ร่างบางเปลือยเปล่าเตรียมตัวที่ลุกขึ้นตื่นก่อนเขาอีกครั้ง รอยช้ำจากการกระทำของเขายังคงเด่นชัดให้เธอได้ตระหนักว่าเธอไม่ได้ฝันไป ยูแอลหันไปมองใบหน้าของคนที่เข้ามาช่วยชีวิตของเธอไว้ไม่ให้เกิดรอยแผลในใจช่วยเธอออกมาจากฝันร้าย...เป็นเขาอีกครั้งแล้วสินะ...
ยูแอลค่อยๆขยับตัวเตรียมจะลงจากเตียงอย่างเงียบๆ เธอไม่อยากให้เขาตื่นมาเจอเธอนอนอยู่ข้างๆ มันจะทำให้เขาเจ็บปวดและเธอเองก็จะเจ็บปวดถ้าต้องเอ่ยคำลาจากกัน เธอไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น...ไม่อยากมองหน้าเขาแล้วร้องไห้ออกมา...ยังไงเขาก็ต้องก้าวต่อไป...
หมับ!
“พี่คิดจะทิ้งผมไปอีกแล้วหรือครับ?” จีเซลที่ตอนแรกเธอเห็นนอนหลับอยู่กลับลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยสีหน้าจริงจัง ยูแอลหันไปมองเขาแต่กลับไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาสักคำ...เพราะเธอจะทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ
“ถ้าผมหลับไปจริงๆ...พี่ก็จะไปใช่ไหม?”
“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว...นายจะถาม
