LOVE LOSE #2
1318 Words
LOVE LOSE #2
“พูดเหมือนน้องเค้าเป็นสิ่งของเลยนะมึง” วินเนอร์หันไปมองหน้ามาร์ติน “แล้วมึงรักใคร หื้ม มึงรักใครเป็นด้วยเหรอไง”
มาร์ตินยิ้มกวนก่อนจะเดินไปหยิบขวดเหล้ามาวางบนโต๊ะ “รีบแดกแล้วไสหัวกลับไปซะ กูจะนอน”
“นอนหรือนัดหญิง?”
“นอน” มาร์ตินทำหน้าเบื่อหน่าย “พรุ่งนี้กูมีนัดกับพ่อ”
“เหอะ หนีงานวันนี้ได้ แต่พนันกับกูมั้ยว่ายังไงมึงก็หนีไม่พ้น”
มาร์ตินนั่งนิ่งพร้อมกับแววตาที่ดูเด็ดเดี่ยว “ถึงยังไงกูก็จะหนี”
“เฮ้ออ มึงนี่มันดื้อจริงๆ เลยว่ะ” วินเนอร์ถอนหายใจก่อนจะกระดกเหล้าในแก้วจนหมด
ปึกก!
“มีอะไรก็บอกละกัน กูกลับละ”
“เออ” มาร์ตินพยักหน้ารับก่อนจะมองเพื่อนรักที่เดินมาตบบ่าเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
มาร์ตินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับมองแก้วเหล้าในมือก่อนจะกระดกจนหมดแล้วเดินเข้าห้องนอนไปทันที
.
.
ติ้งง~
ขวับบ!
หญิงสาวร่างบางในชุดไปรเวทหันไปมองเตาอบก่อนจะวางอุปกรณ์ตรงหน้าแล้วรีบวิ่งไปที่เตาอบทันที
“โอ๊ยย~”
“มิน เป็นอะไร!” เสียงเข้มตะโกนถามขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักที่มุ่งหน้ามายังห้องครัว “เป็นอะไรรึเปล่า”
“มินเผลอเอามือไปจับเค้กที่เพิ่งอบเสร็จอะ” จัสมินทำหน้างอพร้อมกับมองนิ้วตนเองที่มีสีแดงจากความร้อนอย่างเห็นได้ชัด
“แล้วทำไมน้องไม่ใส่ถุงมือ” เจย์เดนดุน้องสาวพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ “ไหนดูสิ”
“เจ็บ” จัสมินมองหน้าพี่ชาย “เฮ้ออ มือก็เจ็บ แถมเค้กก็ไหม้อีก” ก่อนจะมองไปยังแป้งเค้กที่อยู่บนเคาน์เตอร์
“ไปหาหมอดีกว่า”
“ไม่เป็นไรค่ะ” จัสมินดึงมือกลับพร้อมกับแอบไว้ด้านหลังก่อนจะก้มหลบสายตาพี่ชาย
“จัสมิน” เจย์เดนเอ่ยเรียกน้องสาวเสียงเข้ม “การที่น้องขอครอบครัวทำงานที่น้องชอบ ไม่ขอทำธุรกิจของครอบครัว มันไม่ได้แปลว่าน้องจะต้องทำทุกอย่างแค่คนเดียวนะ”
“…”
“พี่ พ่อและแม่ พร้อมซัปพอร์ตน้องทุกอย่าง เข้าใจมั้ย?”
“เข้าใจค่ะพี่เจย์” จัสมินตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่…”
“แต่น้องอยากทำทุกอย่างด้วยตัวเอง อันนี้พี่รู้” เจย์เดนเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทันน้องสาว “แล้วนี่จะเอายังไง ทำต่อมั้ย”
“ไม่ทำแล้วค่ะ สูตรนี้ไม่น่าเวิร์ก” จัสมินถอนหายใจออกมาเบาๆ “เดี๋ยวมิน…”
“น้อย ล้างของให้คุณหนูด้วย” เจย์เดนหันไปพูดกับแม่บ้านก่อนจะจูงมือน้องสาวออกไปด้านนอก
“ทำไมพี่เจย์ยังไม่นอน” จัสมินเอ่ยถามพี่ชาย
“เคลียร์งานอยู่ โปรเจกต์ที่อ่างทอง ทำเขื่อนกั้นน้ำ” เจย์เดนหันไปตอบน้องสาว “นั่งรอตรงนี้” ก่อนจะเดินไปเอาอุปกรณ์ทำแผลแล้วเดินกลับมานั่งมองหน้าน้องสาวตนเอง
“แผลแค่นี้เอง” จัสมินมองหน้าพี่ชาย
“แล้วเมื่อกี้ใครร้องลั่นบ้าน” เจย์เดนดุน้องสาว “ร้านขนมเป็นไงบ้าง”
“ก็ดีค่ะ” จัสมินพยักหน้ารับก่อนจะนิ่งไปเล็กน้อย “พี่เจย์ช่วยมินดูแบบหน่อยได้มั้ยคะ มินดูแล้วงงอะ”
“ได้สิ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปส่งที่มหาลัยแล้วตอนเย็นๆ พี่ไปรับแล้วไปดูร้านกัน”
“ขอบคุณค่ะ” จัสมินยิ้มกว้างก่อนจะมองแผลที่มือของตนเอง “ถ้าพี่เจย์มีแฟน มินคงเหงาแย่เลย”
เจย์เดนเงยหน้ามองน้องสาวพร้อมกับยิ้มมุมปาก “ก็ลองดูว่าพี่กับเรา ใครจะมีแฟนก่อนกัน”
“ยิ้มแบบนี้หมายความว่าไง” จัสมินเอ่ยถามพี่ชาย “จะพูดเรื่องคู่หมั้นใช่มั้ย? หยุดเลยนะ”
“ทำไมอะ” เจย์เดนเอ่ยถามเสียงนิ่ง
“ก็ไม่ทำไม แล้วทำไมพี่เจย์มาเข้าเรื่องคู่หมั้นมินล่ะ อยากผลักไสมินไปให้คนอื่นใช่มั้ย”
“อะไรกันลูก โวยวายอะไรพี่เค้า” เสียงคนเป็นพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน
“ก็พี่เจย์น่ะสิคะ ไล่มินให้ไปหาคู่หมั้น”
“อะไรของน้อง พี่แค่ถาม” เจย์เดนยิ้มขำ
“ลูกสาวของพ่อเป็นเด็กขี้น้อยใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน พูดถึงเรื่องคู่หมั้นก็ดีแล้ว พ่อว่า…”
“ฮ้าววว~ ง่วงจัง กู๊ดไนต์นะคะ” จัสมินยิ้มให้ทั้งคู่พร้อมกับเดินไปหอมแก้มพี่ชาย และพ่อของตนเองก่อนจะวิ่งหนีขึ้นไปด้านบนทันที
“สเตปเดิมเลยน้องสาวของลูก” คนเป็นพ่อยิ้มอย่างเอ็นดูพร้อมกับมองตามลูกสาวคนเล็กที่รีบวิ่งหนีขึ้นไปด้านบน
“พ่อก็รู้ว่าจัสมินดื้อขนาดไหน” เจย์เดนยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “ผมไม่ซีเรียสนะ น้องจะหมั้นหรือไม่หมั้นก็ได้ แค่ไอ้ผู้ชายคนไหนที่มันจะอยู่กับน้อง ต้องไม่ทำให้น้องเสียใจก็พอ”
คนเป็นพ่อยิ้มรับก่อนจะตบไหล่ลูกชายเบาๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงขึ้นไปด้านบนทันที
-เช้าวันต่อมา-
“มอร์นิ่งค่ะ” จัสมินเดินลงมาจากชั้นบนด้วยชุดนักศึกษาพอดีตัวพร้อมกับส่งยิ้มให้พี่ชายก่อนจะเดินเข้าไปหอมแก้มแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ
“กระโปรงนี่ตัดจากผ้าประเภทไหน พี่ว่ามันหดเร็วนะ”
“มินใส่ยาวที่สุดในรุ่นแล้วค่ะ” จัสมินยิ้มตอบก่อนจะลงมือทานอาหารเช้า
“น้องมิน ปีนี้หนูต้องฝึกงานหนิลูก ใช่มั้ยคะ” คนเป็นแม่เอ่ยถามก่อนจะเดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมกับวางน้ำส้มลงบนโต๊ะ
“ค่ะคุณแม่”
“ไม่เห็นยาก ก็ฝึกที่บริษัทสิ”
“ไม่ได้ค่ะพี่เจย์ อาจารย์ไม่ให้”
“เรามีบริษัทลูกตั้งหลายแห่งนะมิน”
“ไม่ได้ค่ะพี่เจย์ อาจารย์เค้ารู้อยู่แล้ว” จัสมินหันไปพูดกับพี่ชาย
“อืม แม่เห็นด้วยกับน้องนะลูก” คนเป็นแม่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “งั้นไปฝึกบริษัทเพื่อนแม่ดีมั้ย”
จัสมินนิ่งไปเล็กน้อย “คุณแม่จะให้มินไปฝึกที่ไหนคะ มินรู้ทันนะ”
“แม่ไม่ได้คิดอะไรนะลูก หนูเป็นลูกสาวของแม่ แม่ไม่อยากให้หนูไปฝึกกับคนที่แม่ไม่รู้จัก ถ้าหนูไปเจอคนไม่ดีขึ้นมา แม่จะทำยังไง”
“อันนี้พี่เห็นด้วยนะ” เจย์เดนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย
“เรื่องนี้ยังพอมีเวลา ขอมินคิดก่อนนะคะ”
คนเป็นแม่ยิ้มตอบพร้อมกับมองลูกสาวคนเล็กที่กินอาหารเช้าอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาอ่อนโยน
-หนึ่งชั่วโมงต่อมา-
“ทำไมถึงแวะมาที่นี่ล่ะคะ” จัสมินหันไปถามพี่ชายเมื่อเห็นว่ารถหรูเลี้ยวเข้ามาจอดอยู่หน้าตึกสูงขนาดใหญ่
“พี่แวะเอาเอกสารมาให้ไอ้ไมน์”
“ค่ะ” จัสมินพยักหน้ารับ
“ลงมั้ย?”
“อืมม” จัสมินทำสีหน้าครุ่นคิด “ลงก็ได้ค่ะ อยากไปซื้อกาแฟ”
“อืม งั้นน้องรออยู่ที่ร้านกาแฟละกัน เดี๋ยวพี่ลงมาหา”
“ค่ะ” จัสมินพยักหน้ารับก่อนจะเดินแยกไปที่ร้านกาแฟแทน
ตึกตัก ตึกตัก
จัสมินยืนมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านพร้อมกับมองเมนูด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“ขอโทษนะคะ”
ขวับ!
“ค่ะ” จัสมินหันไปตอบรับพนักงานที่ยกถาดเสิร์ฟมายืนอยู่ด้านหลัง “ขอโทษค่ะ” ก่อนจะถอยหลังไปชนกับใครบางคน
ปึก!
“ว้ายย!” จัสมินร้องขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะหันไปมองคนด้านหลังซึ่งประคองเอวเธอไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงจากแรงกระแทก
- Writer
