ตำหนักหลงซิ่ว
“ปิงปิงทำให้ฝ่าบาททะเลาะกับฮองเฮาเสียแล้ว” สตรีตัวน้อยทำหน้ารู้สึกผิด ใจจริงนางมิเคยคิดว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ อันดับแรกคือตัวนางเองที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ‘เพราะรักแรกบังตา นางจึงกล้าที่จะก้าว’ แต่ใครจะรู้ว่าผู้ที่อยากลงโทษนางจนถึงขั้นส่งคนไปลอบสังหารกลับกลายเป็นฮองเฮาเสียได้ ในวังช่างโหดร้ายเกินกว่าที่นางคิดจริงๆ โดยเฉพาะสตรีของฝ่าบาท
ในขณะที่ฮ่องเต้มู่เจี้ยนเทียนกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนซับเลือดตรงมุมปากจิ้มลิ้มนั้นให้นาง “อย่ามาแสร้งรู้สึกผิดทั้งๆ ที่เรารู้อยู่แล้วว่าเจ้าชมชอบเรา” ตำหนิด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก “หรือเจ้าจะเถียง”
“ไม่เถียงเจ้าค่ะ” อมยิ้มในหน้า ดวงตาพราวระยับเปิดเปลือยความรู้สึก ‘นางรักฮ่องเต้ผู้นี้มากขึ้นเรื่อยๆ’ ต่อให้หลังจากนี้จะเจอกับอุปสรรคร้ายๆ นางก็จะไม่ถอย ในเมื่อนางเองก็รู้แล้วว่าพระองค์กับนางนั้นใจตรงกัน...ก็เมื่อครู่นางได้ยินพร
