ตอนที่ 02 : จ้องตา
1636 Words
7.00 น.
เช้าวันอาทิตย์ที่สุดแสนจะมืดมัว เพราะเมฆฝนดำทะมึนที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาบดบังแสงอาทิตย์จนบริเวณนี้มืดไปหมด ฉันจึงรีบเดินจ้ำออกจากห้องพักบริเวณเรือนหลังเล็กซึ่งเป็นบ้านพักของคนงาน ไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ห่างกันไม่ไกลมากนัก
“แม่ค่า...มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ” ฉันเดินเข้าไปกอดแม่จากข้างหลังขณะที่ท่านกำลังง่วนกับการทำอาหารตรงหน้าอย่างขมักเขม้น
ฟอด!!
“ทำไมรีบตื่นละลูก น่าจะนอนต่ออีกสักหน่อย” ท่านละจากจานอาหารตรงหน้าแล้วหันมาหอมฉันก่อนจะเอ่ยบอกกับฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“ไม่นอนแล้วค่ะ...ดาอยากมาช่วยแม่มากกว่า”
“งั้นหนูยกอาหารไปเสริฟคุณท่านเลยลูกปะ” หลังจากที่แม่พูดจบท่านก็จัดการจัดแจงตักอาหารข้าวต้มหมูใส่ถ้วย ก่อนจะเลื่อนมาให้เพื่อฉันจะได้ยกไปเสิร์ฟให้คุณท่านต่อไป
“ค่ะแม่...” หลังจากที่ฉันเอ่ยปากรับคำแม่แล้ว จึงหยิบถ้วยอาหารว่างลงบนถาดก่อนจะเดินออกไปยังห้องรับทานอาหารข้างๆ...
“อาหารมาแล้วค่ะ”
“ขอบใจจ้ะ...” คุณท่านผู้หญิงเอ่ยบอกกับก่อนที่...
“เอ่อหนูดาขึ้นไปปลุกตาเบลซทีฉันมีเรื่องจะคุยด้วย...” คุณท่านผู้ชายจะเอ่ยบอกกับฉัน...
“ค่ะคุณท่าน”
หลังจากนั้นฉันก็เดินขึ้นมาด้านบนของคฤหาสน์ ก่อนที่จะหยุดยืนช่างใจอยู่หน้าประตูบานใหญ่...
ก๊อกกกกกๆๆ
“…” เงียบ! ฉันควรทำอย่างไงดี...คุณท่านจะรีบออกไปทำธุระข้างนอกด้วย ‘กล้าๆ หน่อยดาหลา’
ก๊อกกกกกๆๆ
“คุณเบลซดานะคะ คุณเบลซตื่นรึยังคะ” ฉันตัดสินใจตะโกนเรียกเขาออกไป แต่...
“…”
ก๊อก...
“คะ...คุณ”
แอ๊ดดดดดดดดดดด!
“คะ...คุณเบลซ” มือฉันค้างอยู่กลางอากาศ ประตูห้องคุณเบลซเปิดออกพร้อมกับเจ้าของห้องที่ยืนมองฉันนิ่งๆ
...แต่ที่ไม่นิ่งเลยก็คงจะเป็นฉันเองเนี่ยแหละ ก็เพราะเขามีผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวที่พันรอบเองของเขาอยู่ไหนจะหยดน้ำที่ค่อยๆไหลจากปลายผมของเขาลงมา ‘เดี๋ยว! ดาหลาเธอคิดอะไรของเธอเนี่ย’
“อะ...เอ่อคุณท่านให้ดามาปลุกคุณเบลซค่ะ”
“…”
“เอ่อ งั้นดาขอตัวก่อนนะคะ” ฉันเอ่ยบอกกับผู้ชายตรงหน้าขึ้นหลังจากที่เรายืนจ้องหน้ากันอยู่นาน...ก่อนที่จะหันหลังเดินออกไป
“เดี๋ยว”
ขวับ!
“คะ?” ขาฉันหยุดชะงัดทันทีที่เสียงของเขาเอ่ยจบลง พร้อมกับรีบหันกลับไปมองเขา... ‘โอ๊ย…อกอีแป้นจะแตกชิกแพคเป็นชั้นๆ เลยพ่อคุณเอ้ย’
“บอกคุณตาอีกสิบนาทีฉันลงไป”
“ได้ค่ะ” ฉันรับปากเขาก่อนที่จะเดินออกมา...
“เป็นไงหนูดา…ตาเบลซตื่นรึยัง” คุณท่านผู้ชายจะเอ่ยถามฉันทันทีที่ฉันเดินเข้ามา
“ตื่นแล้วค่ะ...คุณท่านอีกสิบนาทีเดี๋ยวคุณเบลซลงมาค่ะ” ฉันเอ่ยตอบคุณท่านไปด้วยสายตายิ้มแย้ม...
“ขอบใจจ่ะหนูดา ฉันฝากเอากาแฟมาให้ตาเบลซทีนะจ้ะ”
“ค่ะคุณท่าน” หลังจากที่ฉันตอบคุณท่านแล้วฉันก็เดินออกมา...
10 นาทีต่อมา
ฉันเดินนำกาแฟไปเสริฟให้คุณเบลซอย่างนอบน้อม
“ครับคุณตา” หลังจากบทสนทนานั้นจบลง คุณท่านผู้ชายก็เดินออกไปทันที หลงเหลือเพียงสายตาสองคู่ที่ต่างจับจ้องมาที่ฉัน ‘รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ อย่างไงก็ม่ายรู้’
“><.”
“เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยจ่ะ…” คุณท่านเอ่ยกับฉันก่อนที่จะหันไปพูดกับคุณเบลซที่นั่งอยู่ข้างๆ
“…ตาเบลซพรุ่งพาหนูดาไปทำงานด้วยเข้าใจไหม”
“…”
“ตะ...”
“ไม่มีแต่นะหนูดา”
“ค่ะ” ฉันจำเป็นต้องรับคำคุณท่านออกไปอย่างจำใจ...
“ดีมาก หนูไปเตรียมตัวเถอะจ่ะ”
“ค่ะคุณท่าน” หลังจาที่ฉันตอบคุณท่านแล้วก็รีบเดินออกไปเอากระเป๋าของตัวเองทันทีไม่อยากให้ผู้ใหญ่ต้องรอนาน...
5 นาทีผ่านไป
ฉับ! ฉับ! ฉับ!
ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่รถของคุณเบลซทันทีที่เห็นเขายืนพิงรถของตัวเอง พร้อมกับส่งสายตานิ่งๆ มองมาที่ฉัน ‘ช่างเป็นคนที่เดาอยากอะไรอย่างนี้ก็ไม่รู้’
“ขึ้นรถ...” เขาเอ่ยบอกกับฉันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
“คะ...ค่ะ” หลังจากที่ฉันเอ่ยบอกกับเขาจบก็กำลังจะเดินไปขึ้นที่ข้างหลังแต่...
“ข้างหน้า”
“ค่ะ” ฉันรีบเดินจ้ำเท้าไปนั่งข้างหน้าข้างเขาทันที...
…
รถเคลื่อนตัวออกไปออกช้าๆ ถึงนี่จะเป็นครั้งแรกที่ฉันนั่งรถที่คุณเบลซขับก็พอจะเดาได้ว่านี่มันไม่ใช่เรื่องปกติของเขาแน่ๆ …
“หนูดาจ่ะ” คุณท่านเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ
“ค่ะ” ฉันจึงเอ่ยตอบพร้อมกับหันไปสบตากับคุณด้วยรอยยิ้ม
“ตอนนี้ห้องพักบุคลากรไม่พอเพราะเรากำลังสร้างตึกใหม่...”
“ค่ะ” ฉันคิดว่ายังไงซะฉันจะเทียวไปเทียวกลับอยู่ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉันเลย...
“ฉันไม่อยากให้หนูต้องเทียวไปเทียวมามันอันตราย ฉันคุยกับตาเบลซแล้ว...”
“...”
... อย่าบอกนะ ‘ไม่หรอกคุณเบลซไม่มีทางยอม...’
“ให้หนูไป...”
“...” ม่ายยยย
“อยู่กับตาเบลซ” ...
“...”
“อะ...เอ่อไม่เป็นไรดีกว่าค่ะคุณท่าน ดาเกรงใจด้วยค่ะ...”
“...”
“...”
“อีกอย่างดาไปกลับได้ค่ะสบายมาก” ฉันพยายามอธิบายเหตุผลให้สองคนตรงหน้าฟัง แต่…
“คอนโดตาเบลซอยู่ใกล้โรงพยาบาล อีกอย่างมีตั้งหลายห้อง...”
“...”
“เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับแม่ของหนูเอง ดาราต้องเห็นด้วยกับฉันแน่ๆ ...”
“...”
“และอีกอย่างหนูดาไม่ต้องเกรงใจตาเบลซโอเค...”
“...”
“ส่วนวันหยุดค่อยกลับบ้านอย่างนั้นดีกว่านะจ้ะ”
“ค่ะคุณท่าน” ฉันทำได้เพียงตบปากรับคำคุณท่านไปอย่างจำยอม ฉันรู้และเข้าใจดีว่าท่านเป็นห่วงฉัน...แต่ที่ไม่เข้าใจเลยคือผู้ชายที่นั่งข้างฉันเนี่ยสิ ทำไมเขาถึงไม่คัดค้านอะไรเลยล่ะปกติเขาน่าจะต้องหวงพื้นที่ส่วนตัวหรือไม่ก็ไม่ชอบความวุ่นวานตามนิสัยของเขาสิ...’ทำไมเขาไม่พูดอะไรเลยอ่ะ...’
@U mall
หลังจากที่พวกเรามาถึงห้างสรรพสินค้ากันมาได้สักพัก ก็มาหยุดอยู่ที่ร้านขายกระเป๋าแบรนด์เนมชื่อดัง
“หนูดาว่า สีนี้หรือสีนี้ดีถ้าฉันจะซื้อไปเป็นของขวัญ” คุณท่ายเอ่ยถามฉันขึ้นหลังจากที่พนักงานในร้านหยิบกระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดที่ท่านเลือกไว้มาวงตรงหน้าเรา
“ดาว่าสีนี้ค่ะ” ฉันชี้ไปที่กระเป๋าสีอ่อนตรงหน้า ที่ฉันเลือกใบเพราะมันดูเรียบหรู แต่ก็ดูน่าค้นหาน่าจะเหมาะกับการเป็นของขวัญมากกว่าอีกใบที่ดูสีฉูดฉาดเกินไป...
“งั้นเอาสีนี้” คุณท่านหันมายิ้มให้ฉัน ก่อนจะหันไปบอกกับพนักงาน
“เดี๋ยวยายนัดเพื่อนไว้ที่ร้านอาหารทางด้านโน้น...”
หลังจากที่พนักงานเดินออกไป คุณท่านก็หันมาพูกกับคุณเบลซ ก่อนที่จะ...
“...ตาเบลซพาหนูดาไปหาอะไรทานด้วยนะลูก”
“ครับ”
“...”
“นี่กระเป๋าค่ะ” เสียงพนักงานเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นถุงกระดป๋าใหญ่ส่งให้คุณท่านไป
“ฝากหนูดาด้วยนะตาเบลซ...”
“...” เขาพยักหน้าเพียงเล็กน้อยเพื่อเป็นคำตอบ
“...เที่ยวเล่นกับพี่เขาสักแป๊บนะหนูดาเดี๋ยวฉันมา”
“ค่ะคุณท่าน” ฉันเอ่ยตอบเธอไปอย่างนอบน้อม
ด้วยความที่คุณหญิงสินีท่านรู้จักหลานชายของแกเป็นอย่างดีเพราะเลี้ยงมาเองกับมือ ท่านรู้ดีว่าคุณเบลซไม่ชอบการพบปะสังสรรค์กับเพื่อนๆของแกสักเท่าไหร่ จึงสั่งให้หลานชายคนเก่งของแกไปหาอะไรทำฆ่าเวลาเพื่อรอแกทำธุระกับเพื่อนก่อน
12.00 น.
“คุณเบลซหิวรึยังคะ” ฉันเอ่ยถามคุณเบลซออกไปด้วยรอยยิ้ม
“อยากกินอะไร” เหมือนเขาจะตอบไม่ตรงคำถามของฉันเลยเนอะ...
“ให้ดาเลือกหรอคะ” ฉันเอ่ยถามเขาออกไปพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้ม...
“...” เขานิ่งพร้อมกับจ้องมาที่ฉันนิ่งๆ มันเป็นสายตาที่ทำให้ฉันคิดผิดไปมหันต์ที่เลือกทำแบบนั้นออกไป…’เพราะเขาคงไม่ชอบ’
“ขะ ขอโทษคะ” ฉันเอ่ยขอโทษเขาพร้อมกับหันหน้าไปทาง
“...”
“งั้นร้านนี้ไหมคะดูหน้าอร่อยดี” ฉันชี้ไปทางร้านอาหารญี่ปุ่นตรงหน้า เพราะตอนนี้นอกจากฉันจะกลืนอะไรไม่ลงแล้วฉันยังอยากออกไปจากตรงนี้อีกด้วย
“...” เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่เดินเข้าไปในร้านอาหารที่ฉันบอก...
“...” ฉันจึงก้มหน้าก้มตาเดินตามเขาเข้าไปในร้าน...
“...”
“...”
หลังจากที่เราสองคนสั่งอาหารเสร็จ บรรยากาศระหว่างเราก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
- Writer
