AY'IN GRİ MÜHRÜ +21

Ben Eira. Eira Valenor. Gümüş Ay'a hükmeden Valenor hanedanlığının son prensesi. Gümüş Ay'ın anlaşmalı olarak verilen dişi kurdu. Kime diye soracak olursanız Kara Ay'a hükmeden son Alfa Kralın oğlu. Voidhelion Hanedanın biricik veliaht prensi Aetheon Voidhelion'a. Kuzey yarım kürede geceler uzun, ay sert ve acımasızdı. Bu topraklarda yalnızca siyah ve gümüş kurt sürüleri yaşardı. Kadim bir anlaşmaya göre güç siyaha, bilgelik gümüşe aitti. Ay yükseldiğinde siyahlar savaşır, gümüşler hükmederdi. …ve ben, Eira Valenor, o kadim dengenin bedeni hâline getirilmiş bir yemindim. Gümüş Ay’ın dişi kurdu olmak; bir taçtan çok bir zincirdi. Doğduğum anda bileğime görünmez bir kelepçe takılmıştı. Valenor hanedanının son prensesi olmak demek, seçme hakkının olmaması demekti. Ay beni çağırdığında kaçamazdım. Anlaşma beni verdiğinde karşı koyamazdım. Aetheon Voidhelion’u ilk gördüğüm gece, Kara Ay kan kırmızısıydı. Siyah kurtlar savaş meydanından dönmüş, ay ışığında tüyleri geceyle bütünleşmişti. Gözleri, onun gözleri,boşluğun kendisi gibiydi. Voidhelion hanedanının simgesi olan o kadim karanlık, bakışlarında yaşıyordu. Güç… saf, dizginlenmemiş güç. Ama korktuğum şey gücü değildi. Beni selamladığında diz çökmedi. Başını da eğmedi. Sadece baktı. Boyun eğmedi. Saygı gösterisi yapmadı. Sadece baktı. Gözleri boşluğun içi gibiydi; ne öfke vardı ne merhamet. Sanki ay bile ona hükmedemiyordu. O an kalbim hızlandı ama korkudan değil. Çünkü şunu anladım: Ben onun ödülü değildim. Ben onun zinciri de değildim. Ben onunla bağlanacaktım. Kadim anlaşma açık ve acımasızdı: Gümüş Ay, Kara Ay’a bir dişi kurt verecekti. Bir prenses. Bir bağ. Bir mühür. Bu evlilik yalnızca iki hanedanı değil, iki ayı birbirine bağlayacaktı. Ay Tapınağı’nda, gümüş taşların üzerinde dururken, ay ışığı tenime mühür gibi indi. Sırtımda Gümüş Ay’ın kadim işareti yanarak belirdi. Aynı anda, uzakta Kara Ay yükseldi. Aetheon yanıma geldi. Elini uzattığında geri çekilmedim. Çünkü Valenor kanı korkudan kaçmazdı. Parmakları bileğimi sardığında ay karardı. “Bunu istemiyorsun,” dedi düşük bir sesle. “İstemek önemli değil,” dedim. “Ay emretti.” Bakışları sertleşti. “Ay bana hiçbir zaman hükmetmedi, Eira Valenor.” Ve o an, anlaşmanın kusurunu fark ettim. Ay, iki hanedanı bağlamıştı… Ama Aetheon Voidhelion’u bağlamayı unutmuştu.