LOVE LOSE พ่ายรัก

LOVE LOSE #1 “อะ ของมึง” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพร้อมกับโยนปึกเงินไปให้คนตรงหน้า “อย่ามาเล่นที่สนามกูบ่อยๆ นะ เปลืองฉิบหาย” ชายหนุ่มตรงหน้ายิ้มมุมปากก่อนจะหยิบปึกเงินขึ้นมาถือไว้พร้อมกับโยนลงไปบนที่นั่งข้างๆ อย่างไม่ไยดีเท่าไหร่นัก “อย่ามาโทษพวกกู เด็กมึงกากเอง” “เออ! ก็พวกมึงไม่บอกหนิวะ ว่าจะส่งไอ้ตินมาแข่ง” “ทำไม บอกแล้วจะทำไม?” “กูจะได้ยกเลิกการแข่งแม่งไปเลยไง” “หึ กลัวว่างั้น” “ไม่กลัว แต่เปลือง!” ชายคนดังกล่าวพูดพร้อมกับหันไปถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นคนต้นเรื่องเดินมายังวงสนทนา “ไงมึง รวยก็รวยอยู่แล้ว ยอมๆ กูหน่อยก็ไม่ได้” “หึ” ชายหนุ่มคนดังกล่าวยิ้มมุมปากก่อนจะล้วงบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้พร้อมกับจุดไฟแช็กอย่างชำนาญ “ไอ้โจ้ คืนเงินมันไป” “เอาจริง?” โจ้ถามด้วยสีหน้านิ่งเรียบราวกับไม่ได้ตกใจอะไรกับคำพูดของเพื่อนรักเพราะรู้อยู่แล้วว่าเงินตรงหน้าไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเพื่อนของตนเอง “อืม” “เชี่ยติน เอาจริงดิ” ชายหนุ่มที่เอื้อมไปรับเงินปึกใหญ่คืนจากโจ้ทำตาโตก่อนจะหันไปมองมาร์ตินที่ยืนหน้านิ่งอยู่ไม่ไกล “เชี่ย…โคตรชอบเลยว่ะ คนนิสัยรวยๆ” “หึ อย่าปากดีให้มันมาก” มาร์ตินพูดพร้อมกับทิ้งบุหรี่ลงบนพื้นก่อนจะเอาเท้าบดขยี้ “ไป พวกไอ้หมูรอจนเมาไปแล้วมั้ง” โจ้พยักหน้าตอบก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตามเพื่อนรักออกไป “จะมาแข่งเมื่อไหร่บอกกูนะ กูพร้อมต้อนรับ” “เอาเวลาที่จะต้อนรับกู ไปฝึกเด็กมึงก่อนดีกว่า” มาร์ตินเอ่ยเสียงนิ่งก่อนจะหันเดินกลับไปที่รถอย่างไม่สนใจชายหนุ่มอีกคนที่กำลังยืนกำมือแน่นด้วยความหมั่นไส้ “ไอ้เด็กเวร” ก่อนจะพึมพำเบาๆ พร้อมกับมองตามหลังมาร์ตินอย่างไม่ละสายตา . . “รีบเลยไอ้ติน” โจ้พูดพร้อมกับกดกระจกรถหรูลงก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ “มึงแม่งทำให้กูเสียเวลาคุยกับน้องแพร” “เออ” มาร์ตินตอบเสียงนิ่งก่อนจะเหยียบคันเร่งเพื่อขับรถไปยังผับใจกลางเมืองที่มีกลุ่มเพื่อนนั่งดื่มอยู่ก่อนแล้ว -ผ่านไปสักพัก- “เฮ้ยๆ ไอ้ตินมาแล้ว” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองไปทางเพื่อนรักทั้งสองคน “ไงมึง ชนะมั้ย” หมูยิ้มมุมปากมองหน้าเพื่อนรักก่อนจะหยิบแก้วเหล้ามาดื่ม “คนอย่างกูไม่มีคำว่าแพ้อยู่แล้ว” มาร์ตินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามั่นใจ “กูเริ่มหมั่นไส้มึงแล้วว่ะ” โจ้พูดติดตลกก่อนจะหันไปบอกพนักงานที่ยืนบริการอยู่ใกล้ๆ “ขอเหล้าเข้มๆ 2 แก้ว” มาร์ตินทิ้งตัวลงพร้อมกับสายตานับสิบคู่ที่มองมาอย่างสนใจ และเหมือนเจ้าตัวเองก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับสายตาเหล่านั้นเท่าไหร่นักราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ “มึงมาถึงนานยัง” “นานจนกูแดกกับไอ้กานต์จนหมดไปกลมนึงแล้ว พวกมึงแม่งช้า” หมูหันไปบ่นเพื่อนก่อนจะถอนหายใจออกมา “พอมึงมาถึงปุ๊บ สาวๆ ก็ไม่สนใจกูเลย น่าเบื่อว่ะ” “เหรอ?” มาร์ตินยิ้มมุมปาก “ยังไม่ชินอีกเหรอวะ” “กวนตีน” หมูบ่นขึ้นเบาๆ พร้อมกับหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างๆ ก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นมาพร้อมกับขยิบตาให้ก่อนจะดื่มเหล้าในแก้วจนหมด มาร์ตินมองเหตุการณ์ตรงหน้าราวกับเป็นเรื่องปกติ “มานั่งแดกเหล้ากับเพื่อนก็มองหน้าเพื่อนดิวะ” “บ่นอะไรของมึง บ่นเป็นเมียกูเลยนะ” หมูพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มขำ “เออ แล้วพรุ่งนี้เอาไง คอนเฟิร์ม?” “ไม่อะ” มาร์ตินส่ายหน้า “พรุ่งนี้กูไม่ว่าง” “อะไรอีกวะไอ้ติน เบี้ยวนัดกูอีกแล้วนะมึง” โจ้บ่นแทรกขึ้นเบาๆ “พ่อให้คนโทร. มาตามกูเข้าไปพบที่บริษัท” มาร์ตินเอ่ยเสียงนิ่ง “ขี้เกียจขัด” ก่อนจะนิ่งไปสักพักพร้อมกับแค่นยิ้มออกมา “ไม่ดิ ขัดไม่ได้ต่างหาก กูแม่งไม่ใช่ลูกรัก” “พอเลยมึง เลิกพูดเรื่องนี้ได้ละ” หมูหันมาบอกเพื่อนรัก “แล้วนี่ไอ้เชี่ยกานต์มันหายไปไหนวะ” “นั่นไง พูดถึงแม่งก็โผล่มาเลย ตายยากฉิบหาย” โจ้พูดขึ้นพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางเพื่อนรัก “หายหัวไปไหนมาไอ้เวร พวกกูแดกกันจนจะกลับละ” “เหอะ ทำมาเป็นพูด ก่อนหน้านี้มึง 2 ตัวหายหัวไปไหนกันมา” “ถามเพื่อนสุดที่รักของมึงสิครับ บอบบางสัส ใครท้าทายหน่อยไม่ได้เลย” โจ้บ่นเบาๆ “แต่ไอ้เด็กเวรนั่นแม่งก็ปากดีจริง สมควรละ” “เออ สมควร” กานต์พยักหน้า “มึงสองตัวสมควรเป็นเพื่อนกันมาก เข้าข้างกันดีจริงๆ” “กูกลับละ” มาร์ตินเอ่ยขึ้นเสียงนิ่งพร้อมกับคว้าแก้วเหล้าในมือมากระดกจนหมด ท่ามกลางความงุนงงของเพื่อนๆ ที่มองมาที่ชายหนุ่มด้วยความสงสัย “อ้าว มึงจะรีบกลับไปไหนวะ” “เบื่อๆ ว่ะ” มาร์ตินตอบด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย “ไว้เจอกัน” ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากโต๊ะไปท่ามกลางสายตาที่ยังคงจับจ้องตามอย่างไม่วางตา . . มาร์ตินยืนสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าผับพร้อมกับกดรับสายที่โทร. เข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากราวกับรับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า “ถ้าจะโทร. มาบ่นเรื่องคู่หมั้น หุบปากไว้เลยนะ กูรำคาญ” (เชี่ยติน เสือกรู้ทันกูอีก) ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย (มึงแม่งหนีเอาตัวรอด ปล่อยให้กูไปไอ้งานน่าเบื่อนี่คนเดียว กว่ากูจะหนีออกมาได้) “หึ” มาร์ตินหัวเราะในลำคอ “แล้วยังไง จะโทร. มาบ่นแค่นี้?” (อยู่ไหนวะ) “ผับ” (กับใคร?) “เพื่อนที่มหาลัย” (จะกลับยัง) “เออ” (งั้นเจอที่คอนโดมึง) “เออ” มาร์ตินเอ่ยเสียงนิ่งก่อนกดวางสายแล้วทิ้งบุหรี่ลงบนพื้นพร้อมกับใช้เท้าขยี้ด้วยใบหน้านิ่งก่อนจะเดินไปยังรถหรูทันที . . ฟุบบบ! “เฮ้ออ” วินเนอร์ถอนหายใจออกมาพร้อมกับเอนหลังพิงผนักพิงโซฟา “ขนาดนั้นเลยเหรอวะ” มาร์ตินยิ้มขำก่อนจะยื่นแก้วเหล้าให้เพื่อนรัก “มึงต้อนรับแขกด้วยเหล้าเหรอวะ” วินเนอร์ถามขึ้นด้วยความสงสัยแต่ก็รับแก้วเหล้ามากระดกแต่โดยดี “แล้วมึงจะเสือกไปทำไม” “เหอะ เหมือนมึงไม่รู้จักครอบครัวกูอะ” “ทำไมจะไม่รู้” มาร์ตินยิ้มมุมปากก่อนจะเดินมานั่งลงตรงข้ามกับเพื่อนรัก “แล้วยังไง เจอคู่หมั้นแล้ว?” “ยังอะ” วินเนอร์ส่ายหน้า “กูเกิดหลงยุครึเปล่าวะ ทำไมยังมีการคลุมถุงชนอยู่อีก หรือว่าเราย้อนเวลาวะ” “หยุดเพ้อเจ้อได้แล้วไอ้วิน กลัวพ่อจับหมั้นจนประสาทไปแล้วไง?” มาร์ตินเอ่ยเสียงนิ่งก่อนจะวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ “เออ แต่วันนี้กูเจอคู่หมั้นมึงนะ” “ทำไม? ชอบเหรอ” “…” “เอาไปดิ ถ้าชอบมึงก็เอาไปเลย เพราะกู…จะไม่มีทางหมั้นกับคนที่กูไม่รักเด็ดขาด”