Chapter 15

1338 Words

ซีอีโอหนุ่มรุ่นที่สามของธุรกิจค้าปลีกยักษ์ใหญ่กดวางโทรศัพท์ลงเป็นครั้งสุดท้ายหลังได้คำตอบจากหัวหน้าแม่บ้านว่าภัทรินกลับถึงบ้านแล้ว ก่อนหน้านี้เขาโทรหาแสงเดือนเป็นสิบๆ สาย แต่ก็ได้คำตอบเดิมๆ ว่าภัทรินยังไม่ถึงบ้าน พอเขาโทรเข้าเบอร์ของเธอ เธอก็กลับไม่ยอมรับสาย คล้ายกับจงใจแกล้งปั่นหัวให้เขาร้อนใจเล่น ซึ่งเขาก็ดันร้อนใจตามเกมของเธอจริงๆ ให้ตายสิ ดวงตาสีน้ำตาลคู่คมเหลือบมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ อยากแล่นกลับบ้านเร็วๆ เพื่อไปจัดการแม่ตัวดีให้สมกับที่ทำให้เขาไม่เป็นอันทำอะไรอยู่นานนับชั่วโมง แต่ก็ไม่อยากให้เจ้าตัวรู้ว่าหล่อนสามารถปั่นหัวเขาได้สำเร็จ ธีรุตม์จึงนั่งทำงานต่ออย่างไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่นัก และแม้เวลาจะล่วงเลยถึงช่วงเย็นแล้ว เขาก็ยังนั่งเฉยคล้ายดั่งแกล้งเตะถ่วงเวลาให้ตัวเองได้กลับช้ามากขึ้นเพื่อไม่ให้คนที่บ้านสังเกตเห็นความผิดปกติ จนในที่สุดความใจเย็นของเขาก็สิ้นสุดลงในช่วงเกือบหกโมงเ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD