EP. 02
1018 Words
EP. 02
ทุกคนเปิดทางผายมือให้เธอเดินไปยังเวทีด้านหน้าที่มีนักดนตรีกำลังบรรเลงเพลง ผู้คนที่ร่วมงานต่างโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างถึงพริกถึงขิง เธอต้องเดินหลบหลีกเพื่อไม่ให้ไปชนกับผู้คน ที่กำลังโยกเอวซ้ายขวาอย่างสำเริงสำราญ จุดหมายคือการพบหน้าคนรัก วันนี้เป็นวันเกิดของเขา ทุกปีที่ผ่านมาเขาและเธอแค่ฉลองกันด้วยเค้กหนึ่งชิ้น นั่งคุยกัน ซบอิงใต้ต้นไม้และแสงจันทร์ แต่ปีนี้ต่างจากไปทุกปี... เขาชวนเธอมาในสถานที่อโคจรที่ดูน่าอันตราย
ขณะที่พุดน้ำบุษย์กำลังเดินมองหาโต๊ะของคนรักอยู่นั้น พฤกษ์ก็ยังคงจับจ้องเธอไม่วางตา
‘นี่สินะธาตุแท้ของเธอ!’
พฤกษ์กระตุกยิ้ม นึกขันตัวเองที่มองเธอผิดไป ชายหนุ่มเดินออกจากห้องวีไอพี เพื่อไปยังห้องพักที่คนของน้องชายเปิดรอไว้ให้
“เดี๋ยวผมจัดเด็กตามไปนะครับ”
“ไม่ต้องหรอก คืนนี้ฉันอยากพักผ่อน”
ชายหนุ่มตอบสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะเดินจากไป ทิ้งความงุนงงให้คนข้างหลัง ปุณณ์ได้แต่ยืนเกาศีรษะมองตามจนลับสายตา วันนี้พี่เขามาแปลก
“พี่วัต! สิ!”
พุดน้ำบุษย์ถึงกับตกใจมองตาค้าง เพราะภาพเบื้องหน้านั้นมันเจ็บยิ่งกว่าเข็มแหลมนับพันทิ่มแทงใจ เพราะพวกเขาทั้งสองคือคนรักและเพื่อนรัก ทั้งคู่นั่งตักก่ายกอด แลกเปลี่ยนรสจูบวาบหวามลึกซึ้งถึงขั้นลิ้นแลกลิ้นราวกับจะเป็นคนคนเดียวกัน
“คุยกันเองนะคะ สิขอตัวก่อน”
สิตามองมายังผู้มาเยือน ก่อนสะบัดตัวออกไปอย่างไม่ยี่หระ พุดน้ำบุษย์ไม่ได้ตาฝาด เธอเห็นว่าปากสีสวยกำลังเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ
“นี่มันอะไรกันคะ... เธอจะไปไหนสิ กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน!”
สิตาไม่ได้ใส่ใจเสียงสั่นเครือที่ตะโกนเรียก หญิงสาวเดินหายเข้าไปในวงล้อมของนักเต้นเท้าไฟอย่างไม่ใยดีความรู้สึกของเธอสักนิด
“ไม่มีอะไรน่ะพุด นั่งก่อนสิ” ภวัตหันมาจับมือของพุดน้ำบุษย์ไว้ เขารับรู้ถึงน้ำเหงื่อเปียกชุ่มในฝ่ามือบาง
“ไม่มีอะไร แล้วทำไมสิต้องนั่งตักพี่วัตด้วย” คนถามน้ำตาคลอ
ภวัต... คือรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ เขาอายุมากกว่าเธอแค่ปีเดียว เธอตกลงคบหากับเขา เพราะสิตาเป็นแม่สื่อให้ตั้งแต่ปีสอง เขาและเธอมีแผนจะแต่งงานในอีกสองปีข้างหน้า ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเขามีสิตาเพียงคนเดียวที่รู้ เพราะสิตาเป็นเพื่อนรักที่เธอไว้ใจเหมือนคนในครอบครัว เธอปวดหนึบที่ใจจนด้านชาไปหมด น้ำตาเม็ดใสไหลอาบแก้ม ที่ผ่านมาเธอคงคิดไปเองฝ่ายเดียวว่าเป็นเพื่อนสนิทของสิตา
เธอนี่ก็โง่สิ้นดี... คนอย่างสิตา ลูกสาวคนเดียวของผู้ว่าราชการจังหวัด จะมาจริงจังอะไรกับคนระดับล่างอย่างเธอ
“พุด... คือพี่”
“พี่วัตมีอะไรจะบอกกับพุดไหมคะ มีอะไรที่พุดยังไม่รู้อีกไหมคะ!”
เธอถามเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงสนุกสุดเหวี่ยง มือบางทุบระรัวที่แผงอกเขาจนแดงเป็นปื้น แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด ถ้าเทียบกับสิ่งที่พวกเขาทำกับเธอ
“พุดฟังพี่ก่อน”
“เมื่อไหร่คะ”
“พุด”
ภวัตรู้สึกผิด แต่เขาไม่อาจปิดบังเธอได้อีก ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาและเธอห่างกันไปด้วยหน้าที่การงาน พุดน้ำบุษย์เองก็เอาแต่ทำงานจนลืมให้เวลากับเขา มีเพียงสิตาเท่านั้นที่อยู่เคียงข้าง อีกทั้งยังฝากให้เขาได้เข้าทำงานที่อยากทำ พาไปซื้อของ และคอยเอาอกเอาใจ ภวัตรู้ว่าพุดน้ำบุษย์เสียใจ แต่เขาก็ไม่อยากให้เรื่องราวมันคาราคาซัง ในเมื่อสิตาก็ยื่นคำขาดให้เขาเลิกกับเธอ ซ้ำร้ายเขายังเห็นว่าสิตาเดินกลับมาจุดที่เขายืน และกำลังมองมาด้วยสายตาคาดโทษ
“ถ้าพี่วัตไม่เลือก สิจะเลือกเอง... สิจะเลือกไปจากชีวิตของพี่!” สิตาตะโกนกร้าว แต่เขาไม่มีวันยอม เขามั่นใจว่ารักสิตา
“พี่ขอโทษ พุด... พี่ขอโทษ”
“พุดไม่ต้องการคำขอโทษ พุดอยากรู้ว่าเมื่อไหร่!” เธอสะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างรังเกียจ
“เมื่อ... ห้าเดือนก่อน ช่วงที่พุดไม่มีเวลาให้พี่”
พุดน้ำบุษย์น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่จำเป็นต้องอายใครอีก ในช่วงห้าเดือนนั้นเธอก็ยังพบเจอกับสิตาและภวัต ทั้งสองยังคงแสดงออกกับเธออย่างเป็นปกติ นี่เธอคงโง่เป็นควายถึงได้ถูกหลอก ถูกสวมเขาโดยไม่รู้ตัว หากพวกเขาทั้งสองไม่ได้นัดเธอมาหาเพื่อตัดสายสัมพันธ์ในวันนี้ เธอก็คงเป็นนังโง่ให้เขาหลอกอยู่อย่างนั้น
“พุด” ภวัตจับมือบางไว้ แต่เธอสะบัดออก
“อย่ามาจับตัวพุด”
“พี่ขอโทษ แล้วพุดจะให้ทำยังไง ก็พุดไม่มีเวลาให้พี่เลย”
“พี่เลยตอบแทนพุดด้วยการนอกใจอย่างนั้นเหรอคะ”
หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างผิดหวัง คนที่เคยสร้างฝันด้วยกัน กลับเป็นคนทำลายมันจนพังยับ ด้วยเหตุผลของคนเห็นแก่ตัว... เพียงเพราะเธอไม่มีเวลา
“พอกันที!”
เธอผละจากมาอย่างรังเกียจ ขยะแขยงเต็มทียามเขารั้งเธอไว้ด้วยการจับมือ
“พุดเดี๋ยวพี่ไปส่ง”
พุดน้ำบุษย์สะบัดมือเขาออกอย่างรังเกียจ หญิงสาวเริ่มรู้สึกว่าในกายร้อนวูบวาบแปลกๆ เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดพรายเต็มใบหน้า ร่างกายวาบหวิวซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก จนมือบางต้องจับผนังกำแพงไว้เพื่อพยุงตัวเอง
- Writer
