına geldi. “Yarın,” dedi, “geri dönelim. Ve birlikte yardım alalım. Ben buradayım.”
Selin başını salladı. Gözlerinden yaş aktı. Bu gözyaşı Murat için yeni bir şeydi. Bu, korkudan değil, karardan doğmuştu.
Murat fısıldadı:
“Beni merkezin dışına itiyorsun.”
Selin cevap verdi:
“Merkez ben olacağım.”
O gece Selin ilk kez şunu hissetti:
Bu hikâye bir aşk hikâyesi olmaktan çıkmıştı.
Bu, kimliğini geri alma savaşıydı.
Ve Murat…
Bu savaşta kaybetmeye tahammülü olmayan bir gölgeydi.
- Writer
