AMBROSIO
Malamig at medyo mainit ang pakiramdam ko. Hindi ko rin maigalaw ang aking mga kamay at paa. Kahit ang pagbukas ng aking mga mata ay hindi ko magawang buksan. Sa gitna ng katahimikan ay tanging patak ng tubig lamang ang aking naririnig.
“Buksan mo ang iyong mga mata.” Halos manginig ang aking buong katawan nang marinig ko ang nakakikilabot na tinig na iyon. Natatakot akong buksan ang mga mata ko sa anumang posibilidad na maaaring makita ko. Baka mamaya ay may makita pa akong isang katakot-takot na nilalang.
“Huwag kang mangamba, ako ang inyong gabay,” dagdag pa nitong ani. Iminulat ko ang aking mga mata para malaman ko na rin kung nasaang lugar nga ba ako. Ang huli ko lamang naaalala ay ang pagkasaksak sa akin ng kutsilyo ng cheapanggang lalaking iyon. Letse kasing babaeng ‘yon
