CİHANGİR
Gözlerimin önüne doluşan anılarla bir an gülümsedim. Sonunda bulmuştum o yeşil gözlerin sahibini… ve artık bırakmaya hiç niyetim yoktu.
O gece kör kütük sarhoştu. Büyük ihtimalle eve gider gitmez sızmış, sabah baş ağrısıyla uyanıp geceye dair ne varsa beyninin karanlık bir köşesine itmişti. Bu yüzden şu an kim olduğumu bilmiyordu.
Bir de üstünden aylar geçmişti tabii. Hatırlaması mümkün değildi. Ama ben… ben çok iyi hatırlıyordum.
Dudaklarıma o anlık cesaretle yapışması, acemice tutunmaya çalışması… sonra farkında olmadan derinleşen o yakınlık. Kontrolü elimde sandığım bir anda, kontrolün bende olmaması. O küçücük anın bile içime iz bırakması…
Her şeyi hatırlıyordum. Hiç unutmamıştım. Unutmaya da niyetim yoktu.
Elbet bir gün ona da hatırlatacaktım. Ama o gün bugün değildi. Ö
