Kabanata 3
1017 Words
Isang nakakabinging katahimikan ang sumunod sa hysterical na sigaw nina May at Anna.
Sa gitna ng mapulang liwanag na nagmumula sa lumang radyo, nanginginig ang buong katawan ko. Ang dugo sa ibabaw ng mesa ay patuloy na pumapatak sa carpet—pata... pata... pata...—parang bawat patak ay paalala na sa loob ng walong palapag na mansyong ito, hindi na kami simpleng magkaklase. May isang mamamatay-tao sa piling namin.
"58:12... 58:11... 58:10..."
Ang countdown sa screen ng radyo ay patuloy sa pagbawas ng oras. Isang oras lang ang ibinigay ng hindi kilalang boses para mahanap ang tunay na Mafia. Kapag hindi nahanap ng Detective ang killer bago matapos ang oras, mamamatay kaming lahat.
"S-Sino... sino 'yung namatay?!" nanginginig na tanong ni Ella habang nakatakip ang dalawang kamay sa kaniyang mukha at nakasandal sa pader.
Umiiyak na rin si Heart sa tabi niya, hawak-hawak ang braso ni Ella sa sobrang takot.
"H-Hindi ko maaninag nang maayos..." sagot ni Yuri, namumutla at dahan-dahang lumalapit sa mesa para sumilip kahit halatang nanginginig ang kaniyang mga binti. "Si... si Mark! Putangina, si Mark 'to!"
Nabalot uli ng panibagong hiyawan ang sala sa sinabi ni Yuri. Si Mark—ang isa sa mga pinakatahimik at mabait naming kaklase—ay nakadapa sa mesa, may malalim na laslas sa leeg at wala nang buhay.
"Gago! Sineseryoso niyo ba 'to?!" sigaw ni Adrian habang nakaturo kay Jef. "Jef, sabihin mo sa amin ang totoo! Ikaw ang nag-organize ng larong 'to! Ikaw ang nagpasimula ng Mafia Game! Ikaw ba ang may gawa nito?!"
"Hindi ako!" hiyaw ni Jef na napaluhod na sa sahig at napapahawak sa kaniyang buhok. "Wala akong kasalanan! Bumunot lang ako ng papel tulad ninyong lahat! Malay ko ba na may papatay kay Mark!"
"Pero ikaw ang nagpasok ng mechanics!" sigaw naman ni Andrew habang diniduro si Jef. "Saka ikaw ang nakatayo malapit sa fireplace bago mamatay ang ilaw! Madali para sa 'yo na lumapit sa mesa at laslasin si Mark sa dilim!"
"Nang-aakusa ka agad, Andrew!" depensa ni Yuri para kay Jef. "Madilim kanina! Kahit sino sa ating dalawampu't lima ay pwedeng lumapit sa mesa nang walang nakakakita!"
Nagsimula nang magkatulakan at magsigawan ang aming mga kaklase. Ang pagdududa ay parang lason na mabilis na kumalat sa aming dalawampu't apat na natitira. Ang bawat isa ay nakatingin sa kapwa nang may paghihinala. May mga umiiyak, may mga nagmumurahan, at may mga nagtatago sa likod ng mga sofa.
Sa gitna ng gulo, nanatili akong nakatayo sa tabi ni Akio, hindi makagalaw. Hawaii ang papel sa aking bulsa na naglalaman ng salitang POLICE.
Ako ang Police.
Pero paano ako aakto bilang Police kung hindi ko man lang alam kung sino ang dapat kong protektahan o barilin?
Biglang may humawak sa braso ko at mabilis akong hinatak patalikod.
"Yumi, sa likod ko."
Isang mababang boses ang narinig ko sa mismong tainga ko. Si Tres.
Pumagitna si Tres sa pagitan ko at ng nagkakagulong grupo ng mga kaklase namin. Si Tres—ang lalaking matagal nang tahimik na may gusto sa akin sa klase.
Laging seryoso ang kaniyang mga mata, hindi gaanong nakikipagbolahan sa iba, pero ngayon, ramdam ko ang matinding proteksyon sa boses at sa pagkakatayo niya sa harap ko.
"Tres..." mahina kong tawag sa kaniya.
Tumingin siya sa akin sandali, mabilis na pinagmasdan ang mukha ko kung may sugat ba ako o nasaktan. "Ligtas ka ba? Nasaktan ka ba sa dilim?" seryoso at malambot niyang tanong, malayo sa matigas niyang tono sa iba.
Umiling ako. "H-Hindi... okay lang ako. Pero si Mark—"
"Huwag mong titingnan ang mesa, Yumi," putol ni Tres habang hinawakan nang mahigpit ang mga kamay kong nanlalamig. "Manatili ka lang sa likod ko. Walang makakalapit sa 'yo habang nakatayo ako rito."
"Hoy, Tres!" sigaw ni Adrian nang mapansin ang pagharang ni Tres sa akin. "Bakit mo itinatago si Yumi?! Baka naman kayong dalawa ang magkasabwat?! Kayo lang ang magkasama sa sulok kanina bago mamatay ang ilaw!"
Naningkit ang mga mata ni Tres at pumarada siya sa harap ni Adrian. Maskulado at mas matangkad si Tres kaya agad na napaatras si Adrian nang kaunti.
"Umayos ka ng pananalita mo, Adrian," malamig na banta ni Tres. "Kahit kailan, hindi makakagawa si Yumi ng ganitong kababuyan. Kung maghahanap ka ng bintangan, mag-isip ka muna bago mo idamay ang babaeng 'to."
"Pinagtatanggol mo lang siya kasi may gusto ka sa kaniya!" sigaw uli ni Adrian.
"At ipagtatanggol ko siya dahil wala siyang kasalanan!" ganti ni Tres sa mataas na boses na nagpatahimik sandali sa mga nag-aaway. "Kaysa magsigawan tayo at magbintangan nang walang ebidensya, mag-isip tayo! May Detective sa ating dalawampu't lima! Sino ang nabunot na Detective?!"
Nagkatinginan ang lahat. Walang nagsalita. Walang nagtaas ng kamay.
"Sino ang Detective?!" ulit ni Tres. "Siya lang ang may karapatang mag-point out ng suspect ayon sa boses sa radyo! Kung walang mag-aamin na Detective, mamamatay tayong lahat kapag natapos ang countdown!"
"53:20... 53:19... 53:18..."
Mabilis na tumatakbo ang oras sa screen ng radyo.
"A-Ako..."
Isang mahinang boses ang nanggaling sa likod nina Ella at Heart. Dahan-dahang humakbang palabas ang isa sa mga kaklase namin, hawak ang isang maliit at nanginginig na papel sa kaniyang kamay.
Napatitig kaming lahat sa kaniya.
Ang Detective ang susi para matukoy ang tunay na Mafia at matapos ang unang round ng larong ito.
Pero sa mga mata ng Detective na iyon, nakikita ko ang parehong matinding takot na dumadaloy sa akin—ang takot na kapag maling tao ang kaniyang itinuro... isa na naman sa amin ang mawawalan ng buhay.
Napahawak ako nang mahigpit sa likod ng jacket ni Tres.
Tumingin si Tres sa akin at binigyan ako ng isang nod, sinisigurong hindi niya ako bibitawan sa gitna ng nagbabadyang kaguluhan sa loob ng walong palapag na mansyon.
Sino ang ituturo ng Detective bilang Killer? At ako—bilang Police—magagawa ko bang panindigan ang tungkulin ko bago muling mamatay ang ilaw?
- Writer
