จีเซลค่อนข้างอึ้งกับการกระทำของเธอ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเงยหน้าขึ้นอย่างข่มใจ...ก่อนจะยอมหันกลับไปประจันหน้ากับเธอ เขาจับไหล่เพรียวนั้นจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ดูดุดันมันแตกต่างจากที่เธอเคยเห็น สายตาของเขาดูน่ากลัว...นี่สินะที่เขาบอกว่าคนอ่อนโยนอารมณ์ดียิ้มเก่งเวลาโกรธจะน่ากลัว เพราะสายตานั้นทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก
“พี่มั่นใจในคำพูดของตัวเองใช่ไหม?”
“อะ...เอ่อ...อือ...”
“พี่มั่นใจใช่ไหมที่จะไม่ให้ผมกลับ?...มั่นใจใช่ไหมว่ารับความโกรธของผมไหว?”
“...อือ...ขอแค่ทำให้นายหายโกรธ”
ตอบออกไปแม้ภายในใจจะรู้สึกหวั่นใจไม่น้อย กลัวว่าเขาจะทำอะไรรุนแรงที่เธอคาดไม่ถึง...เพราะเธอพึ่งเคยเห็นเขาโกรธไม่รู้เลยว่าเขาจะเป็นคนยังไง ไม่ทันได้คาดคิดต่อจีเซลคว้าเอวอุ้มเธอด้วยมือข้างเดียวและพาเธอไปยังเตียงห้าฟุตสีขาวลายตารางหมากรุกของเธอ เขาโยนเธอลงบนเตียงนั้นก่อนจะเข้าไปคร่อมทับร่างเธอไว้
“ตรงไหน! ตรงไหนที่มันแตะ
