CHAPTER 19
EMMANUEL POV
Dalawang linggo na ang lumipas mula noong huli kong makita si Kikay. Dalawang linggong parang unti-unting sumikip ang mundo ko. Dalawang linggong sinubukan kong pigilan ang sarili ko. Pero tangina, hindi ko na kaya. Sinasakal na ako ng sarili kong damdamin.
Kaya eto ako ngayon, nakatayo sa harap ng barong-barong ni Kikay. May bitbit akong isang supot ng pandesal at kahon ng juice na akala mo e bibili ako ng boto. Pero ang totoo, ang dami kong tanong sa sarili. Tama ba ‘to? Paano kung mabasted ako? Anong gagawin ko?
Bago pa ako tuluyang lamunin ng kaba, bumukas bigla ang pinto.
“Oh, Sir Emmanuel! Ano na namang lakad mo at napadpad ka rito?” tanong ni Kikay, halatang gulat pero may ngiting nakakapanghina sa akin. Wala siyang suot kundi simpleng duster, pero para
