Chapter 69
Malia Shanaya Torres
HINDI ko alam kung paano ako humihinga ngayon. Parang tumigil ang mundo sa harap ko. The moment I saw them. 'Yung dalawang munting katawan na tumatakbo sa damuhan, hinahabol ang mga biik, tumatawa na parang walang masakit sa mundo— hindi ko na alam kung paano huminga.
My babies.
My children.
The two little souls I cried for every night.
For years, I imagined this moment.
Pero hindi ako handa sa totoong pakiramdam ng—ito na sila.
Nasa harap ko. Humihinga.Buhay. Masaya.
Hindi lang kamay ko ang nanginginig—pati dibdib ko, tuhod ko, pati mismong boses na hindi makalabas. Gusto ko silang takbuhin. Gusto ko silang buhatin. Gusto kong halikan ang mga ulo nila, amuyin ang leeg nila, maramdaman na mga anak ko talaga sila.
God... I missed them so much. Hindi
