BADE
Bu teklifi kabul ettiğime ben bile inanamazken, gözümde biriken yaşlar usulca yanaklarıma süzülüyordu. Her damla, sanki içimde kırılan bir şeyin sessiz çığlığıydı.
Gerçekten… ben Bade miydim? Başka şansı olmayan, çaresizlikten önüne uzatılan ipe sarılan kadın mıydım?
Nasıl… nasıl bu kadar düşebilmiştim?
Hayatımın bir günde böylesine altüst olabileceğini hâlâ aklım almıyordu. Daha dün bir evim vardı. Küçük, belki sıradan, belki duvarları yorgun… Ama benim.
Şimdi ise o ev yarın boşaltılacaktı. Kapısı, anahtarı, anıları… Hepsi benden koparılacaktı. Daha acısı da vardı: Artık bana ait bir hayatım olmayacaktı.
Hayatım, bir imza gibi… Bir mühür gibi… Cihangir’in adına yazılacaktı.
Boğazım düğümlendi. İçimde büyüyen öfke, gözyaşlarının sıcaklığıyla birbirine karışıyordu. Titreyen dud
