* * *
Son nefesimi veriyordum. Göğsüm sanki dev bir taşın altında eziliyordu. Hava ciğerlerime girmiyor, gözlerim kararıyordu. Zaman durmuş gibiydi; dünya ile ölüm arasında sıkışıp kalmıştım. Araftaydım adeta… Ne tam yaşıyor, ne de ölebiliyordum. Etrafımda her şey flu, bedenimse ağırlıksızdı. Gözlerimin ucunda bir suret vardı: o. Bir yandan gülümsüyor gibi yapıyor, diğer yandan boynuma sarılı elleriyle beni boğuyordu. Gülüşüyle alay ediyordu adeta, canımı alırken bana hayat vermişçesine. Her nefeste bir ölüyordum, her göz kırpışında bir diriliyordum. Ama kurtulamıyordum.
Bir elimle boğazımı sıkan o eli tutarken, diğer elimle onu itmeye çalışıyordum. Boşunaydı… O, devasa bir dağ gibi üstüme çökmüş, beni her zerremle ezip geçiyordu. Bu korkunç varlığın altında hayatta kalma şansım sıfırdı.
