Behind Professor Maddoxx’s Door

The Agreement Mag-aalas siyete na ng gabi nang matagpuan ko ang sarili ko sa harap ng opisina ni Professor Blackwell. Halos wala nang estudyanteng natitira sa Monteverde University. Tahimik ang corridor, at tanging mahinang ugong ng fluorescent lights ang naririnig ko sa paligid. Hawak ko ang notebook ko sa dibdib habang paulit-ulit na kinukumbinsi ang sarili na wala namang dahilan para kabahan. I was only there to submit a paper. That’s it. “Just give him the damn paper, Cassandra,” bulong ko sa sarili ko. Simple lang naman ang pakay ko. Nakalimutan kong ipasa ang isang requirement, at malinaw ang bilin ni Professor Blackwell na kailangan niya itong matanggap bago matapos ang araw. Unfortunately, the person I needed to face was Maddoxx Blackwell. Ang professor na kayang patahimikin ang buong klase sa pamamagitan lang ng isang tingin. Ang lalaking halos hindi ngumiti, hindi nakikipagkuwentuhan sa mga estudyante, at tila laging may iniisip na hindi kailanman ibabahagi sa kahit sino. At ang lalaking minahal ko nang palihim sa kabila ng paulit-ulit kong pangakong titigilan ko na. Nakakahiya mang aminin, pero minsan, nahuhuli ko pa ang sarili kong nakatitig sa kanya habang nagtuturo. I’d memorize the sound of his voice, the way he rolled up his sleeves, and how his dark eyes would narrow whenever someone asked an unnecessary question. Pathetic, I know. “Cassandra?” Napalingon ako. Nakatayo siya ilang hakbang mula sa akin, suot ang itim niyang polo na nakatiklop hanggang siko ang manggas. Bahagyang magulo ang buhok niya, na para bang ilang beses niya iyong nagusot sa kakaisip. Hawak niya ang isang folder habang nakatingin sa akin na para bang ako ang huling taong inaasahan niyang makita. “Professor.” Agad akong tumayo nang tuwid. “What are you doing here?” “I came to submit my paper, sir.” Iniabot ko ang notebook ko. Tiningnan niya iyon bago muling ibinalik ang tingin sa akin. “You’re late.” “I’m sorry po. May inaasikaso lang po ako kanina.” “Apparently.” Isang salita lang, pero sapat na para maramdaman kong gusto ko na lang lamunin ng lupa. Kinuha niya ang notebook at binuksan ang pinto ng kanyang opisina. “Come in.” Sandali akong nag-alinlangan bago sumunod. Pagkasara ng pinto, agad kong napansin ang kakaibang lamig sa loob ng silid. Hindi iyon iyong karaniwang lamig ng air conditioner. Para bang may malamig na hanging nanggagaling sa kung saan, dumadampi sa balat ko at unti-unting gumagapang hanggang sa aking mga buto. Napayakap ako sa sarili ko. “Are you cold?” tanong niya habang inilalapag ang notebook sa desk. “A little.” “Then you shouldn’t stay long.” Hindi ko alam kung bakit parang may ibang kahulugan ang sinabi niya. Para bang hindi lang ang lamig ng silid ang tinutukoy niya. Pinagmasdan ko siya habang inaayos ang ilang papel sa ibabaw ng desk. Tahimik siya, gaya ng dati, pero may kung anong kakaiba sa kilos niya nang gabing iyon. Masyado siyang alerto. Paminsan-minsan ay tumitingin siya sa bintana, at ilang beses kong napansing humihinto ang mga daliri niya na para bang may pinakikinggan siyang hindi ko marinig. “Professor, may itatanong lang po sana ako.” “Ask.” “Bakit lagi po kayong umaalis bago lumubog ang araw?” Natigil ang kamay niya. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin. “Why would you ask that?” “Napansin ko lang po. You never stay late at the university. At kapag tinatanong ko kung puwede akong pumunta sa office ninyo, laging sinasabi ng iba na hindi raw puwede.” “Perhaps because I prefer to work alone.” “Pero nandito naman po ako ngayon.” “And you’re already testing my patience.” Napakagat ako sa labi. Dapat ay tumigil na ako. Pero ilang buwan ko nang iniisip ang kakaibang ugali niya, at ngayong nasa harap ko na siya, hindi ko kayang palampasin ang pagkakataong makakuha ng sagot. “Professor, may tinatago po ba kayo?” Tuluyan niyang ibinaba ang hawak na papel. “Cassandra.” My name sounded different when he said it that way. Hindi malakas ang boses niya, pero may bigat na sapat para mapatigil ako. “You should be careful about the things you choose to notice.” “Why?” “Because curiosity has a way of getting people hurt.” Sa halip na matakot, lalo akong naintriga. “Then tell me what you’re hiding.” Biglang nag-iba ang ekspresyon niya. “Go home.” “Pero—” “Now.” Napaatras ako sa talim ng boses niya. Hindi ko siya madalas makitang mawalan ng pasensiya, at sa mga sandaling iyon, pakiramdam ko ay may tinatawid akong hangganang hindi ko dapat nilapitan. Bubuksan ko na sana ang pinto nang may marinig akong malakas na kalabog sa likuran ko. Crash! Napalingon ako. Nabasag ang isang glass vase sa tabi ng bintana. Hindi ko namalayang may ilang piraso na pala nitong tumilapon malapit sa aking sapatos. Napayuko ako upang tingnan kung may nasira pa, pero nang iangat ko ang kamay ko, saka ko lamang napansing may manipis na hiwa sa aking daliri. “Shit.” Isang maliit na patak ng dugo ang unti-unting lumitaw sa balat ko. Wala pang isang segundo, nasa harap ko na si Maddoxx. Hindi ko nakita kung paano siya nakalapit. Wala akong narinig na yabag. Para bang bigla na lamang siyang lumitaw sa harapan ko. “Don’t move.” Napatingala ako sa kanya. At doon ko nakita ang pagbabago. Nawala ang karaniwang kulay kayumanggi ng kanyang mga mata. Pinalitan iyon ng matingkad na pulang tila may sariling liwanag sa ilalim ng madilim na silid. His jaw tightened. His breathing became uneven. “Maddoxx?” Hindi ko namalayang pangalan na niya ang lumabas sa bibig ko, wala nang kasamang Professor. Dahan-dahan siyang napalingon sa sugat ko. Sinundan ko ang direksiyon ng kanyang tingin at saka muling tumingin sa mukha niya. Nang bahagyang bumuka ang kanyang mga labi, dalawang matutulis na pangil ang bumungad sa akin. Nanlamig ang buong katawan ko. Hindi ito posible. Hindi puwedeng totoo ito. Pero naroon siya, ilang pulgada lang ang layo sa akin, at ang mga matang matagal kong hinangaan ay hindi na mukhang sa isang ordinaryong tao. “Professor…” Mahina ang boses ko. “What are you?” “Don’t come any closer.” Hindi ko namalayang napaatras na pala ako. “Are you a—” “Don’t say it.” “Vampire?” Pumikit siya nang mariin. Nakakuyom ang mga kamao niya sa magkabilang gilid ng katawan, at kitang-kita ko ang pagpipigil sa bawat galaw niya. For the first time since I had known him, Professor Maddoxx Blackwell looked like he was fighting something he couldn’t afford to lose control of. At ang pinakanakakatakot? Ako ang dahilan. “Get out, Cassandra.” “Are you going to hurt me?” Hindi siya sumagot agad. Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, wala akong nakitang lamig o pagkainis sa kanyang mukha. May kung anong mas madilim doon. Isang bagay na tila pilit niyang ikinukubli. “I don’t know.” Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ko. I wanted him to lie. Gusto kong sabihin niyang hindi niya ako sasaktan, na ligtas ako sa kanya, at na ang lahat ng nakikita ko ay isang masamang panaginip lamang. But he didn’t. He gave me the truth, and somehow, that frightened me more. “Then why haven’t you asked me to leave again?” tanong ko, halos pabulong. His eyes lifted to mine. “Because I’m trying very hard not to come any closer.” Napahinto ako sa paghinga. May kung anong nagbago sa hangin sa pagitan namin. Nasa harapan ko pa rin ang lalaking minahal ko nang palihim, pero ngayon, alam ko nang may bahagi sa kanya na hindi ko kailanman mauunawaan. At sa kabila ng takot ko, hindi ko kayang alisin ang tingin ko sa kanya. “I’m scared of you,” amin ko. “Good. You should be.” “But I still want to know you.” His expression hardened. “You’re confusing attraction with stupidity.” “Maybe.” Napalunok ako. “But I’m not going to pretend that I don’t feel anything just because you’re different.” “You don’t know what I am.” “Then tell me.” “I’m not the man you think I am.” “Then who are you?” Hindi siya sumagot. Napatingin ako sa sugat sa daliri ko. Maliit lang iyon, halos wala nang dugong lumalabas, pero sapat para mabago ang lahat ng akala ko tungkol sa kanya. “Have you killed someone?” tanong ko. “Yes.” “Do you drink human blood?” His gaze briefly shifted to the desk. “Yes.” Napapikit ako at huminga nang malalim. Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin ang mga sagot niya. Ang alam ko lang, wala nang paraan para bumalik sa dati ang lahat. “Will you hurt me?” “Not if you leave now.” “And if I don’t?” His eyes returned to mine. “Then you’re making a very dangerous decision.” I swallowed hard. “Then let me decide for myself.” For several seconds, wala siyang sinabi. Pinagmasdan niya ako na para bang sinusubukan niyang alamin kung nauunawaan ko ba talaga ang mga salitang lumalabas sa bibig ko. “You think this is romantic?” he asked. “A dangerous man, a secret, and a girl who thinks she can change him?” “No.” Umiling ako. “I think you’re asking me to be afraid of something I don’t completely understand.” “And you think knowing more will help you?” “I think I’d rather know the truth than keep living with questions.” He looked away, running a hand through his hair. “God, you’re impossible.” “That’s not a no.” Napatingin siya sa akin. Sa kabila ng tensiyon, may bahagyang pagbabago sa ekspresyon niya, na para bang hindi niya inaasahang sasagutin ko siya nang ganoon. “Listen carefully, Cassandra. If you remain involved in my life, you will be putting yourself in danger. There are things in Monteverde far worse than me, and knowing my secret may make you a target.” “Then protect me.” He stared at me. “You’re asking me to take responsibility for your life?” “I’m asking you not to leave me defenseless when you’re the reason I know about this world.” For the first time, wala siyang naisagot. I took a shaky breath. “Let’s make an agreement. I won’t tell anyone what I saw tonight. I won’t expose your secret, and I won’t investigate anything without asking you first. But in return, you tell me when I’m in danger, and you help me if someone comes after me.” “You have no idea what you’re asking for.” “Then help me understand.” He studied me for a long moment before finally stepping back. “Fine.” I blinked. “Fine?” “We will have an agreement. But there will be conditions.” Agad akong tumango. “First, you will never reveal my identity to anyone. Second, you will not search for answers on your own. If you discover something unusual, you come to me. And third, you will follow my instructions whenever your safety is involved.” “And you’ll protect me?” “If the situation requires it.” “That’s not very reassuring.” “I’m not making promises I may not be able to keep.” I couldn’t argue with that. “Okay,” sabi ko. “I agree.” He extended his hand. “Then we have a deal.” Tinitigan ko ang kamay niya bago ko iyon tinanggap. Malamig ang mga daliri niya, higit pa sa inaasahan ko, pero hindi ako bumitaw. “There’s one more condition,” dagdag niya. Napatingala ako. “Whatever feelings you think you have for me, you will keep them out of this arrangement.” Pakiramdam ko ay may kung anong kumurot sa dibdib ko. “I don’t know what you’re talking about.” “Don’t lie to me, Cassandra.” Hindi ko na nagawang sagutin iyon. Matagal niya akong tinitigan bago tuluyang binitiwan ang kamay ko. “This agreement is about your safety. Nothing more.” I forced myself to nod. “Understood, Professor.” “Good.” Bumalik siya sa likod ng desk, at nang magsalita siyang muli, naroon na naman ang pamilyar na lamig sa kanyang boses. “You should go home.” Tumango ako at kinuha ang notebook ko. Pero bago ako tuluyang tumalikod, hindi ko napigilang magtanong. “Professor?” He looked at me. “Why did you agree to protect me?” Matagal siyang natahimik. Akala ko ay hindi na siya sasagot, ngunit nang sa wakas ay magsalita siya, halos pabulong ang kanyang tinig. “Because the moment you discovered my secret, you became vulnerable to things you cannot begin to understand.” I waited, hoping he’d say something more. But he didn’t. At marahil, iyon ang unang bagay na kailangan kong matutunan tungkol kay Maddoxx Blackwell. Hindi lahat ng tanong ay sasagutin niya. Hindi lahat ng sikreto ay ibabahagi niya. At hindi lahat ng nararamdaman niya ay makikita ko sa kanyang mukha. I had come into his office to submit a paper. I was leaving with an agreement that could change my life. And as I looked at him one last time, I realized that the man standing behind that desk was no longer just the professor I had fallen in love with. He was a secret I had promised to protect. A danger I had willingly chosen. And a man I was already afraid of losing, even before I had ever truly been his. “Whatever happens behind this door stays behind this door, Cassandra.” I nodded. “Yes, Professor.” Pero habang hawak ko ang notebook ko at nakatingin sa mga matang minsan ko lamang pinangarap na mapansin ako, alam kong may isang bagay na hindi ko kayang ipangako sa kanya. I could keep his secret. I could follow his rules. I could even learn to live with the darkness he carried. But I couldn’t promise him that I would stop loving him. Not when the most dangerous thing about Maddoxx Blackwell wasn’t his thirst for blood. It was how easily he made me forget that I should be afraid.