Araba durduğunda gözlerimi açmadım bir süre. Nefesim uyuyormuşum gibi düzenliydi ve gözlerimi açarak bunu bozmak istemiyordum. Burada sonsuza kadar kalabilirdim ama yanımda Sina olacaksa. Yoksa ne işim vardı arabada?
"Masal," dedi sakin bir tonla. "Uyan geldik." Sesi daha yakınımdan geliyordu şimdi. Sıcaklığını hissetmek mayışmamı sağlarken gözlerimi açamayacak kadar yorgun ve halsiz hissediyordum. Bu yüzden koltuğa biraz daha yayılıp uyuyormuş gibi yapmaya devam ettim. Azıcık uğraşsın bakalım, hep biz mi çekeceğiz derdi, çileyi?
"Uykucu," dedi mırıltıyla ve bir süre bekledi. Nefesini yakınımda hissediyordum. Sesi hemen kulağımın dibindeydi. Kalbimin atışı yakınlığıyla artacak diye korksam da açmadım gözlerimi. Parmakları yanağıma değdiği anda titreyeceğimi sandım. Ne yapıyordu?
"Domate
