“คุณไปนั่งพักเถอะค่ะ เดี๋ยววิจัดการเอง”
เสียงหวานเปล่งขึ้นอย่างอ่อนโยน ในขณะที่ยืนจัดของเข้าตู้เย็นอย่างใจจดใจจ่อเมื่อกลับมาถึงบ้าน
“ได้ยังไงกันครับ ของเยอะแยะขนาดนี้”
“วิบอกคุณแล้วว่ายังไงก็กินไม่หมดหรอกค่ะ คุณเล่นไปกวาดขนมมาทั้งชั้นขนาดนั้น”
เซบาสเตียนอมยิ้มกรุ่มกริ่ม มองดูคนตัวเล็กที่บ่นอุบอิบออกมาโดยไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เธอเหมือนภรรยาที่บ่นสามีผู้ฟุ่มเฟือยขนาดไหน
“ไม่หมดก็โทรเรียกผมมากินด้วยสิครับ แค่คุณโทร ผมก็พร้อมทิ้งทุกอย่างมาหาคุณทันที”
เอาอีกแล้ว เธอต้องมาเขอะเขินกับคำพูดผู้ชายคนนี้อีกแล้ว หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งจะได้พักตอนนี้กลับลุกขึ้นมาเต้นแข่งกันตุบตับไม่ยอมฟังเธอเลยสักนิด ไม่รู้หรอกว่าเขาเพียงแค่หยอกหรือจริงจัง แต่เธอนั้นกำลังหวั่นไหวอยู่ไม่เกินจริง
“ค..คุณไปนั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่นรอก่อนก็ได้ค่ะ ตรงนี้วิจัดการเองได้จริงๆ”
วิเวียนรีบหาคำพูดแก้เขิน ก้มหน้างุดบ่ายเบี่ยงหัวข้
