ภัทรินตื่นมายามเช้าด้วยความรู้สึกที่แปลกไปเมื่อไม่มีร่างใหญ่นอนแนบข้างเหมือนเช่นหลายคืนที่ผ่านมา กระนั้นเธอก็ยังพยายามทำตัวให้เป็นปกติ ตื่นมาเข้าครัวช่วยป้าแสงเดือนทำอาหาร ไปใส่บาตรกับคุณย่า แล้วมาทำสวนหลังทานอาหารเช้าเสร็จ เพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านในวันหยุดที่ไม่มีธีรุตม์อยู่ร่วมบ้าน
“คุณภัทรเข้าบ้านก่อนมั้ยครับ แดดแรงแล้ว เดี๋ยวผมทำต่อให้เอง” ลุงมิ่งเดินเข้ามาคุยด้วยอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าภัทรินทำสวนกลางแดดเปรี้ยงๆ
“ไม่เป็นไรค่ะลุง เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ภัทรไม่ได้ทำอะไรมาก แค่ใส่ปุ๋ยกับให้ฮอร์โมนกุหลาบเองค่ะ”
“ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกนะครับ”
“ขอบคุณค่ะลุง”
“คิดถึงคุณธีร์นะครับ อีกหลายวันเลยกว่าจะกลับมา” จู่ๆ ลุงมิ่งก็เปรยขึ้นประหนึ่งมานั่งอยู่ในใจของภัทรินก็ไม่ปาน นี่ขนาดเขาเพิ่งไปวันแรก กว่าจะครบหกเจ็ดวัน ไม่รู้ว่าเธอต้องทนเหงาและทนคิดถึงอีกแค่ไหน
“มีอะไรให้คิดถึงคะลุง ปกติก็ไม่ค่อย
