Ako muna
“WHAT happened?” my friends asked me in chorus after I went outside the precinct. Mugto ang aking mga mata at nanginginig ang mga kalamnan dahil sa aking mga nalaman. Kaagad naman silang lumapit sa akin at binigyan nila ako ng isang mahigpit na yakap.
“Pupuntahan ko si Kiel,” anunsyo ko kaya napangiti sila ng malapad. Nasaksihan kong lumuwag ang kanilang paghinga at umaliwalas in ang kanilang mga mukha.
“Will you say it?” Cyllene asked as he reached my hand. Marahan naman akong tumango pagkatapos ay isa-isa ko silang tiningnan.
“Finally,” Zemira commented as she nodded. Tipid siyang ngumiti pagkatapos ay inaya na kaming sumakay sa kotse.
“Y-yes, but not orally. I can't still spill it, that's why I've written a letter, saying all the things my mouth can't say,” I explained, ma
