Chapter 3.ผู้หญิงของฉัน(2/2)
1597 Words
พรึ่บ! ผัวะ!!!
มือหนาคว้าข้อมือเล็กของยูแอลกระชากมายังด้านหลังของตนก่อนจะปล่อยหมัดหนักๆเข้าเต็มเบ้าหน้าหล่อของเจซีอย่างสุดแรงจนเจซีหน้าหันไปตามแรงชกและเซเล็กน้อย เจซียกยิ้มขึ้น...เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความสะใจแต่เป็นรอยยิ้มที่หงุดหงิดสุดๆ ไม่คิดว่าคนอย่างจีเซลจะกล้าลูบคมคนอย่างเขา
“มึง!!”
ผลั่ก!! ผัวะ!! ผัวะ!!
“หยุด!! หยุดนะ!! ฉันบอกให้หยุด!!!”
ยูแอลพยายามร้องห้ามทั้งสองคนที่แลกหมัดฟัดกันไปมาอย่างเอาเป็นเอาตายไม่มีใครยอมใคร ก่อนจะเข้าไปดึงแขนของจีเซลที่ตอนนี้เขาคร่อมเหนือร่างเจซีและปล่อยหมัดไม่ยั้งด้วยอารมณ์ที่โกรธจัดโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเลยสักคำ จีเซลยอมลุกออกจากเจซีตามแรงดึงของยูแอลแต่ยังไม่วายจ้องมองคนที่ล้มไปกองกับพื้นเขม็งทั้งที่ตัวเองหอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อยหลังจากออกหมัดไปหลายหมัดเต็มแรงจนเจซีถึงกับเลือดซิบ ทั้งโหนกแก้มและมุมปากหยักได้รูปนั้นของเขา
“หึๆๆ...แรงดีใช้ได้นี่ไอ้น้อง”
“ใครน้องมึง!! กูขอเตือน...อย่ามายุ่งกับพี่ยูอีก!! และอย่าทำให้พี่ยูของกูร้องไห้อีก!!”
“ทำไมกูจะยุ่งไม่ได้? ในเมื่อนั่นเมียกู...กูจะทำให้ร้องไห้ หัวเราะ หรือแม้แต่ร้องครางชื่อกูมันก็เรื่องของกู...ผู้หญิงของกู...มึงหรือเปล่าที่อย่าเสือกยุ่ง”
“ไอ้เวร!!”
จีเซลที่เคยเป็นคนสุภาพหายหมดแล้ว ณ วินาทีนี้ ซ้ำยังรุดหน้าจะพุ่งเข้าใส่เจซีอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่โกรธมากกว่าเดิม คำพูดของเจซีทำเขาฟีลขาด นั่นคือผู้หญิงที่เขาเฝ้าทะนุถนอมคนที่เขารักและตามหาเฝ้าจีบมาตลอด แต่ต้องมาโดนผู้ชายที่เขาเคยนับถือดูถูกเหมือนกับว่าเธอไม่ได้มีค่าจะทำยังไงกับเธอก็ได้แบบนั้น แต่....
“จีเซล....”
ยูแอลรีบเอาตัวเข้าไปขวางหน้าจีเซลไว้และเอ่ยเรียกชื่อของเขาอย่างแผ่วเบา ดวงตาสวยที่เปื้อนคราบน้ำตาจ้องมองมายังเขาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด...นัยน์ตาที่ดูสับสน ใบหน้าสวยที่ดูอึดอัดกับสถานการณ์ตอนนี้อย่างเห็นได้ชัด จีเซลหยุดชะงักตรงหน้าของเธอพร้อมกับจ้องมองเธออย่างไม่เข้าใจ...ก่อนที่ความไม่เข้าใจนั้นหายไปเมื่อเธอค่อยๆเดินถอยหลังไปหาเจซีอย่างเงียบๆทั้งที่ดวงตาสวยยังจ้องมองเขาอยู่....คิ้วเรียวกระตุกขมวดเล็กน้อย มือหนากำหมัดพร้อมสันกรามถูกขบแน่น...คนที่ดูเจ็บปวดมากกว่าเธอก็คือตัวเขาเอง...
“พี่ยูแอล...ทำไม....” จีเซลถามด้วยสายตาที่ดูเจ็บปวดไม่แพ้เธอ แต่เขาก็ยังมีความอ่อนโยนในแววตานั้นเมื่อมองเธอเสมอ...
“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า?....เฮ้ย!! ไอ้จีเซล!! ระ...รุ่นพี่....”
“สะ...เอ่อ...สวัสดีครับ”
ไม่ทันที่ยูแอลจะได้ตอบคำถามของจีเซล...ซันชายน์และวินซ์ก็เดินเข้ามาหลังจากที่ได้ยินเสียงเอะอะดังไปถึงข้างนอก มันเป็นจังหวะพอดีกับที่พวกเขาทั้งสองคนกำลังมาตามหาจีเซลและยูแอลเพราะได้เวลาเริ่มซ้อมแล้ว แต่ก็ต้องช็อกกับสภาพสะบักสะบอมของจีเซลและเจซี ดูยังไงก็ต้องมีเรื่องชกต่อยกันแน่ๆ แต่ถึงอย่างนั้นซันชายน์ก็ยังคงเอ่ยสวัสดีอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรหรือพูดอะไรดี สถานการณ์มันน่ากระอักกระอ่วนใจไปหมด ยังไงเจซีก็เป็นคนที่พวกเขานับถือ
“นายกลับไปห้องซ้อมก่อนเถอะ...เดี๋ยว...ฉันตามไป...”
“ผมถามว่าทำไมกันครับพี่ยูแอล…พี่ทำแบบนี้หมายความว่าไงครับ?...แล้วที่เราคุยกัน....”
“ไอ้จีเซล ไปกันก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลัง”
ซันชายน์พูดพร้อมกับทั้งลากทั้งดึงจีเซลที่ยังคงรั้งตัวเองไว้มองยูแอลอย่างต้องการคำตอบ แต่ยูแอลกลับเบือนหน้าเศร้าๆนั้นหันไปมองทางอื่นโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำและยังคงยืนนิ่งให้เจซีที่หยัดตัวลุกขึ้นมาโอบไหล่เธออยู่อย่างนั้นต่อหน้าต่อตาจีเซล วินซ์เห็นอย่างนั้นจึงช่วยซันชายน์ลากเพื่อนของตนออกจากตรงนั้นทันที
“เลือกถูกแล้วค่ะที่รัก...ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้น”
เจซีพูดขึ้นพร้อมยกยิ้มอย่างพอใจหลังจากที่ทั้งสามคนออกจากตรงนั้นไปเรียบร้อยแล้ว ยูแอลปัดมือหนาที่โอบไหล่ของเธออย่างไม่ไยดีก่อนจะหันไปมองเจซีด้วยแววตาที่ดูเจ็บปวดและโกรธเคืองเขา ...ทำไมเขาถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้...ทำไมเขาถึงได้พูดไม่ให้เกียรติเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า...และทำไมเขาถึงไม่ยอมสำนึกได้เสียที...แววตานั้นของเธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่เข้าใจเขาเลยสักนิดว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ ทั้งที่เลิกกันไปแล้ว...เธอก็เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆของเขาแต่ทำไมเขาไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ และยังคงตามรังควานไม่เลิก ตามสืบตลอด6เดือนที่เลิกกันมา ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้แค่ไม่อยากสนใจ
“ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่...ขอโทษได้ไหมคะ?”
“อย่าเข้าใจผิด...ฉันไม่ได้เลือกพี่”
“.........”
“ที่ฉันทำแบบนั้นก็เพื่อจีเซล...ไม่อยากให้พี่ยุ่งกับเขา”
“เฮอะ...เธอรักมันเหรอ?”
เจซีพูดก่อนจะเอาลิ้นดุนข้างแก้มบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจอย่างหนัก ดวงตาคมหันกลับมามองเธออย่างแข็งกร้าว แม้ยูแอลจะไม่ได้ตอบแต่เขาก็พอจะรับรู้ได้ว่าเธอเริ่มเอนเอียงไปทางจีเซลมากพอสมควร ไม่อย่างนั้นคนอย่างยูแอลจะไม่มีทางทำเพื่อจีเซลขนาดนั้นโดยการที่ยอมให้คนอื่นเข้าใจเธอผิด เพื่อนของจีเซลอาจจะมองว่าเธอเป็นผู้หญิงร่านรักที่ไม่รู้จักพอ จับปลาสองมือทั้งเขาและจีเซลแต่...ยูแอลกลับไม่สนใจ เธอดันสนใจแค่ว่าไม่ให้เจซียุ่งกับจีเซล...หรือง่ายๆ...ไม่ให้เจซีทำลายชื่อเสียงของจีเซลด้วยอิทธิพลที่มี... แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังลืมเขาที่คบกันมานานถึง10ปีไม่ได้...
“ระหว่างฉันกับมัน...เธอรักใครมากกว่ากัน”
“..........”
เป็นคำถามที่ทำเอายูแอลถึงกับสะอึก ครั้นจะเค้นให้เธอตอบตอนนี้คงพูดไม่ได้...กับจีเซลเธอก็พึ่งเริ่มความสัมพันธ์นอกเหนือจากคู่นอนมันจึงยากที่จะตัดสินใจในตอนนี้ ยูแอลทำได้แต่เงียบแล้วเบือนหน้าหนีตามเคย เจซีเห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มอย่างได้ใจ...เพียงเท่านี้เขาก็พอรับรู้ได้แล้วว่ายูแอลยังลังเลและแน่นอนว่ายังมีเขาอยู่ในใจอยู่มากพอสมควร...จะลืมได้ยังไงล่ะ...ก็เขาเป็นรักแรก เป็นคนแรกของเธอนี่...
“แค่นี้ฉันก็รู้แล้วล่ะแอล”
“อะไรที่พี่คิด...มันไม่ใช่เสมอไป...”
“แล้วยังไงล่ะ? ในเมื่อใจเธอเองยังตอบคำถามฉันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”
เจซีพูดพร้อมกับย่างเท้าเข้าไปใกล้ๆ มือหนาเอื้อมขึ้นลูบไรผมหญิงสาวตรงหน้าอย่างเบามือด้วยรอยยิ้มบางๆ สายตาจ้องมองเธออย่างนึกหลงใหล...ตอนนี้เขาอยากจะจัดการเธอให้อยู่ใต้อาณัติของเขาดังเดิมเสียจริงๆ...แต่ยูแอลกลับเอี้ยวตัวหลบมือนั้นของเขาและกระแอมเบาๆ เหมือนเตือนสติชายตรงหน้า สายตาของเขามันบ่งบอกชัดเก็บไม่มิดว่าเขาต้องการอะไรจากเธอ
“ไม่ทราบว่าพี่มาที่นี่ทำไม?”
“มา...คุยงานนิดหน่อย”
“กับบริษัทคู่แข่งเนี่ยนะ?”
“หืม? สนใจเรื่องของฉันด้วยเหรอ?”
“เปล่า...ถ้ามีธุระก็ไปเถอะค่ะ ฉันต้องไปซ้อม”
ยูแอลพูดพร้อมกับเดินไปทางประตูทันทีโดยไม่รอให้เขาได้เอ่ยคำร่ำลาใดๆ เจซีเองก็ยอมปล่อยเธอไปแต่โดยดีเพราะตัวเขาก็ต้องไปจัดการเรื่องที่เขาเข้ามาที่นี่ มาที่ค่ายเพลงคู่แข่งในวันนี้ ก่อนที่ยูแอลจะเดินลับตาไปเขาก็ได้เอ่ยขึ้นมาพอให้เธอได้ยิน
“แล้วเจอกันครับที่รัก...”
ยูแอลเพียงแค่ชำเลืองมองเขาด้วยหางตาอย่างนึกสงสัย ถ้าเป็นไปได้เธอไม่อยากที่จะเจอเขาอีกครั้งแน่นอน...แต่การที่เขาพูดแบบนั้น...คนอย่างเจซีพูดก็ต้องเป็นไปตามนั้นด้วยนิสัยที่อยากได้อะไรต้องได้ของเขา ยูแอลสะบัดความคิดของตัวเอง พยายามไม่คิดไปก่อนแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องซ้อมพร้อมขอโทษเพื่อนๆและคนอื่นๆ ...แน่นอนว่าสายตาของจีเซล วินซ์และซันชายน์มองเธอเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่เลือกที่จะไม่พูด เพราะมันคือเวลางาน...
- Writer
