Enigmatic Dream

Enigma 6

Failure

Sobra ang kaba na aking nararamdaman. Si Jalaneel ay naka pwesto na sa kabilang banda.

"Think that you have a power, if I used my power againts you, gamitin mo ang kahit na anong parte ng iyong katawan ang sa tingin mo ang makakatulong sa iyo. 'Wag mong isipin na na wala kang Chandra, did you get it?" sabi ni Jalaneel. Natatakot ako. Tumango ako sa kaniya, kahit alam kong hindi ako sigurado kung kakayanin ko ba.

"Huwag kang mag-aalinlangang labanan ako naiintindihan mo? Isipin mo isa akong kaaway na handa kang patayin ano mang oras kung gugustuhin ko." matigas na sabi ni Jalaneel.

Inumpisahan niya nang ilabas ang hangin sa kaniyang mga kamay. Sa kabila ay ang apoy, dahan-dahan ay lumalaki ito nang lumalaki. Halos hindi ako makagalaw sa aking kinakatayuan. Hindi ko alam kung ano gagawin ko.

Pinaghalo ni Jalaneel ang ang apoy at hangin na nasa kaniyang mga palad. Walang kahirap-hirap niyang ginawa ito; tila sanay na sanay na siya sa kaniyang ginagawa.

Nang kumuha siya ng bwelo upang umatake ay nanigas lamang ako sa aking kinakatayuan.

"Azurine,get ready!" sigaw ni Jalaneel, ngunit hindi ko talaga alam ang gagawin ko,nakatayo lamang ako.

Nararamdaman ko na ang pagtama ng Chandra ni Jalaneel sa akin. Akala ko ang matutumba ako sa lakas nito,ngunit binawi niya ang kaniyang Chandrang umatake sa akin.

"I told you to fight!" pagalit na sigaw ni Jalaneel, naiiyak lamang ako, ngayon ko lang siya nakitang ganito magalit. Nasanay ako sa mukha niyang walang ekspresyon.

"Let's try again." mas kalmado na ang kaniyang boses ngayon.

"I'm afraid," I honestly said.

"When you're with me, fear nothing. " he firmly said.

"Now, I want you to fight me." sabi niya ulit. Dahan dahan akong tumago sa kaniya.

Ngayon ay mas determinado ako. Kinalma ko ang aking sarili at tumayo ng tuwid.Mas tinapangan ko ang akin loob. Kumaha ako ng malalim na hininga.

"Let's do it again." Jalaneel said.

"Don't hesitate to fight back, did you hear me." he asked, I just nod and he started again.

Inilabas niya ang hangin sa kanang kamay at ang elektrisidad sa kaliwa. Mas kinabahan ako dahil parang lalabas ang mga ugat ni Jalaneel sa kaniyang mga kamay, dahil sa lakas ng pwersang lumalabas dito.

Kumuha na siya ng bwelo para magamit ang kaniyang Chandra laban sa akin, hindi nako nakapaghanda sa atakeng iyon. Ramdam ko ang pamamanhid ng aking katawan dahil sa atakeng dala ng Chandra ni Jalaneel.

Natumba ako sa sobrang sakit na dala ng pinaghalong hangin at eletrisidad.

Mabilis na lumapit si Jalaneel sa akin. Mababakas ang pag a-alala sa kaniyang mukha.

"Are you okay?" he worriedly asked.

"Uhmmm... Okay lang ako." I answered, kahit na ang sakit sakit ng katawan ko.

"Let's rest for one hour. Halika,gagamutin ko ang sugat mo. " sabi niya, hinila niya ako papunta sa isang upuan. Kumuha siya ng first aid kit sa drawer.

"I'm sorry." naiiyak kong sabi.

" Don't feel sorry" tinignan niya ako, ngunit yumuko din ito pag patuloy na ginagamot ang mga sugat ko.

"Sorry, kasi hindi ko magawa ng maayos ang pinapagawa mo sa akin. " I said.

"Not every first time will gives you luck, that's why we we have a term 'try again'. If failing motivates you, I'm more motivated to make you feel that you aren't a failure." Jalaneel said, hindi ko mapigiling hindi humanga sa mga salitang sinabi niya. Hindi ko maipaliwanag ang saya na nararamdaman ko sa aking dibdib.

Hindi ko mapigilan na tumitig sa kaniyang habang ginagamot niya ang mga sugat ko.

" You're staring too much." Jalaneel said, namumula ang aking mukha sa kahihiyan. Iniwas ko ang aking tingin sa kaniya sa sobrang hiya na nararamdaman.

"But I didn't said you can't stare" mas tumindi ang hiya ko sa kaniyang sinabi. Nais ko na lamang kainin ng lupa.

"I'm not staring" I denied.

"Tss... To whom are you lying?" masungit niyang sabi.

"I'm not lying" I lied again.

"Denying, then?" panunukso niya.

"Hindi nga sabi" pagalit kong sagot sa kaniya.

"Okay, sabi mo, eh" panunuya niya.

Patuloy pa rin siya sa pagggamot ng mga sugat ko. Ininda ko ang sakit nito. Ilang minto pa kaming nagpatuloy sa ganito.

Nang matapos niyang magamot ang sugat ko ang nagpahinga kami ng ilang mintuo.

"Time's up! Let's do it." he said. Now, I'm much more determined.

Bigla niya ulit pinalabas ang kaniyang Chandra, ngunit hindi ko parin magawa ng tama ang pagpapalabas ng Chandra ko. Walang bahid ng iritasyon ang mababakas sa kaniyang mukha.

Bumalik na sa seryoso ang kaniyang mukha. Tumayo ako ng tuwid.

Nang matamaan ako ng kaniyang Chandra ay muli akong natumba, sobrang sakit na ng katawan ko. Parang maiiyak na ako, gustong-gusto ko nang sumuko, pero mas pinapatatag ko ang aking loob.

Pinahiran niya ang luha sa aking mga mata, nanlalambot ang mga tuhod ko habang ginagawa niya iyon.

" Subukan natin uli." sabi ko sa kaniya.

Muli ay pumwesto siya sa sa aking harapan.

"Kapag hindi mo nagawa ng tama ang kinakailangan mong gawin, mas malala ang sugat na makukuha mo." natatakot ako sa kaniyang mga sinabi.

"Gawin mo ang lahat ng makakaya mo, Understand?" Jalaneel reminded me.

Mas malakas na hangin ang nagsilabasan at ngayon ang mga apoy ay nagliliyab.

Tumindi ang takot na aking nararamdaman. I focused myself more.

Inisip ko may lalabas na hangin sa aking palad. Laking gulat ko nang may lumabas nga na hangin rito. Iniisip kong palakihin ito upang ibalik sa kaniya ang Chandra na ginamit niya papunta sa akin.

Nang malapit na ang kaniyang Chandra sa akin iy ginamit ko ang naipon kong hangin para pabalikin ito sa kaniya. Laking gulat ko nang bumalik ito sa kaniya ngunit napatay niya ito nang pagsamahin niya ang tubig at hangin para patayin ang nagawa niya kanina gamit ang apoy at hangin.

Nawalan ako ng lakas at muling natumba.

"Come here, let's rest for 1 hour." Jalaneel said. Pinaupo niya ulit ako kung saan kami naka upo kanina.

"You did a great." napangiti ako sa sinabi niya, ngunit walang ekspresyon parin ang kaniyang mukha.

"Uhmmm... Thank you" I shyly answered.

"Alam mo naba kung ano ang Chandra ko?" tanong ko sa kaniya.

"Not yet" nanlumo ako sa aking narinig. Bumagsak ang aking mga balikat.

"Don't be sad, failures and success are imcompatible—but they both work excellently." nabigla ako sa kaniyang sinabi. I didn't know na ganito kalalim siya mag-isip, you'll be in awe.

The silence between the two of us is deafening, walang nagsasalita sa aming dalawa.

Ilang minuto pa ang tumayo muli siya, tumayo rin ako.

"Let's start" Jalanaeel said.

Muli niyang ginawa kung ano ang ginawa niya kanina, ngunit ngayon ay puro hangin na lamang ang lumalabas.

Nakapalakahing hangin iyon na kaya akong lamunin. Hindi ako matutulugan ng ginawa ko kanina. Kailangan kong mag-isip ng bagay na iba sa nagawa ko kanina.

Ang sinabi Jalaneel gamitin ko ang lahat ng parte ng aking katawan upang labanan siya. Nagamit ko na halos lahat ng parte.

Bigla na lamang sumagi sa aking isipan na, kung iisipin ko mawala ang Chandrang ginawa niya mawawala pa ito? Paano kung hindi? Pero paano kung oo?

Bahala na, nang palapit na ng palapit ang hangin sa aking direksiyon, inisip ko na mawawala ang mga ito.

Yun lamang ang aking ginawa, halos tumalon ako sa tuwa nang makita ko na wala na ang Chandrang ginawa ni Jalaneel.

He smiled "I just found the Aerokinesis of the Blusette, you manipulated the air."