****
Sarayın önündeki avluda çaresizce çırpınan kadını izliyordu Andreas. Bahçeye ıralanmış askerleri, en az onun kadar ürkütücü ve tehlikeli görünüyordu. Derin bir sessizlik hakimdi. Duyulan tek ses toprağı eşeleyen, yerinde durmakta sabırsızlanan atların toynaklarından gelen sesti.
Olivia, önünde sıralanmış bir ordu dolusu askeri nasıl aşacağını düşünüyordu. Bu kez gerçekten çaresizdi. Köşeye sıkışmıştı. Kaçabileceği ve saklanacağı hiçbir yer yoktu. Genç kadın geri dönmek için atını tekrar saraya çevirdi. Yine onu gördü. Andreas, kendisine karşı zafer kazandığını ilan edercesine küstah bir şekilde gülümsüyordu. Kollarını göğsünde birleştirmiş, başı bir kralın başı gibi dikti. Onu hiç bu kadar kibirli görmediğini fark etti Olivia. Ayaklarına kapanmasını bekliyorsa daha çok beklerdi.
