ระเริงไฟ

ณ สนามบิน รติรัตน์ เด็กสาววัยรุ่นเพิ่งจะเรียนจบไฮสคูลมาจากอังกฤษ เธอแต่งตัวเปรี้ยวตามฉบับของเด็กหัวนอก เพราะไปเติบโตอยู่ที่โน่นตั้งแต่อายุห้าขวบ ทุกย่างก้าวของเธอ เต็มไปด้วยความมั่นใจ กระทั่งเห็นบิดาที่ยืนรออยู่ ด้วยความที่เธอยังไม่อยากเจอพ่อตอนนี้ จึงรีบหมุนตัวหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ทำให้ชนเข้ากับผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง จนตัวเธอเองล้มลงก้นกระแทกพื้น “โอ้ย! เจ็บมาก” สาวน้อยสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณี “ขอโทษครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เพลิงกัลป์ถอดแว่นตากันแดดออกจากใบหน้า ก่อนจะช่วยพยุงร่างบางขึ้นอย่างสุภาพ เขาเองก็ผิดที่เดินเร่งรีบไปหน่อย ‘หล่อ หล่อมาก โอ้มายก๊อด’ รติรัตน์อึ้งในความหล่อเหลาของบุรุษตรงหน้า ใบหน้าคมเข้มเรียบนิ่ง ดวงตาสีดำสนิทดูน่าค้นหา สันจมูกโด่งเชิดรับกับริมฝีปากหนา ไรหนวดเคราเขียวครึ้มน่าลูบไล้ “คุณครับ คุณ” เขาเรียกเธอซ้ำ เมื่อเธอยังคงยืนจ้องหน้าเขานิ่ง ตาไม่กระพริบอยู่นานหลายวินาที “เอ่อ...ค่ะ...ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กสาวสลัดความคิดนั้นออกไปจากหัว “ให้ผมช่วยไหมครับ ผมทำให้กระเป๋าของคุณ...เป็นแบบนี้” เพลิงกัลป์มองกระเป๋าเดินทางของเธอ ที่มีเสื้อผ้าและชุดชั้นในจีสตริงสีฉูดฉาดกระจัดกระจายออกมาให้เห็น “อุ๊ย! จริงๆฉันก็ผิดที่ไม่ดูทางให้ดีก่อนจะหันไป” รติรัตน์รีบก้มลงเก็บกางเกงในกับบราเชียร์เข้ากระเป๋าอย่างทุลักทุเล ด้วยความที่เธอใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมานาน หากเปรียบเทียบกับเด็กไทยก็ดูจะโตเกินวัยไปหน่อย และทันใดนั้นเอง เธอก็หันไปเห็นบิดากำลังเดินตรงมาทางนี้พอดี “ฉันไปก่อนนะคะ แอมซอรี่” เธอกล่าวลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินแกมวิ่งลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เลี่ยงหลบออกไป เพลิงกัลป์มองตามเด็กสาวที่ทำตัวเหมือนเด็กแก่แดดใจแตกหนีออกจากบ้านแล้วส่ายหน้า หากให้เขาคาดเดาอายุของเธอ คงไม่เกินสิบแปดหรือเก้าปี ดำรงตามหาลูกสาวไปจนทั่วสนามบินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันไปเห็นรติรัตน์เดินอยู่ริมถนนทางออก จึงรีบวิ่งตามไป “แคนดี้” เมื่อคนถูกเรียกได้ยิน ก็รีบเดินหนีให้เร็วที่สุด เธอไม่อยากไปอยู่กับพ่อ ไม่อยากโดนกักขังให้อยู่ในโอวาทของย่า ที่หัวโบราณเกินกว่าจะรับไหว “แคนดี้” ดำรงเริ่มเหนื่อย แต่ก็ยังวิ่งตามบุตรสาวไป “เอาไงดี” ตอนนี้เธอหนีไปไหนไม่รอดแล้ว เมื่อบิดากำลังจะตามถึงตัว ครั้นจะขึ้นแท็กซี่ ก็ไม่มีคันไหนว่างเลย บรื้นนน ทันใดนั้นเอง ก็มีรถบิ๊กไบค์คันหนึ่งขับมาจอด รติรัตน์ไม่รอช้า ถือวิสาสะขึ้นไปนั่งซ้อนท้าย พร้อมกับอุ้มกระเป๋าเดินทางเอาไว้ตรงตักอย่างทุลักทุเล “ไปเลยค่ะ ออกรถเลย” “เห้ย! อะไรวะ นี่เธอเป็นใคร ลงไปจากรถฉันเลยนะ” พัสกรเปิดหมวกกันน็อค ก่อนจะหันไปมองคนซ้อนที่ไม่ใช่พี่ชายตัวเอง “มีคนตามล่าฉันอยู่ นายช่วยฉันหน่อยนะ ขอร้องล่ะ พลีสสส” รติรัตน์ชี้ไปทางด้านหลัง แต่พัสกรมองไปแล้ว เห็นกลุ่มชายชุดดำพอดี จึงเชื่อที่บอกสนิทใจ “อ้าวเหรอ โอเคๆ” ว่าแล้วเขาก็บิดรถออกมาด้วยความเร็ว รติรัตน์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถึงแม้ว่าการมาไทยในครั้งนี้ เธอไม่ได้เต็มใจเท่าไหร่นัก แต่ก็จำเป็นต้องมา เมื่อแม่กำลังจะแต่งงานใหม่ และย้ายไปอยู่กับสามีที่ฝรั่งเศส เธอเลยต้องกลับมาอยู่กับพ่อ พัสกรพาเธอออกมาไกลจากสนามบินมากแล้ว จึงจอดรถเข้าข้างทาง “เธอจะไปไหน ฉันจะได้ไปส่ง” “ฉันไม่มีที่ไปหรอก ฉันไม่รู้จักใครเลย” รติรัตน์ลงมาจากรถ ตอนนี้ต้นขาของเธอเริ่มไหม้แดด เป็นผลจากการใส่กางเกงขาสั้น “อ้าว นี่หล่อนไม่ใช่คนไทยหรอกเหรอ” พัสกรถอดหมวกกันน็อคออก ก่อนจะหันไปมองให้เต็มตา “ฉันย้ายไปอยู่อังกฤษกับแม่ตั้งแต่เด็กๆแล้ว ส่วนพ่อก็ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่” รติรัตน์เห็นว่าคนที่ช่วยเธอหล่อมาก ก็รีบยิ้มกว้างให้ แต่ทว่าน้ำเสียงสำเนียงที่พูด...เขาดูเหมือนไม่ใช่ผู้ชาย “ดูมีลับลมคมในนะหล่อน” พัสกรมองผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาจับผิด “นาย...เป็นเกย์เหรอ” และแล้วคนขี้สงสัยก็ทนเก็บอาการไม่ได้ เลยถามออกไปตรงๆ “จะเป็นไม่เป็นมันก็เรื่องของฉัน หล่อนตอบคำถามฉันมาดีกว่า” มีอยู่ไม่กี่คนที่รู้ว่าเขาเป็นอะไร เพราะฉากหน้าของลูกชายนักธุรกิจพันล้าน จะต้องมาดแมนสมเป็นชายชาตรีเท่านั้น ไม่ใช่คบได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงอย่างเขา ตอนนี้รติรัตน์เข้าใจแล้วว่า ตัวเองได้เพื่อนสาวมา เธอรู้สึกดีที่เจอคนดีมีน้ำใจ แต่อีกใจก็เป็นกังวลว่าตัวเองจะหนีบิดาไปได้อีกสักแค่ไหน “คนที่ฉันหนีมาคือพ่อฉันเอง” “อ้าว นี่มันปัญหาครอบครัวชัดๆ ถ้าอย่างนั้นฉันพาเธอไปส่งไว้ที่เดิมดีกว่า” “ไม่ได้นะ อย่าพาฉันไปหาพ่อเลย ฉันไม่อยากถูกกักขัง นายดูฉันสิ สภาพฉันเป็นอย่างนี้ ฉันไม่อยากอยู่ในโอวาทของคนแก่” “ฉันพูดเล่นย่ะ” พัสกรเองก็เข้าใจเป็นอย่างดี ว่าการที่ถูกคนอื่นคอยบงการชีวิตมันเป็นยังไง เพราะเขาก็เผชิญอยู่เหมือนกัน “เย้! นายใจดีที่สุดเลย นายชื่ออะไรเหรอ ฉันชื่อขวัญข้าว” รติรัตน์แนะนำตัว “ฉันชื่อพาม” “โอเค ต่อไปนี้เราสองคนเป็นเพื่อนกันแล้วนะ” “แล้วเธอจะไปอยู่ไหน” พัสกรถามด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้ว่าเธอจะดูก๋ากั่นสู้คน แต่ก็เป็นผู้หญิงตัวคนเดียว มีอันตรายอยู่รอบด้าน “นั่นสิ ฉันยังไม่รู้เลย แม่ฉันให้เงินติดตัวมาใช้นิดหน่อย คงจะหาห้องเช่าอยู่ไปก่อน แล้วค่อยหางานทำ” เรื่องเรียนต่อคงไม่ต้องคิด ตอนนี้เธออยากพึ่งพาตัวเอง ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองอยากจะเป็น “อืม...มาอยู่คอนโดฉันไหม พี่ชายฉันซื้อไว้ให้ แต่ฉันไม่ค่อยได้อยู่หรอก ปกติก็ต้องเข้าบ้านทุกวัน” เขารู้สึกถูกชะตาเธอ อาจจะด้วยนิสัยเธอที่ไม่เหมือนคนไทย คุยกันแล้วถูกคอ “จริงเหรอพาม นายใจดีมาก ไอเลิฟยู” เธอรีบกระโดดกอดคอพัสกรทันที แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับปัดป้อง ราวกับโดนของร้อน “โอ้ย! ถึงฉันจะเป็นไบ แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าผู้หญิงก๋ากั่นอย่างเธอไม่ไหวจริงๆ” เขาขนลุกไปหมด “จริงเหรอ ตอนแรกคิดว่าเป็นเกย์อย่างเดียว ตกลงว่าได้ทั้งหญิงทั้งชายเลยดิ สุดยอดมาก” ความเป็นตัวตนของพัสกรทำให้เธอทึ่ง “ก็ได้หมดนะ ถ้าถูกใจ” “ไอชอบคนอย่างยูมากๆ ตอนอยู่อังกฤษเพื่อนผู้ชายก็เป็นแบบนี้กันเยอะ” ว่าแล้วเธอก็อดคิดถึงเหล่าเพื่อนที่อยู่อังกฤษไม่ได้ Rrrr Rrrr Rrrr เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือ ทำให้พัสกรถึงกับตกใจ เมื่อได้เห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ‘พี่เพลิง’ “เห้ย!...ลืมไปรับพี่เพลิง ชิบหายละ” รติรัตน์ชะโงกหน้าไปดู เธอจำได้ว่าเขาคนนี้คือชายหนุ่มสุดหล่อที่เดินชนเธอที่สนามบิน ‘ช่างบังเอิญจริงๆ หรือว่าจะเป็นพรหมลิขิตกันนะ’ “คนนี้พี่ชายนายเหรอ” “เออดิ เดี๋ยวฉันรีบไปส่งเธอที่คอนโดก่อนละกัน แล้วค่อยกลับมารับพี่เพลิง” พัสกรเลือกที่จะไม่รับสาย แล้วขึ้นไปนั่งคร่อมรถ พร้อมสตาร์ทเครื่องรอ “เอางั้นเหรอ โอเคๆ” รติรัตน์พยักหน้า ก่อนจะนั่งซ้อนท้ายพัสกร พร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ เขาพาเธอมุ่งหน้าตรงไปยังคอนโดหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร