Ben onun yanında gördüğüm kızın şaşkınlığını ve sıkıntısını kolay atamadım üzerimden. Aylarca saçmaladım desem yeri. O ayrılık gününde bile bu kadar canım acımamıştı. Hani derler ya, insan yaşadıkça her şeye alışır diye, ruhum döküle döküle o durumu yaşıyorum. Kalbim ağır geliyor artık bana çünkü akıl ona sözünü geçiremiyor. Hal böyle olunca ilk anın şiddeti geçse de ardında kalan ince sızı içten içe devam ediyor bende. Onu unutmak için kendimi adadığım ders çalışmak bile bana yetmiyor, kalan zamanlarda deli gibi kitap okuyorum beynimi meşgul etmek için. Bunları yaparken dışarıdaki hayatı kaçırıyorum. Gezmiyorum, kendime bakmıyorum o psikolojide. Bir vakitler destek olduğum Melisa üzerindeki lanetten kurtulmuştu, Yiğit onun için çok gerilerde kalan ama kendine çok güzel bir yaşam dersi ver
