EP. 03
1034 Words
EP. 03
“ไอ้วัต สิไม่รู้หายไปไหนว่ะ” เพื่อนของสิตาที่รู้กันรีบออกมาตามภวัต เพื่อบอกให้เขารู้ว่าหญิงสาวหายไปจากฟลอร์เต้นรำ
“ไม่ต้องห่วงทางนี้ เดี๋ยวฉันไปส่งน้องพุดเอง แกไปดูสิเถอะว่ะ” อีกคนช่วยอาสาอย่างแข็งขัน จนภวัตซึ่งมีใจให้ทางสิตามากกว่ายอมพยักหน้าทำตาม
พุดน้ำบุษย์เบือนหน้าจากอดีตคนรัก เธอไม่อยากเห็น ไม่อยากยุ่ง ไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรอีก ในเมื่อเขาและเธอคงไม่อาจกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก ในค่ำคืนนี้พวกเขาแค่ต้องการเรียกเธอมาบอกให้รู้สถานะคำว่าแฟนเก่า และอดีตคนรักก็เท่านั้น
“เดี๋ยวพี่ไปส่งน้องพุดเองจ้ะ... ไปกันเถอะ”
เอกวิทย์และวิทยาหิ้วแขนเธอคนละข้าง แม้ว่าความรู้สึกผิดปกติกำลังรุมทำร้ายจนหายใจขัด แต่เธอก็พอจะรู้ว่าอันตรายกำลังจะเกิด เมื่อเห็นสายตามีเลศนัยน์ของทั้งสอง ที่กำลังสัญญาณเรียกให้อีกหลายคนเดินตามมา
“พุด... พุดขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ” พุดน้ำบุษย์อ้อนวอนปากคอสั่น เธอเกร็งตัวต่อสู้กับอาการผิดปกติอย่างแทบสุดกลั้น
“เดี๋ยวไปเข้าที่บ้านดีกว่าจ้ะ ห้องน้ำที่นี่ไม่ค่อยสะอาดหรอก”
“แต่พุดฉี่จะราดแล้วนะคะ” หญิงสาวยิ่งย้ำ เมื่อเห็นพวกมันลังเล
“ก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” แต่เธอส่ายหน้า
“พี่ยืนตรงนี้ก็มองเห็นพุดนี่คะ ไม่ต้องไปส่งหรอกค่ะ เดี๋ยวพุดมา”
เธอส่งสายตายั่วยวนให้พวกมันแบบไม่ทันรู้ตัว แต่พวกมันกลับยิ่งชอบ เพราะคิดว่าเธอคงไม่พ้นเงื้อมมือเป็นแน่ ต้องขอบคุณสิตาที่แนะนำของดีๆ แบบนี้มาป้อนให้ถึงถิ่น
ทันทีหลุดจากพวกมันมาได้ พุดน้ำบุษย์ถึงกับลนลานเข้าห้องน้ำ ร่างกายของเธอต้องมีบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ และแน่นอน... มันคงเป็นเพราะเหล้าที่เธอดื่ม เธอทั้งร้อนและหนาวในเวลาเดียวกัน ที่น่าอับอาย... คือเธออยากถูกเพศตรงข้ามสัมผัส นึกคิดไปสารพัดว่าความหยาบกร้านของมือชาย ยามวาดไล้บนเนื้อหนังมังสาบนกายเธอ มันจะวาบหวิวซาบซ่านปานใด หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่มีทางออก
“มาทำอะไรที่นี่”
ผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งลงเคียงกับเธอ คำถามที่กระซิบชิดริมหูทำเอาร่างบางสั่นสะท้าน วูบวาบเกินจะบังคับตัวเองได้อีกต่อไป
“คะ... คุณ... คุณพฤกษ์”
พฤกษ์ก็ไม่เข้าใจตัวเอง จากที่เขาตั้งใจจะเดินเข้าห้องพักผ่อนอย่างที่ปากบอก เขากลับลงมาที่นี่ ซ้ำร้ายยังเดินเข้าห้องน้ำผู้หญิงเสียอย่างนั้น
พุดน้ำบุษย์กระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะสลัดศีรษะไปมา ด้วยคิดว่าภาพเบื้องหน้าคือภาพลวงตา เธอชอบเขา... สิ่งนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจ ทว่าก็ทำได้เพียงฝัน ในเมื่อเขาและเธอต่างกันราวฟ้ากับเหว เขาคือคุณชายเจ้าของไร่ ส่วนเธอ... มันก็แค่หลานคนงานกระจอกงอกง่อย จะหาอะไรไปเทียบเทียมเขาได้
แต่นั่นคงไม่สำคัญอีกต่อไป เพราะมือบางกำลังก้าวก่ายความเป็นตัวของเขา ที่ยืนตระหง่านชัดเจนยิ่งกว่าภาพในฝัน ลูบคลำพฤกษ์น้อยราวกับเจอสิ่งล้ำค่าที่เธอหามานาน
“ทำบ้าอะไรของเธอ!”
เขาผลักมือบางให้ออกห่าง ก่อนจะกัดฟันนับหนึ่งถึงสิบ เมื่อมือน้อยๆ ทำให้ท่อนแท่งกลางร่างเขามันชักจะขยายตัวเอาดื้อๆ ดุนดันกางเกงเนื้อหนาจนเขาต้องขยับตัวด้วยความอึดอัด
“ช่วยพุดด้วย... ช่วย... พุดด้วย”
หญิงสาวลูบไล้กายเขาสะเปะสะปะ ทั้งที่เนื้อตัวสั่นเทาน้ำตาไหลอาบแก้ม เหมือนเธอกำลังต่อสู้กับบางอย่างในร่างกายอย่างทรมาน ชายหนุ่มพอจะเข้าใจในอาการของหญิงสาวได้ในทันที คนเจนวงการอโคจรอย่างเขามีหรือจะไม่รู้ว่าเธอกินยาอะไรเข้าไป
“มานี่!”
เขาก็ไม่แน่ใจว่าเธอยอมกินยานรกนั่นเอง หรือเพราะคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำเป็นคนบังคับให้กิน แต่ถึงกระนั้นความรู้สึกบางอย่างก็สั่งให้เขาต้องช่วยเธอ ดูเหมือนพวกนั้นจะเริ่มเข้ามาดูเหยื่อ พฤกษ์ถอดเสื้อตัวนอกคลุมให้หญิงสาว ก่อนจะลากมือเข้าไปในห้องน้ำของผู้ชาย ผลักเธอเข้ากับฝาผนัง แล้วก้มลงฉกริมฝีปากบาง ในเสี้ยววินาทีที่พวกนั้นพากันเข้าไปหาเธอในห้องน้ำผู้หญิง
“ไม่มีว่ะ”
เสียงตะโกนโหวกเหวกอยู่ด้านนอก และตามมาด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งกันให้วุ่น เขาตัวใหญ่สามารถบังเธอได้มิดชิด มือบางไล่กอดเขาไว้แน่น ทำเอาพฤกษ์ต้องรีบปลดออก และเป็นฝ่ายกอดเธอแทนเสียเอง ด้วยเกรงว่าพวกมันจะจำเธอได้ ราวสักห้านาทีที่เขาจูบเธอ เขารับรู้ได้ถึงความกระหายในร่างบอบบาง ที่ไม่ยอมหยุดอยู่เพียงแค่จูบ แม้ว่าจะจูบแทบไม่ประสา มือบางไล่กอดสะเปะสะปะจนทำเขาแทบเคลิ้มตาม
พฤกษ์รอดูจนแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว จึงค่อยๆ ดึงมือของพุดน้ำบุษย์ให้วิ่งตามหลังเขามา สายตาคอยสอดส่องเพราะเกรงจะเจอพวกนั้นเข้าอีก เขาไม่อยากปะทะและไม่พร้อมจะปะทะเพราะไม่รู้ถึงสาเหตุที่แน่ชัด ก็แค่รู้สึกว่าต้องช่วยเธอมาจากน้ำมือของพวกนั้น
ประตูห้องพรีเมียร์แกรนด์ดีลักซ์ถูกเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างของคนสองคนที่รีบวิ่งเข้าไปด้านใน พฤกษ์ปล่อยมือจากหญิงสาว ยืนกุมขมับโดยที่พุดน้ำบุษย์โถมเข้ากอดเขาจากด้านหลัง แล้วมือน้อยก็พลันซุกซนลูบไล้แผงอกกว้างอย่างหลงละเมอ
“ทำบ้าอะไรของเธอ!” เขาหมุนตัวกลับมา และผลักหญิงสาวให้ออกห่างจากตัว
“คุณ... ช่วย... ช่วยพุดด้วย”
- Writer
