เกรซจับมือของจีเซลไว้แน่นจ้องมองเขาด้วยสีหน้าขอร้องจนน่าสงสาร จีเซลพยักหน้ารับอย่างไม่ต้องคิด ยังไงเขาก็คิดจะพาเธออกมาจากตรงนั้นอยู่แล้ว ยิ่งรู้ว่าเธอเจออะไรมาบ้างยิ่งไม่ยอมให้เธอไปเจอแบบนั้นอีก...ถึงแม้ว่าเมื่อคืนเขาอาจจะดูใจร้ายกับเธอไปเสียหน่อยก็เถอะ...
“แล้วเราจะทำยังไงกันดี เราเป็นแค่นักร้องนะเว้ยไม่ใช่หน่วยสวาท” ซันชายน์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล
“ถ้ากลัวคุณไม่ต้องช่วยก็ได้นะคะ ฉันไม่ได้ขอร้องคุณค่ะคุณชาย!” เกรซเอ่ยขึ้นพร้อมปรายตามองเขาอย่างเคืองๆ เธอรู้อยู่แล้วว่าผู้ชายคนนี้ขี้กลัวแค่ไหน
“ไม่ใช่อย่างนั้น หมายถึงว่าจะบุกเข้าไปมันก็ไม่ได้ไง ถ้ารุ่นพี่ทำอะไรยูแอลขึ้นมาล่ะ” ซันชายน์เอ่ยขึ้นแก้ต่างให้ตัวเอง เพราะที่เขาคิดไม่ได้ว่ากลัวแต่คิดถึงความปลอดภัยของยูแอลเสียมากกว่า แต่ถึงยังไงเกรซก็มองเขาว่าเป็นผู้ชายขี้ขลาดอยู่แล้ว
“ต้องกูแล้วสินะ” ชาร์วีเอ่ยขึ้นพร้อมกับกอดอกอย่างมั่นอกม
