Chapter 3.ผู้หญิงของฉัน(1/2)
1780 Words
“โผล่มาได้แล้วเหรอครับไอ้หน้าหล่อ”
หนึ่งในสมาชิกของวงเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นจีเซลเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ดูอารมณ์ดีมากผิดจากปกติ ซึ่งพวกเขาก็ไม่ได้แปลกใจเพราะช่วงสองเดือนมานี้ ตั้งแต่ที่รับนักเต้นอิสระกลุ่มหนึ่งเข้ามาพวกเขาก็พอจะรู้เรื่องจีเซลที่ตามขายขนมจีบให้แดนเซอร์คนสวยคนดังอยู่ ขนาดพวกเขาเองตอนที่เห็นเธอครั้งแรกยังคิดว่าเป็นไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปเลยด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าแฟนเก่าของรุ่นพี่ในวงการบันเทิงที่พวกเขาชื่นชอบจะสวยขนาดนี้ สวยกว่าในรูปเป็นไหนๆ แต่เพราะว่าจีเซลออกตัวแรงตั้งแต่วันแรกคนอื่นๆในวงจึงไม่ได้ยุ่งกับเธอคนนั้นเลย ถือว่าเพื่อนของเขาจองแล้วกัน...อีกอย่างพวกเขาไม่ชอบที่จะมีปัญหากันเองในวงด้วย
“พูดเหมือนมึงไม่หล่อเนอะไอ้ชาย” จีเซลหันไปตอบกลับกวนๆ
“ผมชื่อซันชายน์ครับไอ้จีเซล ขอร้องเถอะ...เรียกเต็มๆชื่ออ่ะ อีกอย่างกูพี่มึงนะ”
ซันชายน์พูดตอบพร้อมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ที่เพื่อนของเขาชอบเรียกว่าไอ้ชาย(น์) มันดูเก่าแก่เข้มขลังเหมือนอยู่ในยุค80ยังไงอย่างนั้น เพื่อนคนอื่นๆต่างหัวเราะกับท่าทีของซันชายน์ที่ไม่ชินเรื่องนี้สักที
จีเซล หนึ่งในกลุ่มนักร้องบอยแบรนด์ชื่อดังยุคนี้ ดังทั้งในและต่างประเทศ ถือว่าในเหมู่เกาะเพอร์เพิลนี้วง Beyond the sun ความหมายที่ยิ่งใหญ่อย่าง เหนือกว่าดวงอาทิตย์ หรือที่ใครๆก็เรียกว่า วง beyond (บียอนด์) ซึ่งตอนนี้พวกเขาไม่ได้ดังแค่ในประเทศเท่านั้นแต่ดังไปทั่วโลกเลยก็ว่าได้
วงบียอนด์มีสมาชิกทั้งหมด 7คน หรือ 7s (เซเว่นเอส) โดยมี ดีน หนุ่มแว่นเป็นหัวหน้าวงของพวกเขา แต่ใครจะเชื่อว่าเขาเป็นนักRaper กับ ซันชายน์และ ไลก้าหนุ่มหล่อหน้าตี๋แสนเย็นชาขวางโลกหน่อยๆปากร้ายจนผู้หญิงยังอาย แต่ไลก้าทั้งเก่งและนิ่งขรึมที่สุดไม่จำเป็นเขาจะไม่พูดเลยด้วยซ้ำ ไม่หนำซ้ำเขายังเป็นคนแต่งเพลงให้กับวงอีกด้วย ส่วนซันชายน์นั้นเก่งมากเรื่องออกแบบท่าเต้นให้กับวงจะเรียกว่าครูสอนเต้นของวงคงไม่ผิด
จีเซล ชาร์วี วินซ์และจีนส์ ล้วนแต่เป็นนักร้องหลักผลัดกันคอรัสแล้วแต่เพลง จีเซลจะเด่นเรื่องไลน์การเต้นที่เป็นเอกลักษณ์มีคาริสม่าชัดเจนจนน่าหลงใหล(คาริสม่า=พรสวรรค์,มีเสนห์ดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้อยู่หมัด)กับการร้องเสียงสูงได้ทรงพลังและไพเราะ แต่ละคนจะมีเอกลักษณ์ อุปนิสัยแตกต่างกันจนไม่น่าเชื่อว่าจะเข้ากันได้
“เอาเถอะๆ ยังไงก็อย่าให้เสียงานละกัน”
ดีนกล่าวพร้อมปรายตามองไปทางจีเซลที่ยังคงยืนยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านแถมยังยักไหล่เบาๆ เหมือนกับต้องการจะบอกดีนว่ามันไม่มีทางเป็นอย่างนั้นแน่ถ้าตราบใดที่เขายังต้องการทำงานอยู่ เมื่อทุกคนทักทายกันเรียบร้อยต่างก็พากันไปยังห้องซ้อมที่นัดแดนเซอร์ไว้ อีกไม่กี่อาทิตย์พวกเขามีงานคอนเสิร์ตรวมนักร้องดังๆจากทุกค่ายซึ่งเป็นงานประจำปีของเมืองหลวงนี้โดยเฉพาะ แฟนคลับจากทั่วสารทิศต่างพากันมารวมตัวที่นี่...เพราะอย่างนั้นพวกเขาจึงตั้งใจกับงานนี้มากเป็นพิเศษ
“สวัสดีครับ”
สมาชิกในวงต่างทักทายเหล่าแดนเซอร์ที่มารออยู่ก่อนแล้ว จีเซลมองไปรอบๆห้องแต่กลับไม่เห็นผู้หญิงที่เขาต้องการจะพบหน้าเลย อุตส่าห์ยอมแยกกันมาซ้อมแท้ๆ และดูเหมือนว่าเพื่อนๆของเขาจะรับรู้ว่าจีเซลต้องการจะเจอใครโดยเฉพาะซันชายน์ พี่หรือว่าเพื่อนที่สนิทที่สุดของจีเซล ในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆเดินเข้าไปเตรียมตัวและทักทายคนอื่นๆ ซันชายน์กลับเอี้ยวตัวมาถามจีเซลเบาๆ
“ยูแอลไปไหนวะ?”
“ถ้ากูรู้จะมองหาไหมล่ะไอ้ชาย”
“อ้าว แล้วทำไมมึงไม่ไปถามเพื่อนของเขาล่ะ?”
“พี่ยูไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา”
“เวรเถอะครับ สรุปคือยังไม่ได้คบ?”
“อืม...ไหนๆก็เสือกแล้ว ไปถามให้กูหน่อยดิ”
“กูอีกแล้ว? มึงนี่อะไรๆก็กู”
“ช่วยไม่ได้ มึงเสือกมากไปหน่อย”
จีเซลพูดขำๆ แต่ซันชายน์ไม่ได้ขำด้วยเลยสักนิด ซันชายน์ส่ายหน้าไปมาแต่เพราะจีเซลเพื่อนรุ่นน้องของเขาพยายามผลักไสเขาเข้าไปหากลุ่มเพื่อนสนิทของยูแอล เขาจึงจำใจต้องหันไปปั้นหน้ายิ้มให้เกรซและซาซ่าอย่างเลี่ยงไม่ได้ จะเลี่ยงได้ยังไงล่ะในเมื่อเพื่อนๆของยูแอลหันมองทางเขาอย่างสงสัยตั้งแต่ที่จีเซลผลักเขาเข้าไปหาพวกเธอแล้ว
“มีอะไรคะ? คุณซันชายน์” เกรซเอ่ยถามด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
“เอ่อ...คือว่า....”
“มัวแต่เอ่ออ่าแบบนี้จะรู้เรื่องไหมคะวันนี้?” เกรซไม่วายที่จะกัดเขาอย่างไม่สบอารมณ์อารมณ์กับท่าทางกล้าๆกลัวๆของเขา เธอเพียงแค่ไม่ปลื้มใจผู้ชายขี้ขลาดเท่าไหร่นัก และซันชายน์เองก็เป็นผู้ชายแบบที่ว่ามา ซาซ่าปรายตามองเพื่อนก่อนจะสะกิดเพื่อนสาวอย่างเกรซเบาๆ เพื่อให้เธอเก็บอาการและสีหน้าหน่อย ยังไงนั่นก็คือศิลปินที่พวกเธอต้องร่วมงานด้วยอีกยาว เพราะทางค่ายจ้างระยะยาว
“คุณซันซายน์มีอะไรคะเนี่ย?” กลับเป็นซาซ่าที่หันไปยิ้มให้ซันชายน์และถามเขาอย่างสุภาพ
“อ๋อ ผมแค่จะถามว่าวันนี้แดนเซอร์มาไม่ครบหรือครับ...ไม่เห็นยูแอล”
เมื่อได้รับทราบใจความสำคัญจากปากของไอดอลหนุ่มซาซ่าก็หันไปยิ้มให้เกรซที่ยังคงทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ก่อนจะหันไปมองจีเซลที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ไม่ไกลนักถึงจะยอมหันกลับมาตอบซันชายน์
“อ๋อ พอดีมีคนมาหานางน่ะค่ะ เลยออกไปคุยกันข้างนอกห้องซ้อม” ซาซ่าตอบ
“เมื่อกี้พวกผมเข้ามาไม่เห็นนะครับ”
จีเซลที่ยืนห่างออกไปไม่ไกลนักได้ยินอย่างนั้นก็รีบเดินตรงปรี่เข้ามาหาทั้งสามคนแล้วพูดขึ้น ใบหน้าหล่อของเขาขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัยว่าใครกันถึงมาหาเธอถึงในค่ายได้ แถมยังเป็นในโซนที่ห้ามไม่ให้คนนอกเข้าอีกต่างหาก คงจะไม่ใช่คนที่ตำแหน่งธรรมดาๆแน่ๆ
“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ พอมีเพื่อนในกลุ่มมาบอก แล้วยูแอลก็ออกไปเลย”
เกรซตอบข้อสงสัยของจีเซลขึ้นมาด้วยใบหน้าที่บ่งบอกว่าพวกเธอไม่รู้จริงๆ จีเซลยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาว่าใกล้จะถึงเวลาซ้อมหรือยังก่อนจะรีบเดินพรวดพราดออกจากห้องซ้อมไปปล่อยให้ทั้งสามคนยืนมองหน้ากันไปมา
“อะไรของมันวะนั่น” ซันชายน์มองตามแผ่นหลังเพื่อนของตนอย่างไม่เข้าใจ นี่มันก็ใกล้จะถึงเวลาซ้อมแล้วแค่รอยูแอลก็กลับมาก็เท่านั้นเพราะยูแอลไม่เคยสายหรือขาดซ้อมเลยสักครั้ง แต่ท่าทางรีบร้อนของเพื่อนรุ่นน้องคนสนิททำให้เขาใจคอไม่ดีเลย คับคล้ายคับคลาเหมือนว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น...
“ขออย่าให้มีเรื่องอะไรเลยเถอะ” เกรซพูดขึ้น
“ผมก็คิดแบบนั้น” ซันชายน์ตอบกลับคำพูดของเธอ แต่เกรซกลับเมินคำพูดของเขาเสียอย่างนั้น....
จีเซลเดินออกจากห้องซ้อมก็มองซ้ายขวาไปมาก่อนจะเดินไปเปิดห้องอื่นๆภายในชั้นนี้ของตึกที่คิดว่าน่าจะพอเป็นที่คุยกันได้ แต่ไม่ว่าจะเปิดไปกี่ห้องก็ไม่เห็นวี่แววของยูแอลเลย ใจดวงโตเต้นไม่เป็นล่ำเป็นสันมันเต้นแรงจนหงุดหงิด...ไม่รู้ว่าเพราะความเหนื่อยหอบจากการที่เขาวิ่งหรือว่าเพราะใจกำลังกังวลอะไรบางอย่างกันแน่...
ไอดอลหนุ่มหยุดยืนอยู่ที่สุดท้ายคือหน้าประตูทางออกไปบันไดหนีไปของชั้น7 ซึ่งมันใกล้กับห้องซ้อมที่พวกเขาซ้อมอยู่ มีเพียงที่นี่ที่เดียวที่เขายังไม่ได้เข้าไปหา...แต่...ทำไมต้องมาคุยกันที่บันไดหนีไฟล่ะ คนที่มาหายูแอลเป็นใครกันแน่...
สองขาวยาวก้าวเข้าไปใกล้ประตูหนีไฟนั้นเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงของคนสองคนคุยกัน...ไม่สิ...ทะเลาะกันมากกว่า ยิ่งเดินใกล้ประตูบานนั้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งได้ยินเสียงชัดขึ้น นั่นเป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยไม่ผิดแน่... มือหนาผลักประตูเข้าไปอย่างแรงเมื่อเสียงทะเลาะนั้นรุนแรงขึ้น...ก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า...
“เธอต้องครางเรียกชื่อฉันเท่านั้น...เรียกได้แค่ชื่อฉัน! เพราะเธอคือผู้หญิงของฉัน!”
“ไม่...อุ๊บ!!!”
ภาพของรุ่นพี่ในวงการที่เขาชื่นชอบและนับถือเป็นต้นแบบมาตลอด ตอนนี้กำลังบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มของผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะรักและมีสัมพันธ์กันมาตั้งแต่สองเดือนที่ผ่านมา เขาคือแฟนเก่าของเธอ...ซีอีโอของค่ายเพลงคู่แข่งของเขา...เจซี..
“พี่ยูแอล!!...”
แม้จะได้ยินเสียงเรียกของจีเซลและเห็นเขายืนทำหน้าอึ้งนิ่งค้างจากหางตา แต่เธอไม่สามารถผลักคนตรงหน้าให้ปล่อยเธอออกไปได้ทั้งที่ผลักสุดแรงกำลังที่มีแต่เขากลับกอดรัดเอวของเธอแน่นขึ้นมากกว่าเดิมโดยไม่สนใจผู้ที่เข้ามาเยือนเลยด้วยซ้ำ เจซีเห็นว่าจีเซลมองอยู่ เขาก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะปล่อยยูแอลเลยซ้ำยังบดป้อนจูบหนักหน่วงและดูดดื่มมากกว่าเดิมเสียอีก น้ำตาใสไหลลงอาบสองแก้มเนียนของเธออย่างห้ามไม่ได้ ทั้งอึดอัดใจ ทั้งอายและอีกหลายความรู้สึกถาโถมเข้ามา...เธอไม่อยากให้จีเซลเห็นอะไรแบบนี้เลย...ไม่อยากให้เห็นเลยสักนิด...
- Writer
