Dylan's pov:
Isang linggo na ang nakaplipas ngunit wala pa ring senyales ng paggising ni Aizen. Naging abala ako sa base ngunit bago ako umalis ay palagi ko siyang sinisilip sa kanyang silid upang alamin ang kanyang kalagayan.
Sanay naman akong gawin ang trabaho nya sa base pero… ang bigat sa kalooban ko na gawin ang mga ‘to. Noon ay nayayamot lamang ako dahil alam kong tinatakasan nya lang ako at gumagala lang sya papunta sa kung saan, pero iba kasi ngayon. Mas gusto ko pang gawin ang mga bagay na ‘to na alam kong nagpapakasaya lamang sya sa kung saan kaysa gawin ito na nalalaman kong nasa bingit sya ng kamatayan.
Aizen.
Gumising ka na! Hindi ka pwedeng mawala! Tsk!
…
Pakiramdam ko ay pagod na pagod ako agad kaya napahimas ako sa aking sentido. Habang nakasandal ako sa swivel chair
