Ailem şu an beni okulda sanarken İzmir'de olduğumu öğrenselerdi ne olurdu diye düşünmek istemiyordum. Çünkü az çok tahmin edebiliyordum. Abimin ya da bir korumanın eşliğinde okula gitmeme ramak kalmıştı. Ve bu isteyeceğim en son şey olurdu; Giray'ı kaybetmekten sonra.
Giray'ın bahsettiği çiftlik evinde durduğumuzda saatin on ikiye geldiğini fark ettim. Dedesi ile ilgili hiçbir şey sormamıştım. O da söylememişti. Şu an yaptığımızın sadece dedesini mutlu etmek için bir gösteri olduğunu biliyordum. İçimden bir ses ne olursa olsun onun yanında olmam gerektiğini söylüyordu. İşin sonunda zarar görenin ben olacağını bilsem de...
Onun arkasından bende indiğimde elini uzattı. Vakit kaybetmeden tuttuğumda çiftliğe doğru yürümeye başladık. Etrafta kimse yoktu. Gergin olduğu her halinden anlaşılıyor
