Masuyong hinaplos ko ang nagsisimula nang mangitim na pasa sa mukha ni Jerson. Panay ang deny niya kanina sa harapan ni Mommy Annalyn tungkol dito.
Nakunsensiya naman ako ng sa’kin na tumingin si Mommy Annalyn upang humingi ng anumang katugunan, ngunit wala naman akong naibigay na anumang salita dahil panay rin ang harang ni Jerson.
Naiinis tuloy ako sa sarili dahil sa kaisipang nasaktan pa siya ng dahil lamang sa’kin.
“Malungkot ka na naman.”
Masuyong kinabig niya ang kamay ko upang dalhin sa tapat ng kaniyang bibig saka paulit-ulit na hinalikan iyon.
“Hindi ako natutuwang makita na mayroon kang pasa sa mukha ng dahil lamang sa’kin,” matapat kong wika.
“Mas hindi ko kayang nakikitang sinasaktan ka ng kahit sino. Wala silang karapatang gawin iyon sa’yo,” tiim bagang niyang sagot.
N
