Chapter 59
Malia Shanaya Torress
HINDI ko alam kung gaano ako katagal na nakatitig sa kanila. Dalawang sanggol...dalawang kaluluwang akala ko nawala na sa akin. They were sleeping so peacefully beside me, their tiny chests rising and falling in perfect rhythm. My hands trembled as I reached out, gently caressing their soft cheeks, parang ayaw kong alisin ang mga mata ko, baka biglang maglaho lang sila kapag kumurap ako.
My heart feels like it's breaking and healing at the same time. I thought I lost everything. Akala ko wala nang matitira sa akin. Pero mali pala ako. Hindi ako iniwan ng langit.
Habang tinitingnan ko silang dalawa, bumalik sa isip ko si Doctor Sabriya. She didn't just save my babies—she saved me. Sa gitna ng kaguluhan, nang halos wala na akong malay, pinili niyang lumab
