บทที่ 1.1 เด็กฝึกงาน
776 Words
บทที่ 1.1 เด็กฝึกงาน
หนึ่งอาทิตย์ก่อนหน้านั้น
“ผมขอปฏิเสธ”
สิงหาประกาศกร้าวเมื่อ ‘สาธิต’ บิดาบุกมาหาถึงที่ทำงานหลังจากเกษียณไปแล้วและปล่อยให้เขารับตำแหน่งในฐานะประธานบริหารแทนมาเกือบหนึ่งปี ผู้เป็นพ่อมาด้วยคำสั่งบางอย่างซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ต้องการจะทำมัน เลยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
“ฉันไม่ได้มาขอร้องแก แต่มาเพื่อออกคำสั่ง”
“คุณพ่อ...ตอนคุณพ่อจะแต่งงานใหม่ผมก็ไม่เคยว่า ไม่สนใจด้วย ผมเข้าใจว่ามันคือความสุขของคุณพ่อและผู้หญิงคนนั้นก็ดูแลคุณพ่อได้ดี แต่ผมมีข้อแม้ไปแล้วว่าต้องห้ามให้เมียคุณพ่อหรือใครก็ตามในครอบครัวเธอมาวุ่นวายกับผม ผมไม่ชอบ ต่างคนต่างใช้ชีวิตไปสิครับ”
ชายหนุ่มเถียงคอเป็นเอ็น สามปีก่อนบิดาแต่งงานใหม่กับผู้หญิงอายุน้อยกว่านับสิบปี แก่กว่าลูกชายของตนเองแค่สิบสองปีเท่านั้น ทั้งสองเจอกันในสนามกอล์ฟที่ผู้เป็นพ่อไปเล่นเป็นประจำก่อนสานสัมพันธ์เรื่อยมาจนตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันในที่สุด
ทว่าเมื่อปลายปีก่อน ‘สิรินาถ’ แม่เลี้ยงของเขาก็พาหลานสาวของตนเองมาให้บิดารู้จัก โดยบอกสรรพคุณของหล่อนมาดิบดีว่าเป็นเด็กดีและตั้งใจเรียนมากแค่ไหน อยากจะให้คุณพ่อของเขาช่วยเอ็นดูเธอด้วย ตั้งแต่นั้นมา ผู้หญิงคนนั้นก็ไป ๆ มา ๆ ในบ้านของเขาอยู่บ่อยครั้งจนสิงหารำคาญ จึงตัดสินใจออกมาอยู่เพนท์เฮ้าส์เพื่อความเป็นส่วนตัว
“ฉันแค่อยากให้หนูนับดาวได้มาฝึกงานเฉย ๆ แกไม่ต้องทำอะไร ให้พนักงานของเราดูแลไปสิ แม่เลขาของแกนั่นไง ให้เป็นคนคอยดูแลสอนงานหนูนับดาวก็ได้”
“จะมาลำบากคนของผมทำไม คุณพ่อก็มีคอนเนคชั่นเยอะแยะ เอาไปฝากสักที่ก็คงมีแต่คนเต็มใจรับอยู่มั้งครับ”
สิงหายังคงดื้อดึง เขาไม่ถูกโฉลกกับภรรยาของบิดาก็เลยตั้งแง่มาตลอด ผู้หญิงอายุหลักสี่ปลาย ๆ จะมาสนใจผู้ชายอายุจะเข้าหลักเจ็ดสิบทำไมกันถ้าไม่ได้หวังเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ
ชายหนุ่มมั่นใจในความคิดของตนเองแต่เพราะมันคือความสุขของผู้เป็นพ่อจึงปล่อยไป ถึงอย่างไรเขาก็ไม่คิดจะให้แม้เลี้ยงแม้แต่บาทเดียวอยู่แล้ว
“คุณนาถเขาไม่ไว้ใจใครนอกจากแก เพราะแกเป็นลูกฉัน เธอเลยมั่นใจว่าแกจะช่วยดูแลหลานสาวได้”
“ผมไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กนะคุณพ่อ โตจนจะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วไม่ใช่เหรอ ยังต้องให้ใครมาคอยดูแลอีกไม่ทราบ คุณพ่อบอกปฏิเสธไปเลยนะครับ ผมไม่ขอยุ่ง”
คนตัวสูงยืนยันคำเดิม เขากลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงสุดฮอตและเป็นที่หมายปองของสาว ๆ ไฮโซมากมาย ด้วยรูปร่างหน้าตาที่จัดอยู่ในระดับพระเอกหนังได้สบาย ๆ รวมถึงหน้าที่การงานไปจนถึงการศึกษา ชาติตระกูลก็รวยล้นฟ้าจึงไม่แปลกที่สิงหาจะเป็นที่จับตามองของสังคมในช่วงนี้
“แต่ฉันสั่ง และแกต้องทำตาม ไม่อย่างนั้นฉันจะปลดแกจากตำแหน่งประธานแล้วไปเป็นเด็กส่งเอกสารซะ ดูซิว่าแม่นางแบบที่แกคั่วอยู่จะยังเห็นแกในสายตาไหม ถ้าแกไม่ใช่ลูกชายของสาธิต ดิเรกพงศ์สกุล!”
ฝ่ายบิดาก็ไม่ยอมเช่นกัน ถึงจะดำรงตำแหน่งประธานแล้ว แต่ผู้ถือหุ้นใหญ่สุดและยังมีอำนาจสั่งการทุกอย่างก็เป็นของคุณพ่ออยู่ดี ชายหนุ่มได้แต่ขัดใจด้วยไม่อาจขัดคำสั่งอันไม่เป็นธรรมนี้ได้
ยัยเด็กคนนั้น...เคยเห็นแค่ผ่าน ๆ แต่ไม่เคยได้พูดคุยหรือสนทนากันตรง ๆ เลยสักครั้ง ทว่ากลับสร้างปัญหาใหญ่ให้เขาเสียได้ คอยดูเถอะ จะเล่นงานให้ย้ายที่ฝึกงานไม่ทันเลย!
“ก็ได้ครับ ผมยอมก็ได้ แค่รับเข้ามาฝึกงานก็พอใช่ไหม”
“ใช่ ตกลงแต่แรกก็สิ้นเรื่อง จะต้องให้ฉันเปลืองแรงเถียงกับแกอยู่ทำไม”
คนฟังได้แต่เบ้หน้าทำปากมุบมิบเหมือนกำลังเถียงกลับโดยที่บิดาไม่เห็น สาธิตเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออกเพื่อจะเรียกหลานสาวของภรรยาซึ่งรออยู่หน้าห้องให้เข้ามา
- Writer
