Tagu-taguan
SA mga lumipas na araw ay halos mabaliw ako sa pag-iisip kung babalikan niya pa ako kaya naman upang umiwas sa sakit na hatid niya ay inabala ko ang aking sarili sa paggagala sa mall.
Hapon na rin ako umuuwi sa aking unit upang hindi siya masyadong maalala ngunit gabi-gabi pa rin akong umiiyak, patuloy na tinatanong ang aking sarili kung ano ang mali sa akin. Hindi maubos-ubos ang aking luha habang ang aking munting puso ay tila namanhid na.
Gusto kong magpunta ng hospital upang magpa-check up, ngunit hindi ko naman magawa dahil ang gusto ko rin na kasama ko siya habang kausap kami ng doktor.
“Hanggang kailan ako maghihintay, Zadkiel? Babalik ka pa ba?” sunod-sunod kong tanong habang pinipigilan ang pag-agos ng mga nagbabadyang luha sa aking mga mata.
Lumanghap ako ng mara
