วิวาห์(ไม่)ลวง

1 แต่งแบบไม่ต้องรัก บรรยากาศในห้องคอนโดมิเนียมสุดหรูของนางเอกหน้าหวานไม่ได้โรแมนติก อบอุ่น หรือร้อนแรงอย่างที่ควรจะเป็น ทั้งที่ตอนนี้เธออยู่ตามลำพังกับแฟนหนุ่มในห้องส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างสวยงามทุกกระเบียด สมฐานะนางเอกซุป’ตาร์มาแรงอันดับหนึ่งในตอนนี้ ธีรุตม์กำลังยืนเผชิญหน้ากับกรรณิการ์ในระยะห่างเพียงแค่เอื้อมถึง ต่างกันตรงที่วันนี้เขาไม่ได้ดึงร่างแฟนสาวมาบดจูบอย่างเร่าร้อนดูดดื่มเหมือนเช่นทุกครั้งที่เข้ามาในห้องนี้ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้งเคียด เช่นเดียวกับจิตใจ เขาเองไม่ได้คิดจะกดดันกรรณิการ์แต่อย่างใด ทว่าหลายครั้งหลายครามาแล้วที่เขาเอ่ยปากขอแต่งงานกับเธอ แต่ก็โดนปฏิเสธมาตลอด โดยกรรณิการ์ให้เหตุผลว่า เสียดายงานที่กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น “ตกลงก้อยจะแต่งงานกับพี่มั้ย” คำถามเดิมหลุดจากริมฝีปากหยักได้รูปเป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาเองก็จำไม่ได้แม่นนัก แต่ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว และคำตอบของกรรณิการ์จะเป็นตัวตัดสินว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแฟนสาวจะเป็นอย่างไรต่อไป “ก้อยขอเวลาอีกสักหน่อยได้ไหมคะ” “นานแค่ไหน” “อาจจะสักสามสี่ปี” คำตอบนั้นไม่เกินคาดหรอกสำหรับธีรุตม์ เขาพอจะรู้ว่าอย่างไรเสียกรรณิการ์ก็ต้องเลือกงานในวงการบันเทิงอยู่แล้ว เพราะเธอกำลังมีความสุขกับชื่อเสียงและเงินทองที่ไหลมาเทมา “ก้อยเคยขอเวลาพี่แบบนี้มาแล้วเมื่อสองปีก่อน” “ก้อยจำได้ค่ะ แต่ว่าก้อยยังไม่พร้อมจริงๆ ก้อยกำลังจะมีงานร่วมกับทางเกาหลี ซึ่งถ้าก้อยประกาศว่ากำลังจะแต่งงานกระแสก้อยก็คงตก” “เพราะกำลังมีข่าวจิ้นกับดาราคนนั้นอยู่สินะ” “มันเป็นแค่งานนะคะพี่ธีร์ ยังไงก้อยก็รักพี่ธีร์คนเดียว” กรรณิการ์แก้ตัวละล่ำละลัก พยายามใช้สายตาและน้ำเสียงออดอ้อนแฟนหนุ่มให้เห็นใจ “คุณย่ายื่นคำขาดมาแล้ว ยิ่งท่านเห็นว่าเพื่อนพี่แต่งงานมีลูกกันหลายคนแล้ว ท่านก็ยิ่งบีบพี่ ก้อยก็รู้ว่าพี่เป็นทายาทคนเดียวของท่าน ท่านอยากให้พี่มีทายาทสืบสกุล เพื่อให้แน่ใจว่าตระกูลของท่านจะไม่ล่มสลาย ถ้าก้อยไม่แต่งกับพี่ ท่านจะให้พี่แต่งกับเด็กคนนั้น” “แต่งานในวงการบันเทิงมันเป็นความฝันของก้อยนะคะ” “แล้วพี่ล่ะ พี่ไม่ใช่ความฝันของก้อยเหรอ” คำถามนั้นยอกย้อนและเสียดแทงหัวใจคนฟังไม่น้อย กรรณิการ์ได้แต่ทำหน้าละห้อย “พี่ธีร์กำลังทำให้ก้อยลำบากใจนะคะ” “งั้นก็เลือกมาว่าจะเอางานหรือเอาพี่” “ก้อยเลือกงานค่ะ” เจ็บสุดๆ เมื่อได้ฟังชัดๆ ว่าตัวเองสำคัญน้อยกว่างานของแฟนสาว สำหรับเขากับกรรณิการ์มันคงสุดทางแล้วจริงๆ “โอเค ก็ตามนั้น เป็นอันว่าเราเลิกกัน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมีใครลำบากใจ ต่อไปก้อยก็ไม่ต้องอึดอัด ไม่ต้องมีพี่เป็นตัวถ่วง อยากจิ้นกับใครก็ทำได้เต็มที่ ส่วนพี่เองก็จะได้ทำตามที่คุณย่าต้องการโดยไม่ต้องห่วงว่าจะผิดกับก้อย” “โชคดีค่ะพี่ธีร์” กรรณิการ์กล่าวอวยพรด้วยเสียงราบเรียบ ราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรมากนักกับการเลิกราครั้งนี้ เธอมั่นใจว่ายังไงธีรุตม์ก็รักเธอ เขาอาจจะแค่ประชด ไว้ถ้าเธอเสร็จงานเมื่อไหร่ค่อยง้อเขาก็ได้ “เช่นกัน” จะทำอะไรได้นอกจากยอมรับการตัดสินใจที่แสนง่ายดายของผู้หญิงที่คบหากันมานานหลายปี ธีรุตม์กัดปากตัวเอง พยักหน้าติดๆ กันคล้ายเยาะหยันตัวเอง แล้วเดินออกจากห้องที่เคยมานับครั้งไม่ถ้วนนั้นไปเงียบๆ คิดว่าครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะมาเหยียบที่นี่ พระอาทิตย์ยามเย็นกำลังเคลื่อนคล้อยลงต่ำ หากแต่ความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนยังคงคุกรุ่นอยู่ดังเดิม ทั้งด้วยฤดูกาลและผลกระทบจากปรากฏการณ์เอลนีโญ ซ้ำกรุงเทพฯ ยังแออัดไปด้วยบ้านเรือนและการจราจร นั่นยิ่งทำให้เมืองใหญ่แห่งนี้ร้อนหนักกว่าสี่สิบองศา แต่ไม่ว่าอากาศจะร้อนรุนแรงเพียงใด ก็ไม่ใช่ข้อแม้ที่ทำให้ใครคนหนึ่งบกพร่องต่อหน้าที่ หญิงสาวในวัยยี่สิบสอง แต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล รวบผมเป็นหางม้า อวดดวงหน้าสะอาดสดใสสมวัย กำลังก้าวย่างออกมาจากตัวบ้าน มุ่งตรงมายังสวนหย่อมที่เต็มไปด้วยหญ้าเขียวขจี เปิดก๊อกแล้วลากสายยางมายังถนน ฉีดน้ำรดไม้ประดับที่ถูกตัดแต่งอย่างสวยงาม สามเดือนมาแล้วนับตั้งแต่เรียนจบ ภัทรินก็ทำหน้าที่เป็นคนสวนช่วยลุงมิ่งมาตลอด เธอรักและตั้งใจทำหน้าที่นี้อย่างดีที่สุดเช่นเดียวกับหน้าที่อื่นๆ ที่ได้รับมอบหมาย ด้วยสำนึกอยู่ตลอดเวลาว่า ตัวเองเป็นเพียงผู้อาศัย แม้คนส่วนใหญ่ในบ้านหลังนี้จะยกย่องว่าเธอเป็นหลานสาวคุณหญิงนิลวรรณผู้เป็นประมุขของบ้าน ทว่าเธอกลับตระหนักอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองเป็นเพียงหลานสาวกำมะลอที่ท่านเมตตาชุบเลี้ยงมาจนเติบใหญ่เท่านั้น สิ่งที่ควรทำเพื่อตอบแทนพระคุณของท่าน ก็คือดูแลท่านและทำหน้าที่ทุกอย่างของตัวเองอย่างดีที่สุดเพื่อที่ท่านจะได้ไม่ผิดหวัง แสงสว่างจากไฟสนามเรืองรองขึ้นแล้ว หลังจากพระอาทิตย์ลาลับไปไม่นาน แต่หน้าที่ของภัทรินยังไม่สิ้นสุด เพราะสวนหย่อมมีขนาดกว้างใหญ่เช่นเดียวกับอาณาเขตของบ้านหลังนี้ เธอลากสายยางขยับไปไกลขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งมีเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มมาจากทางเข้าบ้าน พร้อมกับที่รถคันหรูแล่นเข้ามาด้วยความเร็วค่อนข้างสูง ร่างบางขยับหลีกทางจนเกือบชิดขอบถนน ทว่ารถคันนั้นก็แล่นเฉียดแค่เส้นยาแดงผ่าแปดราวกับไม่เห็นว่าเธอกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ตรงนั้น ทำเอาภัทรินหน้าคะมำใส่ต้นโมก หนำซ้ำน้ำในสายยางก็เบนทิศทางมาพุ่งใส่จนเธอเปียกปอน