01
1419 Words
@หอพักxxx
" ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก ขาดเหลืออะไรโทรบอกพ่อกับแม่นะ"
เสียงติ๋มเอ่ยบอกลูกสาว ก่อนจะลูบหัวของไอติมอย่างนึกห่วง ตั้งแต่เล็กจนโตนี่เป็นครั้งแรกที่ไอติมต้องจากบ้านมาใช้ชีวิตคนเดียว ในเมืองศรีวิไล
"ติมคิดถึงแม่นะคะ มาหาติมบ่อย ๆ นะ"
เสียงเด็กสาวสวมกอดคนเป็นแม่ด้วยความรู้สึกใจหาย เมื่อต้องมาใช้ชีวิตคนเดียวแบบนี้ แต่ชีวิตเธอก็มีทางเลือกไม่มาก ด้วยฐานะทางบ้านค่อนข้างปานกลาง มีเพียงธุรกิจขายของชำภายในหมู่บ้านก็เท่านั้น เธอต้องดิ้นรนเรียนหนังสือเพื่อที่จะได้มีโอกาสในการทำงานดี ๆ มากกว่าคนอื่น
"หอนี้ปลอดภัยแน่นะลูก"
เสียงณรงค์เอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะลูบไหล่ลูกสาวเพียงคนเดียว ก่อนไอติมจะพยักหน้าเป็นคำตอบ
" นี่ก็จะค่ำแล้ว พ่อกับแม่รีบกลับเถอะนะคะ ขับรถตอนกลางคืนมันอัตราย"
"ติมอยู่ได้ใช่ไหมลูก....?"
"อยู่ได้ค่ะพ่อ"
ไอติมเอ่ยตอบพ่อแม่ ก่อนจะลากกระเป๋าของตัวเองเข้าไปในหอพักขนาดสามชั้น เธอเลือกที่จะอยู่ชั้นบนสุดของหอเพราะราคาค่อนข้างถูก ด้วยฐานะทางบ้านทำให้เธออยากจะช่วยพ่อกับแม่ประหยัด และตั้งใจเรียนให้จบ เพื่อที่พ่อแม่เธอจะได้สบาย
หลังจากพ่อแม่ของเธอกลับ ไอติมก็รีบเก็บของภายในห้องตัวทันที ก่อนจะนั่งมองภายในห้องขนาดเล็ก ที่ไม่มีแม้แต่โซนห้องครัว มีเพียงเตียงนอนขนาด 5ฟุต และเครื่องปรับอากาศ พร้อมกับตู้เสื้อผ้าขนาดไม่ใหญ่มาก
"อย่างน้อยก็มีตู้เย็นจิ๋ว อีกแค่ 4 ปีเท่านั้น อดทนนะตัวฉัน"
หญิงสาวเอ่ยขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะรีบจัดระเบียบห้อง และเตรียมตัวที่จะไปปฐมนิเทศพรุ่งนี้ เนื่องจากเธอเป็นคนไม่มีเพื่อน จึงเลือกที่จะมาเรียนที่นี่เพียงคนเดียว และใช้ชีวิตเพียงคนเดียวเช่นกัน ถามว่าเธอหวาดกลัวไหม ก็กลัวแหละ แต่เธอมีความฝัน และมีความหวังของพ่อแม่ที่รออยู่ เพราะการที่จะสอบชิงทุนเข้ามหาวิทยาลัยนี้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะฉะนั้นเธอจะทำมันให้ดีที่สุด
"ขอให้หลังจากนี้พบเจอแต่สิ่งที่ดีนะ ไอติม"
หญิงสาวเอ่ยขึ้นราวกับกำลังให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะเตรียมความพร้อมเพื่อ ไปเจอเพื่อน ๆ ในรั้วมหาวิทยาลัยครั้งแรกของเธอ
คร่อกกกกก!!!
" มาหิวอะไรตอนสองทุ่มเนี่ยติม"
ไอติมเอ่ยขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะลูบท้องน้อยตัวเองเบา ๆ และเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือ พร้อมกับกระเป๋าตังค์ใบจิ๋วของตัวเอง เดินไปที่ชั้นล่างของพัก ทว่าในระหว่างกลับมีรถมอเตอร์ไซร์มุ่งหน้ามาที่เธอ พร้อมกับเอ่ยแซว
"ว่าไงจ้ะน้องสาว จะไปไหนเหรอ"
เสียงชายฉกรรจ์เอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นมือเข้ามาสัมผัสแผ่นหลังหญิงสาว ทำเอาไอติมสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งด้วยความเร็ว แต่ฝีเท้าหรือจะสู้เครื่องรถของเขาได้
O...O!!!!!
กรี๊ดดดดดดด!!!
ไอติมกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อถูกผลักเข้าริมถนน ก่อนชายหนุ่มทั้งสามจะก้าวขาลงจากรถ พร้อมกับมุ่งตรงไปทำมิดีมิร้ายเด็กสาวตรงหน้า
" ติมขอร้อง อย่าทำอะไรติมเลยนะคะ"
ไอติมพยายามเอ่ยขอร้องชายหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำเสียงวิงวอน แต่มีเหรอสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์ที่มีจิตใจโสมมจะยอมฟัง
กรี๊ดดดดดด!!
ไอติมกรีดร้องเสียงดังลั่น เมื่อถูกกระชากเรียวขาอย่างแรง ก่อนที่เสียงใครบางคนจะดังขึ้น
" ไอ้แป้ก ไอ้ปัก ไอ้ปิ้ว ถ้าพวกมึงไม่หยุด กูส่งคลิปนี้ให้ตำรวจแน่"
" โถ่! กูก็คิดว่าใคร ที่แท้ก็อีติ่ว ลูกป้าปลิวนี่เอง"
" แม่กูเพื่อนเล่นพ่อมึงรึไง ไสหัวออกไปไกล เมายาก็ไปตาย"
"เอ้าอีนี่วอนตีน คิดว่าเป็นเมียเฮียแฟรงค์ แล้วเปรี้ยวตีนใครก็ได้เหรอวะ"
" หรือมึงจะเอา เจอผัวกูได้นะ ถ้ามึงใจพออ่ะ ไอ้ปัก"
เสียงหญิงสาวตัวเล็กเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงท้าทาย ก่อนจะจ้องมองชายหนุ่มทั้งสามคน
" ปากดีนักนะมึง ตัวเท่าลูกหมา"
" แล้วไง สั่งเก็บพวกมึงได้แล้วกัน"
ไอติมจ้องมองคนตัวเล็กพูดจาห้าวหาญ ก่อนจะพยุงร่างเข้าหาพร้อมกับหลบด้านหลังของเธอ แม้หญิงสาวจะตัวเล็กมาก แต่คำพูดของเธอชั่งกล้าหาญกว่าตัวซะอีก
"รอก่อนเถอะมึง เลิกกะเฮียแฟรงค์เมื่อไหร่ มึงเจอพวกกูลงแขกแน่อีติ่ว"
"รอวันที่พ่อมึงตายก่อนแล้วกัน ไป! ไสหัวไป ก่อนที่กูจะโทรเรียกเฮียแฟรงค์มาส่งพวกมึงไปหายมบาล"
บรื้นนนนนน!!! เสียงท่อรถดังสนั่นไปทั่วทั้งซอย เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ของ ไอติม ที่ดังอยู่ข้าง ๆ หูเธอ
"หุบปากสักที รำคาญ"
อึก!!
ไอติมพยายามกลั้นเสียงร่ำไห้ทันที ก่อนจะเอ่ยขอบคุณหญิงสาวตรงหน้า
" ขอบคุณเธอมาก ๆ เลยนะติ่ว"
" ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอ"
น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้น พร้อมกับจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายและเห็นใจ
"ติมขอโทษค่ะ"
" เพิ่งมาอยู่ใหม่เหรอ"
" ค่ะ ติมเพิ่งเข้ามาอยู่วันนี้วันแรก"
" ที่นี่ไม่ใช่ที่ ที่เธอจะมาเดินสบายใจเฉิบนะ กรุงเทพอันตรายกว่าที่เธอคิด ยิ่งเป็นซอยนี้แล้วด้วย ยิ่งหาความปลอดภัยไม่ได้เลย"
" ติมหิวค่ะ แค่จะออกมาหาอะไรกิน ไม่คิดว่าจะเจอคนไม่ดี"
ไอติมเอ่ยขึ้น พร้อมกับปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลอาบพวงแก้ม ก่อนจะสะอื้นไห้ด้วยความตกใจ
" ปะ ไปกินที่ห้องฉัน คืนนี้ฉันนัดเพื่อน ๆ มากินเลี้ยง ถือว่าเป็นการเลี้ยงปลอบใจเธอ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ติมเกรงใจ"
"จะเกรงใจทำไม หอนี้เป็นหอของฉัน"
"หอพี่ติ่วเหรอคะ"
"อืม ทำกับแฟนอะ ปล่อยเช่าถูก ๆ ให้เด็กต่างจังหวัดพอมีกำลังทรัพย์ที่จะอยู่ ไปกันเถอะ"
" ค่ะ"
ไอติมก้าวเดินตามหญิงสาวด้วยท่่าทีทุกลักทุเล เนื่องจากหัวเข่าของเธอได้รับบาดแผลจากการทุกผลักให้ช้มลง
"พี่ติ่วคะ ติมเจ็บขา"
ด้วยความเคยชิน เมื่อเจ็บปวดหรือเจอบาดแผลเธอมักจะเรียกหาคนเป็นแม่ แต่ครั้งนี้เด็กสาวไม่มีแม่อยู่ด้วยเหมือนทุกครั้ง จึงเอ่ยเรียกคนตรงหน้าแทน
" แล้วยังไง จะให้ฉันอุ้มเหรอ ฉันอุ้มไม่ไหวหรอกนะ"
"ไม่ใช่ค่ะ เดินช้า ๆ ก็พอ ติมเดินไม่ทัน"
" ไหนดูสิ แผลลึกแค่ไหน"
ติ่วก้มลงจ้องมองที่เรียวขาหญิงสาว ก่อนจะเห็นว่าบาดแผลนั้นลึกพอสมควร
" ติมไม่ทายานะคะ ติมไม่อยากทายา"
" เธอนี่เป็นคนยังไง เติมโตมาในครอบครัวแบบไหนถึงได้อ่อนแอ และน่ารังแกได้ขนาดนี้วะ ถ้าไม่ล้างแผล แผลของเธอก็จะติดเชื้อ ลามไปถึงอักเสบ เป็นบาดทะยัก แล้วหมอก็จะตัดขาของเธอทิ้งซะ ยัยเด็กโง่"
แม้หญิงสาวตรงหน้าจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีรำคาญเธอเสียเต็มประดา แต่ไอติมรับรู้ถึงความเป็นห่วงภายในใจของหญิงสาวที่แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"ติมขอบคุณพี่นะคะ"
" พี่ติ่ว เรียกฉันว่าพี่ติ่ว เพราะฉันแก่กว่าเธอสามปี! จำใส่สมองไว้ด้วย"
" ค่ะ ขอบคุณนะคะ"
"จะยืนพูดอีกนานไหม จะถึงสักทีไหมห้องเนี่ย"
ติ่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนไอติมจะเร่งฝีเท้าเดินตามร่างหญิงสาวเข้าไปในหอพักที่เธออาศัยอยู่
" นั่งตรงนี้ก่อนแล้วกัน อีกสักเพื่อนฉันคงมา เดี๋ยวฉันไปหาอุปกรณ์ทำแผลให้"
" ไม่ล้างแอลกอฮอล์ได้ไหมคะ ติมไม่ชอบมันแสบ"
"ไม่ได้!"
เพียงแค่ได้ฟังน้ำเสียงเด็ดขาดของหญิงสาวตรงหน้าก็ทำเอาไอติมคว่ำริมฝีปากราวกับจะร่ำไห้ออกมาอีกครั้ง
"ถ้าไม่หยุดร้อง ฉันจะเอาแอลกอฮอล์ราดทั้งขวดเลย เงียบ!"
"อึก...คะ...ค่ะ"
ไอติมกลั้นหยาดน้ำตาไว้ทันที ก่อนจะจ้องมองตามร่างหญิงสาวด้วยสายตาละห้อย
☆★✬✫✩✰𖤐✭✯☆★✬✫✩
- Writer
