* * * * *
Koridorlar karanlıktı, taş duvarlar nemliydi ve loş ışıklarla aydınlanıyordu. Atilla her adım attığında, duvarlara monte edilmiş meşaleler birer birer yanıyor, onun ardından sanki soluklanır gibi tekrar sönüyordu. Bu durum fiziksel bir olaydan öte, adeta bir büyünün tezahürüydü. Her adımı, her geçişi ile mekân ona göre şekilleniyordu. Ve ben—nefesimi tutarak, ayaklarımın taş zeminde çıkardığı sesi bastırmaya çalışarak—onu takip ediyordum. İçimde tarif edemediğim bir korku ve merak dalgası yükseliyordu. Sırtı dönüktü ama sanki her adımımı hissediyor gibiydi. Sırtındaki cüppe rüzgârla hafifçe savruluyor, gölgelerle birlikte siluetine mistik bir hava katıyordu.
Burası ev değildi. Şato dedikleri yer, bildiğim hiçbir şeye benzemiyordu. Taş duvarları, dipsiz gibi görünen merdivenleri
