Blood, Fur and Heart Beats

Ang buwan sa kalangitan ng Veridia, medyo madilim ngunit nagbibigay ng nakakaakit na liwanag sa buong lungsod. Dito, ang gabi ay hindi lamang panahon ng pahinga, kundi panahon kung kailan gumigising ang tunay na kalikasan ng mga nilalang na naninirahan dito. Sa loob ng maraming siglo, ang mga bampira, taong lobo, at tao ay namuhay nang magkahiwalay ngunit may respeto sa ilalim ng Ancient Peace Treaty. Ang batas ay malinaw: “Never mix your blood, never cross the boundaries, and never let feelings rule over reason.” Ngunit para kay Kael Montemayor, ang kasalukuyang pinuno ng lahi ng mga bampira, ang mga batas na ito ay higit pa sa mga nakasulat na salita ito ang naging buhay niya sa loob ng mahabang panahon. Nakatayo siya sa balkonahe ng Montemayor Manor, nakatanaw sa malawak na kagubatan na nagsisilbing hangganan ng kanilang teritoryo. Ang kanyang itim na buhok ay humahaplos sa hangin, at ang kanyang matingkad na pulang mga mata ay nagniningning sa dilim. Sa paningin ng lahat, siya ay malakas, walang kinatatakutan, at tila yelo ang puso. Ngunit sa gabing iyon, may kakaibang kaba na gumagapang sa kanyang dibdib, isang pakiramdam na matagal na niyang hindi naramdaman. “Kanina ka pa nakatayo diyan, Kael. Baka naman lumipad ka na papunta sa buwan kung titingnan mo pa nang ganyan,” biglang boses na pumutol sa kanyang pag-iisip. Lumingon siya at nakita ang kanyang matalik na kaibigan at kanang-kamay na si Zeke Hale, isang taong lobo na may malawak na ngiti sa labi. Kahit magkaiba ang kanilang lahi, matibay ang samahan nila. “Wala ito, Zeke. Iniisip ko lang kung hanggang kailan natin mapapanatili ang kapayapaang ito,” seryosong sagot ni Kael, ngunit bahagyang kumunot ang kanyang noo nang makitang may dalang pagkain si Zeke. “At ano naman iyang dala mo? Muli ka bang nambiktima?” Napahalakhak si Zeke habang inaayos ang dala. “Huwag mong sabihing biktima, kaibigan. Ito ay pagsuporta sa ating lakas. Alam mo namang kailangan ko ng maraming enerhiya. Bukod pa rito, ang buhay ay mas magaan kapag may laman ang tiyan, hindi ba?” Bago pa makasagot si Kael, biglang tumahimik ang paligid. Ang hangin ay bumilis at nagdala ng kakaibang amoy isang halo ng matamis na halimuyak ng mga bulaklak sa gubat at bahagyang amoy ng lupa at kalikasan, na may halong kakaibang init na hindi niya maipaliwanag. Nanayo ang balahibo sa kanyang leeg, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding pagkamangha. “May iba,” mahinang sabi ni Kael, at agad namang tumayo nang tuwid si Zeke, handa sa anumang maaaring mangyari. Mabilis silang tumakbo papunta sa gubat, nakita nila ang isang dalaga na nakahandusay sa damuhan. Si Elara Vance. Mabagal siyang gumagalaw, tila nahihirapang huminga. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa kanyang braso kung saan nagsisimula nang tumubo ang makakapal na balahibo, at ang kanyang mga ngipin ay bahagyang tumatalas habang pilit niyang kinokontrol ang kanyang sarili. Kitang-kita sa kanyang mukha ang labis na pagkalito at takot. “Umalis kayo… huwag lumapit dito,” utos ni Elara sa nanginginig na boses. “Baka masaktan ko kayo. Hindi ko to kayang kontrolin.” Natigilan si Kael. Sa lahat ng nilalang na nakita niya, wala pa siyang nakasalubong na ganito. Ramdam niya ang dalawang magkaibang enerhiya na nagsisikap na mamayani sa loob ng iisang katawan ang matatag at malayang diwa ng isang lobo, at ang malambot ngunit matibay na kaluluwa ng isang tao. “Kalahating tao, kalahating lobo,” bulong ni Zeke na gulat na gulat. “Hindi ito karaniwan, Kael. Ilang daang taon na ang nakalipas noong huli nating nakita ang ganitong uri ng paghahalo.” Hindi nakinig si Kael sa mga babala ng kanyang isipan. Sa halip, dahan-dahan siyang lumapit, pinapakita na wala siyang masamang intensyon. Ang bilis ng pagtibok ng puso ni Elara ay naririnig niya nang malinaw mabilis, magulo, puno ng takot. Ngunit sa kabila nito, may kakaibang tugma ang tunog nito sa kanyang sariling puso, na matagal nang nanahimik. “Huwag kang matakot,” malambing ngunit matatag na sabi ni Kael. “Hindi kita sasaktan." Tumingala si Elara, at sa sandaling magtama ang kanilang mga mata, parang tumigil ang mundo sa paligid nila. Para bang may kuryenteng dumaloy sa kanilang mga katawan, isang koneksyon na hindi maipaliwanag. Ang kanyang mga mata ay puno ng luha, ngunit may kislap ng tapang. “Bakit… bakit hindi ka natatakot?” tanong niya habang pilit na pinipigilan ang pagbabago ng kanyang anyo. “Ako ay isang halimaw. Hindi ko kayang kontrolin ang aking kapangyarihan. Kahit kailan ay maaari akong manakit ng ibang tao.” Umupo si Kael sa harap niya, sapat ang layo upang hindi siya matakot. “Halimaw ba ang tinutulungan ang sarili upang hindi manakit ng iba? Sa nakikita ko, ikaw ay nalilito lamang. Hindi mo pa lubos na nauunawaan kung sino ka talaga.” Habang nagsasalita si Kael, unti-unting kumalma ang paligid. Ang matinding init sa katawan ni Elara ay unti-unting humupa, at ang mga balahibo sa kanyang braso ay dahan-dahang nawala. Napabuntong-hininga siya nang maluwag, ngunit nanatiling nakatingin kay Kael, namamangha sa kakaibang kapayapaang dulot ng presensya nito. “Paano mo nagawa iyon?” tanong ni Elara nang mahina. “Sa tuwing dumarating ang buwan, nawawala ako sa sarili ko. Ngunit sa piling mo… parang gumagaan ang lahat.” Isang bahagyang ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Kael isang bagay na bihirang makita ng sinuman. “Siguro dahil may mga bagay na mas malakas pa kaysa sa kapangyarihan ng buwan. Sometimes, all you need is someone who understands.” Biglang tumawa nang mahina si Zeke sa di kalayuan, dahilan upang magkatinginan sila at mapahiya nang bahagya. “Aba, akala ko ay seryoso ang usapan. Ngunit mukhang may kakaibang nangyayari dito. Huwag nating kalimutan na tayo ay magkakaibang lahi, mga kaibigan. Minsan, ang mga ganitong damdamin ay maaaring magdulot ng gulo.” Ngunit hindi pinansin ni Kael ang babala. Sa halip, inabot niya ang kanyang kamay kay Elara. Ang kanyang balat ay malamig, ngunit may dalang kakaibang kapanatagan. “Ako si Kael Montemayor. At ikaw?” “Elara… Elara Vance,” sagot niya habang marahang tinatanggap ang kamay nito. Sa sandaling magdampi ang kanilang mga palad, muling bumilis ang t***k ng kanilang mga puso isang t***k na tila sabay na tumutugtog, kakaiba ngunit napakaganda pakinggan. Ilang sandali pa, narinig nila ang tinig ng isang babae na tumatawag sa malayo. “Elara! Elara, nasaan ka?” Si Mia, ang matalik na kaibigan ni Elara, ang tumatakbo papalapit nang hinihingal. Nang makita niya ang dalawang estranghero, agad siyang humarang sa harap ng kaibigan. “Sino kayo? Huwag kayong lalapit sa kanya!” “Kalma lang, Mia. Tumulong lang sila sa akin,” pigil ni Elara habang tumatayo nang may tulong ni Kael. Tumingin si Mia kina Kael at Zeke nang may pagdududa, ngunit nang makita ang kalmadong anyo ng dalawa, bahagyang lumuwag ang kanyang dibdib. “Salamat sa pagtulong, ngunit dapat na kaming umuwi. Delikado dito sa gabi.” Bago umalis si Elara, lumingon siya kay Kael. “Magkikita pa ba tayo?” Tumingin si Kael sa kanya nang may matinding intensidad sa mga mata. “We will meet again, Elara.” Habang papalayo ang dalawang dalaga, nanatiling nakatayo sina Kael at Zeke. Tahimik si Kael, ngunit alam na ni Zeke ang ibig sabihin nito. “Alam mo, kaibigan,” panimula ni Zeke . “Mula noong nakilala kita, hindi pa kita nakitang tumingin sa sinuman sa ganoong paraan. Ngunit paalalahanan kita ang pagmamahal sa pagitan ng magkaibang lahi ay ipinagbabawal. Marami ang hindi makakaunawa, at marami ang magtatangkang paghiwalayin kayo.” Tumingin si Kael sa buwan, at sa kanyang mga mata ay makikita ang matinding determinasyon. “Alam ko iyan, Zeke. Ngunit sa sandaling iyon, nang hawakan ko ang kanyang kamay at narinig ko ang pagtibok ng puso niya… naramdaman ko na matagal ko nang hinahanap ang ganitong pakiramdam. Ang mga batas ay maaaring isulat ng tao, ngunit ang tadhana… ang tadhana ay hindi nasusunod sa anumang kasunduan.” Sa malayo, habang naglalakad pauwi, hindi maalis ni Elara ang ngiti sa kanyang mga labi kahit na may halong pagkalito ang kanyang isipan. Tumingala siya sa buwan at bumulong sa kanyang sarili, “Sino ka ba talaga, Kael Montemayor? At bakit pakiramdam ko ay kilala na kita bago pa man tayo nagkita?” To be continued.....