Pencereden Aşk

Vazgeçiş...

Ada Uysal,

Zamanın nasıl geçtiğini anlamamışız içim öyle bir hareketliydi ki bıraksalar havalanacaktım sanki ve gülümsemeyi bırakamıyordum derken telefona baktım saat 11e çeyrek var aahh hiç yapmak istemediğim şeyleri yaptım panikle eve gitmem lazım dedim ilk dakikadan benden sıkılacak diye düşündüm çünkü hep böyle oluyordu benim zaman kısıtlamalarıma kimse gelemiyordu hele benden bu kadar büyük birisi hiç alışık değildir böyle şeylere ama yapacak bir şey yok.

Dediği gibi jet hızıyla eve geldik beni yakında indirip vedalaşırken telefon numaramı aldı:) ahh hiç almayacak sanmıştım. Sonra elimi uzattığımda aniden beni kendine doğru çekti nefesimi kesti resmen yanaktan öpüşüp ayrıldık. Sonra beni eve kadar takip etti bu hareketide çok hoşuma gitmişti ama apartmanın önünde bekleyen babamı görünce içimde ki heyecan yerini korkuya bıraktı.

" Kızım nerdesin sen?"

Halbuki saat daha yeni 11 olmuştu sanki gece 1lere kadar habersiz dışarıda kalmıştım bu tavırlarından çok sıkılıyordum.

" Geldim baba işte saat 11 değil mi? Bu saate kadar zaten iznim vardı değil mi? "

" Tamamda kızım sen saati 11 yapmadan gelirdin hep son dakikaya kadar durmazdın."

" Baba tamam seninde dediğin gibi her zaman yaptığım bir şey değil ama herkes daha duruyorken benim kaçar gibi gitmem olmuyor işte her zaman sende beni anla biraz esnek davran olur mu?" deyip içeri doğru yürüdüm. Eve geldiğimde de annem kapıdaydı

"ayy kızım merak ettik neredeydin?" dedi ama ben çok sinirliydim

"babama sor anne ben odamdayım"

deyip odama geçtim.

Üstümü bile değiştirmeden sandalyeye oturup arada telefona arada kuzeyin camına bakıyordum acaba geldi mi eve diye.

Böyle bir günümün içine bile etmeyi başarmışlardı.

Sonra birden karanlıkta kuzeyin yüzünü gördüm elinde telefon ışığı yüzüne vurmuştu tam o sırada benim telefonuma mesaj geldi bende kalkıp ışığı kapattım. Hemen telefonuma kaydettim. " Kuzey yıldızı"

Biraz konuştuk çok güzel heyecanlıydı üstümü değiştirip yatağa geçtim hala konuşmaya devam ediyorduk. Yarın akşama buluşma kararı aldık ve saat 10da seni bırakıcam bu sefer diye ekledi benimde moralim bozuldu bunu ona hissettirmek istemiyordum ama daha ilk günden hissettirmiştim inşallah çabuk bıkmaz bu durumdan...

Derken bir mesaj daha geldi

" Şimdi biz sevgili mi olduk? :)"

Ayyyy heyecandan kalbim gene ağzıma çıktı gözlerimi kapattım ne denir ki buna aaayyy çığlık atmamak için kendimi zor tutuyorum gözlerimi kapatıp hayal kurarken uyuyakalmışım... Aksi gibi :(

Sabah kalkar kalkmaz mesaj attım

" Günaydın:) kusura bakma dün gece uyuyakalmışım :("

cevap gecikmedi

" Günaydın güzelim senin emojilerde yok oldu bakıyorumda:) önemli değil güzel uyudun mu peki?"

aayyy aynı soruyu sormadı ne desem açsam mı konuyu bilemedim ama bende normal devam ettim.

" Evet uyumuşum sabah zor kalktım şimdi okuldayım sen napıyorsun?"

" Bende işe geldim kaçta çıkacaksın?"

" Ben 3te evde olurum sen?"

" Bende 6da evde olurum o zaman 7 diyelim mi?"

" Olur:)"

" Bu sefer seni ben bir yere götürmek istiyorum:)"

" Neresiymiş orası merak ettim :)"

" Supriz ;)"

Saat bugün nasıl geçecek acaba derken çıkış saatim geldi ve eve geldim çok heyecanlıydım ama belli etmemem lazımdı çünkü annem benim nefes alış verişimden bile her şeyi anlardı. Acaba bugün ne diye izin alsam normalde hergün dışarı çıkan biri değildim ve daha dün geç saate kadar gelmeyip bugün tekrar çıkmak istemekle nasıl bir tepkiyle karşılaşacağımı bilmiyordum.

" Aygül sultan napıyorsun bakalım?"

" Oyy benim prensesim yemek hazırlıyorum sen ne yapıyorsun nasıl geçti okul?"

" Güzeell dün mervenin morali çok bozuktu o yüzden dün sahilde dolaştık biraz bugünde gene evde durmak istemiyormuş bende kıramadım akşam 7 gibi gene çıkıcaz ama bu sefer söz geç kalmam." deyiverdim.

" Kızım baban dün seni kırmamak için bir şey demedi ama geç kalmana çok kızdı"

" Ama anne ben geç kalmadım ki zaten 11e kadardı iznim ve ben tam 11de evdeydim."

" Baban her zaman saat 11 olmadan evde ol demez mi kızım sana?"

" Aayy anne dışarı çıkıyorum diken üzerinde oluyorum sürekli saate bakmaktan ne dışarı olduğumu anlıyorum nede ettiğim sohbetten bir şey anlıyorum!"

deyip odama gittim kapıyı sertçe kapatıp yatağıma geçip ağlamaya başladım o sırada annemin sesi geliyordu biriyle konuşuyordu.

Sonra yanıma geldi.

" Güzel kızım prensesim ben babanla konuştum izin verdi akşama çıkabilirsin ama bu sefer geç kalmasın kalırsa bundan sonra akşam çıkması filan kalmaz dedi."

" İstemiyorum!!! Çıkmıycam hiç bir yere ama şunuda unutmayın lise bitsin en uzak en ucra köşede hangi üniversite varsa oraya gidicem sizden uzağa!!! "

deyip geri yatağa gömdüm kendimi.

" Kızım deme öyle şeyler ortalık kötü biliyorsun biz seni korumaya çalışıyoruz sen bizim gözümüzün nurusun."

" Bırak anne yaa siz bencilin tekisiniz!! Çok istemişsiniz bir evladınız olmasını oluncada sadece sizin malınızmışım gibi beni yönlendiriyorsunuz farkında değilsiniz ama bende insanım benimde hayallerim var!"

" O nasıl söz kızım ne dediysen iki olmadı biz senin için yaşadık ne demek malımızmışsın filan asıl biz sana köle olduk."

" Olmayın işte olmayın sadece normal bir aile istedim ben ne köle olmanızı ne de uzak olmanızı istedim bende seviyorum sizi eğer normal bir aile olsaydınız belki en fazla 2-3 saatlik mesafelik üniversiteler düşünürdüm haftasonu çıkar çıkar gelirdim ama biliyorum ki o kadar kısa bir mesafede olursam siz gelir benle yaşarsınız!! Sırf bu yüzden en uzağa gitmek biraz nefes almak yaşamak istiyorum !!!"

Bu düşüncelerimi onlara asla söylememiştim. Onlar nasıl ki beni kırmadan bir şeyler yapamaya çalışıyorsa bende hep bunları beni sevdikleri için yapıyorlar diye onlara kızamıyordum ama şu heyecanımı kursağımda bıraktıkları için içimden ne geçiyorsa dilimden dökülüverdi.

Annemin gözünden bir iki damla yaşın aktığını gördüm ama aldırış etmeden arkamı dönüp ağlamaya devam ettim o da sessizce çıktı ve kapıyı kapattı. Ne olurdu bu kadar beni sıkmasanız arkadaşlarımın ailesi gibi biraz olsun rahat bıraksanız ne olurdu ha?

Biraz ağladıktan sonra düşündüm şimdi ben gelemeyeceğimi kuzeye nasıl söyleyeceğim dün bir bugün iki çok geçmez ayrılmak ister gelemez ama buna dayanamam artık o yüzden ondan önce ben vazgeçmeliyim benim ailem böyle yapacak bir şeyim yok bana aşk yaşamak filan hayal o yüzden telefonu elime aldım ve kuzeye mesaj attım.

" Kuzey ben çok düşündüm ve bir karar verdim. Bu sene biliyorsun benim son senem ve sınava girip üniversiteye gitmek istiyorum ama tam bu sırada karşıma sen çıktın eğer ki ben seninle bu şekilde görüşmeye devam edersem kendime ihanet etmiş olacağım ve bunun için pişman olmak istemiyorum ne olur anla beni yol yakınken dönmek en iyisi. Her şey için teşekkür ederim kendine iyi bak..."

yazdıktan sonra dayanamayıp tekrar ağlamaya başladım...