Nagising akong nag-iisa sa aking kwarto. Tiningnan ko ang orasan at nalamang alas-dose pa pala ng gabi, nangangahululugang panaginip ko ito.
Hindi ako bumangon at piniling magtalukbong nalang ng kumot. Ayokong lumabas, ayokong makita si Jenny, ayoko na muna. Ayokong maguluhan na naman sa mga sasabihin niya. Ipinikit ko ang aking mga mata, nagbabakasakaling magigising ako.
Pero kahit anong pikit at kurap ko ng aking mga mata, walang nagbabago sa paligid ko. Narito parin ako sa kwarto ko at wala akong ibang naririnig kundi ang aking paghinga. Napakunot ang noo ko bago napagdesisyunang bumangon at gawin ang nakasanayan ko-- ang maglakad sa walang katao-taong kalye.
Suot-suot ang aking makapal na kulay puting jacket na may print na itim na check, binagtas ko ang kalye, at pilit na hinanap
