Ang Pikon Kong Pag-Ibig

Maaga pa lang ay punô na ng ingay ang St. Monteverde High School—halakhakan ng mga estudyante, kaluskos ng sapatos sa hallway, at maiingay na usapan tungkol sa quizzes, crushes, at tsismis. ‎ ‎Sa gitna ng lahat ng iyon ay naglalakad si Althea Villanueva, hawak ang makapal na libro at tablet na halos matabunan na ang kanyang mukha. ‎ ‎“Okay, Althea… huwag kang madadapa ngayon,” bulong niya sa sarili habang maingat na naglalakad. ‎ ‎Pero parang may personal na galit ang tadhana sa kanya. ‎ ‎Sa isang iglap— ‎ ‎BAM! ‎ ‎“Naku—!” ‎ ‎Tumilapon ang mga libro niya sa sahig. Ang tablet ay dumulas palayo. At si Althea? Diretso siyang napaupo, nanlaki ang mga mata sa hiya. ‎ ‎“Aray…” ‎ ‎“Hoy, ayos ka lang?” ‎ ‎Isang pamilyar ngunit mababang boses ang tumunog sa kanyang pandinig. ‎ ‎Pag-angat ni Althea ng ulo, bumungad sa kanya ang isang lalaking matangkad, may matalim na mga mata, at may suot na black jacket kahit bawal iyon sa loob ng campus. ‎ ‎Si Raze Monteverde. ‎ ‎Ang pinakakinatatakutang estudyante sa buong paaralan. ‎ ‎Ang playboy. Ang gangster. Ang lalaking laman ng lahat ng tsismis. ‎ ‎“N-naku po…” mahina niyang sambit. ‎ ‎Sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, natigilan si Raze. ‎ ‎Hindi dahil sa banggaan. ‎ ‎Kundi dahil sa babaeng nasa harap niya. ‎ ‎Maganda. ‎ ‎Hindi yung tipong palaban o pabida—kundi yung natural. Malinis. Tahimik. At kahit nakaupo sa sahig, may kakaibang liwanag ang kanyang presensya. ‎ ‎Ito ba ang sinasabi nilang… love at first sight? ‎ ‎“Miss,” sabi ni Raze sabay abot ng kamay, “tumayo ka muna.” ‎ ‎Nag-atubili si Althea pero tinanggap niya ang kamay nito. ‎ ‎Maling desisyon. ‎ ‎Dahil sa sobrang kaba, nadulas muli ang paa niya. ‎ ‎“AY—!” ‎ ‎At sa pagkakataong ito, bumagsak siya—diretso sa dibdib ni Raze. ‎ ‎Tahimik ang paligid. ‎ ‎May huminto sa paglalakad. ‎ ‎May napahinto sa paghinga. ‎ ‎“Ano ‘yon? Yumakap siya kay Raze?!” ‎ ‎“Buhay pa ba siya?” ‎ ‎Namula si Althea mula ulo hanggang paa. ‎ ‎“P-pasensya na po!” mabilis niyang sabi sabay layo, muntik nang matisod ulit. ‎ ‎Ngumiti si Raze. ‎ ‎At iyon ang mas nakakatakot. ‎ ‎“Relax,” sabi niya. “Mukha lang akong masungit.” ‎ ‎Sinungaling. ‎ ‎Tumango si Althea, kinuha ang mga gamit, at tumakbo palayo. ‎ ‎Iniwan si Raze na nakatayo, may ngiti sa labi. ‎ ‎“Althea Villanueva…” bulong niya matapos mabasa ang pangalan sa ID na naiwan sa sahig. ‎ ‎Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, may isang bagay na gusto niyang habulin. ‎ ‎At hindi iyon gulo. ‎ ‎Kundi isang babaeng clumsy—na hindi niya inaasahang magpapabago sa buong mundo niya. ‎ ‎Itutuloy… ‎