“ฉันอ้วกเพราะแพ้ท้อง ทีนี้เข้าใจหรือยัง!” เสียงตะคอกดังขึ้นบ่งบอกถึงความโกรธของคนพูดที่ทนไม่ไหวกับการถูกคาดคั้นและการถูกขืนใจแบบนี้
“เธอวะ...ว่าอะไรนะ” คนเมาหูอื้อขึ้นมาทันทีหลังจากได้ยินสิ่งที่ร่างบางพูด พร้อมกับหัวที่มันรู้สึกโล่งๆ ว่างเปล่าไปหมด
ความมึนเมาก่อนหน้านี้เหมือนจะหายไปเป็นปลิดทิ้ง แต่มันกลับทำให้เขามึนงงจนอาการหนักกว่ามึนเมาอย่างเทียบไม่ได้
“ถ้าไม่อยากให้ฉันอ้วกใส่นายก็ปล่อยก่อนได้ไหม!” พาฝันพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดที่ต้องพยายามกลั้นหายใจไม่สูดดมกลิ่นเหล้าจากเขา พร้อมกับแขนแกร่งที่ร่วงลงเหมือนไร้เรี่ยวแรงจนทำให้พาฝันเป็นอิสระก่อนเธอจะเลี่ยงเดินออกจากห้องน้ำมา
“เธอจะไปไหน” คนที่กำลังมึนงงและมึนเมาถามขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อพาฝันเดินออกจากห้องน้ำ ทั้งที่จริงๆ แล้วห้องน้ำไม่ใช่ที่ที่ควรจะยืนคุยกันเลยสักนิด
“ช่วยอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อนแล้วค่อยออกมาคุยได้ไหม” มันไม่ใช่คำขอ แต่ม
