bc

Kardelen Mahallesi

book_age18+
0
FOLLOW
1K
READ
dark
family
HE
fated
second chance
kickass heroine
mafia
single mother
heir/heiress
drama
sweet
bxg
serious
city
office/work place
secrets
superpower
musclebear
surrender
addiction
like
intro-logo
Blurb

Tekli koltuğa kendimi bıraktım, resmen çöktüm ve; "Olmuyor Adil... Dayanamıyorum, her şey çok fazla gelmeye başladı bana. Gücüm kalmadı, tükendi. Hem oğlumu da düşünmek zorundayım. Pes ediyorum ben, boşanalım!" dedim.Ceketini çıkarıp gömleğinin kollarını katlamaya başladı. Gözlerime bakıp; "Unut! Sen benim çifte nikahlı karımsın, ölene kadar da öyle kalacaksın! Asla benden boşanamazsın!" deyince; "Senin karınım evet, severek evlendik ama önce anneyim ben! Oğlumu korumam lazım." dedim. "Burada Adil abisinin yanında güvende olduğunu düşünmüyorsan yavşak babasına gönder!" dedi. Gözlerimi kapattım... Bu sözü ondan duymayı hiç beklemiyordum... Dünyam başıma bir kere daha yıkıldı ve ben o yıkıntının altında kaldım...

chap-preview
Free preview
1.Bölüm: "İlk Karşılaşma"
1.Bölüm: “İlk Karşılaşma” Ahu Özkahveci… # Zamanı Geldi, Yeni Bir Hikâyenin Başlaması Lazım… # Kapının önünde oğlumun ayakkabılarını giydirdikten sonra sarıldım ona; “Hadi anneciğim, dikkatli ol. Ben balkondan bakıyorum tamam mı?” “Tamam anne, sütlaç yapmayı unutma.” “Unutmam oğlum? Aklımda, yapacağım. Hadi iyi dersler.” “Sana da.” deyip merdivenlere doğru ilerledi. Gülümsedim. Ne zaman iyi dersler desem sana da diyor, sanki öğrenciymişim gibi... Merdivenlerden inmeye başlayınca ben içeriye geçtim ve balkona çıkmak için adımladım. İkinci sınıfa gidiyor Eyüp Aras. Geçen sene servise sürekli ben bindiriyordum ve dönüşte ben karşılıyordum. Bu sene alışması için balkondan bakıyorum. Alışması lazım… tek başına büyümek zorunda olan bir erkek çocuğu. O yüzden bazı şeylere alışması lazım. Bir taraftan mutfağa doğru adımladım diğer taraftan başörtümü düzelttim. Tezgahın üzerinde duran kahve kupamı aldım ve balkona çıktım. Çok büyük değil ufak bir balkonum var. Cam balkon sistemi ile kapalı. Fazla olan tüllerimi bu balkona takmıştım. Önce tülü araladım, sonra camı açtım. Kahvemden yudumlayarak manzaramı izlemeye başladım. İki bloktan oluşan bir sitede oturuyorum. Kardelen Mahallesi Umut Sokak. Hayatını anlat deseler, kardelen gibi tüm zorluklara rağmen direnip yeniden çiçek açmaya çalışan umutlu biriyim derdim. Bu adres tam benim hayatıma göre. İki bloklu site burası ancak ön binanın yapımı hâlâ devam ediyor. Ben tamamlanmış blokta güç bela ikinci katta kiralık olan bu daireyi tuttum. Önümdeki blok tamamlanmadı henüz. Her sabah inşaat ve çekiç sesleriyle gözümüzü açıyoruz. Eskiden bu mahalle çok güzeldi. Eskiler zaten hep güzeldi. Tek katlı müstakil evler çoğunluktaydı. Hatta bu sokağın en yüksek evi üç katlıydı. Zamanla herkes güvendiği, tanıdığı firmalarla anlaşıp arsalarını daire karşılığında verdiler. Kaldığımız binanın önünde, sol tarafımızda ve oğlumun beklediği alanın karşısında devam eden inşaatlar var. Önceden camdan dışarıya bakınca biraz zorlasak sokağın diğer ucu bile görünürdü, şimdi camdan dışarıya baktığımda iki yüz metre ilerimi güç bela görüyorum. Oğlum yine bir inşaat firmasının, # Satılık 3+1 Lüks Daireler # yazılı tabelasının altında bekliyor. Ben kahvemi yudumlayıp oğlumu izliyorum. Servis geldi, tam önünde durdu. Kapısı açıldı, hayatımın anlamı önce bana el salladı sonra bindi o servise. Bana el sallamayı hiç ihmal etmez. Gülümseyip ben de ona el salladım. Bir adım geri çekildim, tam camı kapatacaktım ki karşımda, benimle aynı hizada olan o inşaatın balkonunda sigara içen adamla göz göze geldim. Hemen başımı çevirdim camı kapattım. Sonra perdeyi çekip içeriye, mutfağa geçtim hızlıca. O sırada kapı çaldı. Tahmin ediyorum kimin geldiğini. Kupamı tezgaha bırakıp gidip kapıyı açtım. Göz göze gelince tebessüm ettim. “Günaydın Aslı,” dedim. “Ay günaydın günaydın! Çekil çekil!” deyip beni iteleyerek içeriye geçti. Ben de peşinden adımlayıp; “Neler oluyor?” diye sordum. “Dur şimdi! Benimki balkonda molaya çıktı, onu yakalamam lazım!” dedi. “Kızım kim seninki? Yine ne haltlar karıştırıyorsun?” deyip ben de Aslı’nın peşinden balkona çıktım. Perdenin arkasından baktı ve; “Tüh beee… yine kaçırdım! Bitmiş sigara molası inşaatın içine geçmiş.” dedi. “Neler oluyor Aslı?” diye sordum. Başıyla inşaatı işaret etti. “Daha iki dakika önce balkonda sigara içiyordu,” dedi. “Kim?” diye sordum. “Adil... Ah Adil!” deyince gözlerimi devirdim. “Yine mi aşık oldun sen?” dedim. “Evet,” dedi ve birlikte mutfağa geçtik. Aslı’ya da kahve yapmaya başladım. Söylenmeyi de ihmal etmedim; “Çatlak arkadaşım! Günde beş yüz kere farklı farklı insanlara aşık olmayı nasıl başarıyorsun? Hayır, bir de açık açık dile getiriyorsun bu durumu. Bak, seninle ilgili duyduğum şeyler hoşuma gitmiyor. Altlı üstlü komşuyuz, evde tuzum bitse çalacağım ilk kapı seninki. Böyle yapma üzülüyorum.” dedim. Masanın üzerinde duran sürahiden kendine su doldurdu, içti. Sonra “Ohhhh!” dedi. “Adil’i görünce resmen içim yanıyor, su iyi geldi.” deyince gözlerimi devirdim. “Kime ne anlatıyorum!?” dedim. “Boşuna zahmet etme Ahu, anlattıkların bir kulağımdan girip bir kulağıma ulaşmadan çıkıyor hızlıca… Benim arkamdan konuşan kim tahmin ediyorum... Yelloz Filiz! Ama sana onunla ilgili büyük bir sır vereyim mi?” diye sordu. Hayır anlamında başımı salladım; “İstemiyorum. Kesinlikle kimseyle ilgili sır, dedikodu duymak istemiyorum. Özellikle seninle ilgili dedikodu duymayı asla ama asla istemiyorum!!!” deyip kahvesini önüne bıraktım. “Bak, benim kocam öldü. Ondan kalan maaş ev bana yetiyor da artıyor. Tekrar evlenir misin diye sor, asla! Erkek kahrı çekmek kolay olsaydı sen boşanmazdın.” dedi. “Yani evet... her erkeğin kahrı çekilmiyor, haklısın.” “Şimdilik büyük konuşmak istemiyorum fakat asla evlenmem. Yani Adil gibi biri olsa hadi neyse, onun kahrı çekilir… adam süper yakışıklı.” dedi. Yine gözlerimi devirdim ve; “Yemin ediyorum bir gün sana göz devireceğim derken şaşı kalacağım. Kim bu Adil?” diye sordum. “Gece seni uyku tutmazsa balkona hava almaya çık. İki buçuk üç arası Filiz binadan çıkıp nereye gidiyor izle bakalım. Evli barklı kadın!” deyince yine hayır anlamında başımı hızlıca salladım. “Bakmam da duymak da istemiyorum, lütfen,” dedim. “Şu an bizim binada Adil meşhur oldu. Kadınlar arasında konuşuluyor, bakalım adı en çok kiminle anılacak?” deyip kahvesinden bir yudum aldı. “Sabah camı kapatmak istediğimde balkonda sigara içen bir adam vardı. Adil dediğiniz o mu?” diye sordum. “Evet, bu serin ve soğuk havada tişörtle çalışıyor. Demek ki o da ateşli!” dedi. “Her zaman böyle büyük büyük anlamlar yükleme Aslı. Erkekler genel olarak kadınlardan daha az üşürler. Adam inşaatta çalışıyor sürekli hareket halinde gayet normal tişört giymesi!” dedim. “Araştırdım,” deyince gözlerimi sıkıca kapattım. “Bugün daha ne kadar gereksiz bilgiler öğreneceğim senden... Anlat bakalım!” dedim. “Bekar… Tek yaşıyor. Anne - baba yok, çöpsüz üzüm. Gündüzleri inşaatta çalışıyor, gece inşaatın yanındaki konteynerde kalıyor. İşinden evine, evinden konteynerine... Yani tabii o konteynere giren çıkan kadınlar da olmuyor değil. Bazıları bizim binada,” deyip kaşıyla üst katı, Filiz’in evini işaret etti. “Bu Filiz'e neden bu kadar taktın?” diye sordum. “Önce o başlattı. Kocam öldükten sonra ileri geri konuştu. Önceden bir şey lazım olduğunda ilk ona giderdim. Dul kalınca sanki kocasına göz koymuşum gibi tuhaf tuhaf hallere girdi. Kendi milletin kocalarına göz koyarken yaptı üstelik... Halbuki en yakın arkadaşının kocasıyla bile mesajlaştı. Yöneticinin kurduğu binanın sohbet grubundan adamın numarasını alıp videolar, fotoğraflar attı. Ama sorsan evli olduğu için o gayet düzgün ve şanslı biri. Benim kocam öldü, sen boşandın dul kaldık. Onların gözünde biz atıl vaziyetteyiz.” dedi. Omuz silktim; “Sence umurumuzda olmalı mı?” diye sordum. “Asla olmamalı ama işte gurur yapıyorum. Gerçekten elimde olmadan üzülüyorum,” dedi. Ayrıca deyip bakışlarını kaçırdı, kahvesini içmeye devam etti. “Bir şey var sende, boşuna saklama. Söyle hadi… benim de mi dedikodumu yaptılar?” “Hayır… sadece benimki tahmin.” deyince “Neyi tahmin ettin?” diye sordum. “Eyüp Aras her sabah 8.25-28 geçe gibi dışarıda oluyor. Sen de camda oluyorsun servise bindiğini görmek için.” “Eee?” “İşte tam o dakikalarda Adil hep aynı balkonda sigara molası veriyor. Ben bir alt kattayım, görüyorum. O sigarasını senin balkonuna bakarak içiyor. Ben görüyorsam bunu yukarıdaki de görmüştür. Yani şimdilik herhangi bir dedikodu yok ama yakında konuşmaya başlarlar…” dedi. “Yok canım, daha neler! Hayır asla! Benim bu sabaha kadar o balkonda sigara içen birinin varlığından haberim bile olmadı. Oğlumu izliyorum, zaten vaktim de kalmıyor. Bugün izinli günüm, o yüzden kahve içebildim. Normalde hızlıca evi toparlayıp yarım saat sonra ben de çıkıyorum evden,” dedim. “Canım bunları ben biliyorum. Aslında herkes biliyor ama işte kimin işine nasıl gelirse...” dedi. Oturduğum sandalyede geriye yaslandım. Ne yani, sabah aniden göz göze geldiğim o adam her gün mü aslında orada duruyor muydu? Ben oğlum Eyüp Aras’ı izlerken o da beni mi izliyordu? Hiç dikkat etmemiştim. “Bugün ne yapmayı düşünüyorsun?” diye sordu Aslı. “Çılgınlar gibi temizlik! Ayrıca merdiven silme günüm biliyorsun.” dedim. “Yardım edeyim?” deyince, “Parasını alacaksan tabii,” dedim. “Kız, canım sıkılıyor otur otur… gelip yardım edeyim. Ne parası? İnsan iyilik yaptığı için arkadaşından para mı alır?” dedi. “Yetiştiririm. Önce merdivenleri yapacağım, sonra biraz dinlenir ev temizliğimi yaparım. Ayrıca sabah sipariş verip gitti,” dedim. Gözlerini devirdi Aslı ve; “Yine ne istiyor bacaksız?” diye sordu. “Sütlaç…” dedim. Gülümsedi; “Karısı olacak kadına acıyorum. Bu veledin ne siparişi bitiyor ne de dağınıklığı. Hadi ben kaçtım, seni oyalamayayım. Teşekkürler kahve için,” deyip çıktı. Asla oturmaya, dinlenmeye vaktim yok. Önce sütlaç yapmaya başladım. Bugün izin günüm evde olduğumu biliyor oğlum. Her izin günümde mutlaka siparişi olur. Bu haftaki siparişi sütlaç... Sütlaç ocakta kendi halinde pişmeye başlayınca evi toparladım. 3+1 ve kocaman bir ev. Maalesef benim eşyam çok yok, sadece 2 odasını kullanıyorum. Yatak odası ve oturma odası. Geri kalan taraflar bize fazla ama yapacak bir şey yok. Güç bela buldum bu evi. Boşandığım eski kocam Zafer'in yüzünden kimse bana ev vermek istememişti. Bu ev sahibi yurt dışında gurbetçi, Aslı’nın aracılığıyla ulaşıp evi tutmuştum. İlk o zaman tanıştık Aslı’yla. Kendisi birinci katta oturuyor. Kiralık ev var mı diye sormak için kapısını çalmıştım. Sağ olsun çok yardımcı oldu. İkinci kat boşmuş, Aslı'nın bir üst katı. İlk onu tanıdığım için ve hiçbir zararını da görmediğim için binada en samimi olduğum komşum şu an için Aslı. Diğerleriyle de tersleşmedik fakat Aslı’nın dediği gibi dul olduğum için benden bir adım uzak duruyorlar. Sanki vebalıyız, sanki onların kocasına hemen göz koyacakmışız gibi... Bu ev için benden ricacı olduğunda Aslı’nın tek isteği vardı; “Ben yalnız başıma yaşıyorum. Evim çok sessiz. Erkek çocuğun var, akşam 9’dan sonra gürültü yapmazsanız sevinirim,” demişti. Zaten 9.30’da yorgunluktan bayılıp kalır Eyüp Aras. O yüzden hiç sorun yaşamadık. Evi topladıktan sonra eşofmanımı, üzerine de uzun, kalçamın altına kadar olan tuniğimi giydim. Sonra saçlarımı tekrar sıkıca toplayıp bonemi taktım. Başörtümü de önüme iğneledim, iş yaparken açılsın istemiyorum. Temizlik malzemelerini alıp dairemden çıktım. Maalesef güç bela bulduğum bu büyük ve diğer dairelere göre bir tık lüks olan evimin kirasını aksatmadan ödemek zorundayım. Ek kazanç olsun diye merdiven temizliğini ben yapıyorum. Haftada bir gün silmem şu an için yetiyor, onu da izinli olduğum günlere denk getirip siliyorum. Medeni durumumla çok zıt bir iş yapıyorum. Şu an 4 katlı bir çeyiz mağazasında çalışıyorum. Çok yorucu… Özel sektör olmasını geçtim bazı esnaflar insanın iliğini kemiğini sömürüyor ama başka iş bulamadım. Zafer başvuru yaptığım iş yerlerine de müdahale etti. “Senin kocan belalı, biz olay istemiyoruz, ekmeğimizdeyiz.” deyip kibarca iş vermediklerini açıkladılar. Sadece şu an çalıştığım patron, “Sigorta istemezsen kocan umurumda değil, çalıştırırım seni.” dedi ve sigortasız başladım. Aslında bir senedir güzel de idare ediyorum. Bakalım bu yoğun tempolu hayata ne kadar dayanacağım? En üst kata çıkıp yukarıdan aşağı önce bütün merdivenleri süpürdüm. Sonra suyu hazırlayıp yine en üst kattan paspas yapmaya başladım. Üçüncü kata indiğimde konuşma sesleri geldi. Kalın, tok sesli bir erkek sesi de duyunca yeniden örtüme çeki düzen verdim. Sonra yine merdivenleri silerek indim, yine onunla karşılaştım. Sabah Aslı’nın bahsettiği, Adil dediği adam komşumuz Filiz'in kapısının önündeydi… “Dediğim gibi hanımefendi, bu benim yapacağım bir iş değil ama başka usta arkadaşlarımı yönlendiririm gelip tamir ederler. O duvar nasıl o hale gelmiş… enteresan?” dedi. Filiz şuh bir kahkaha atıp; “Ay hiç bilmiyorum Adil Usta… çocuklar yapmış olabilir ben evde yokken…” dedi. “Anladım… ben başka bir ustayı yönlendiririm,” deyip gitmek için dönünce benimle göz göze geldi. Kalan merdiven boşluğunu silmek için gitmesini bekliyordum. “Kolay gelsin,” dedi. “Teşekkür ederim,” dedim. Asansöre binmeden merdivenlerden hızlıca indi. Filiz ile göz göze geldik; “Yatak odamın duvarında problem var, resmen oyulmuş. Bu çocuklara beton da dayanmıyor. Kolay gelsin canım,” deyip kapattı kapıyı, cevap vermemi bile beklemedi. Ben de merdivenleri silmeye devam ettim. Tuhaf geldi bana, ustalık bir iş varsa Zafer hallederdi… Ben hiç karışmazdım zaten karışmamı da istemezdi. Beni ilgilendirmez… Tüm binanın merdivenlerini silip bitirdikten sonra kendimi eve attım. Çok yoruldum, şu an duş almak bana iyi gelecek ama henüz evimin haftalık temizliğini yapmadım. O yüzden oturursam kalkamam düşüncesiyle hemen ev temizliğine devam ettim. Eşyam az olduğu için beni çok zorlamadı. Yaklaşık 2 saat sonra temizliğim de bitmişti. Duşumu aldım, bir kaşık yemek yapacak enerjim yok… güzelce hazırlandım. Saate baktığımda servisin gelmesine 5 dakika kalmıştı. Parfümümü de sıkıp çantamı aldım ve çıktım evden. Madem bugün izin günüm, oğlumla dışarda pizza yiyebiliriz. Çok seviyor pizzayı, her ne kadar sağlıksız beslenmesini onaylamasam da yine de dayanamıyorum bacaksıza. Binadan çıktım ve sabah oğlumun servis beklediği yere doğru adımladım. O levhanın altında ben de beklemeye başladım. O sırada hemen yan tarafta duran konteynerden Adil dedikleri adam çıktı. Kapıyı kapattı ve sigarasını yaktı. Bu minik konteyner ev mi kulübe mi artık ne bilmiyorum ama demek ki Aslı'nın bahsettiği yaşama alanı burası. Kapının hemen önünde plastik bir sandalye var. Ona oturup sigarasını içmeye başladı. Ben de arkamı döndüm, gereksiz yere ikide bir göz göze gelmek istemedim. Tek suçlu Aslı! Belki ben bu adamla daha önce defalarca karşılaştım ama hiç dikkatimi çekmemişti. Şimdi çatlak Aslı yüzünden adamı gördüğüm gibi evet, bu Adil demeye başladım. Galiba onun da inşaattaki işi bitmiş çünkü temizdi hem kıyafetleri hem eli yüzü. Servis durdu ve oğlum indi. “Anneeee!” diye ağlayarak bana doğru geldi. Kaşlarım çatıldı; “Ne oldu Eyüp Aras, iyi misin?” deyip sarıldım hemen. “Benimle okulda dalga geçtiler anne, iyi değilim,” dedi. İki elimle omuzlarından tuttum. Ağlamaktan kızaran gözlerine baktım ve; “Kim ne dedi sana?” diye sormamla birlikte başı sağ tarafa doğru düştü, gözleri kaydı. Ne yapacağımı bilemedim, panikledim. “Eyüp Araaassss!” diye çığlık attım. Şu hayatta yaşamak için tutunduğum tek dal sensin oğlum!!! Ne oldu sana?

editor-pick
Dreame-Editor's pick

bc

Yüzbaşının Cerrahı

read
1.9M
bc

The Silver Wolf

read
706.5K
bc

The Billionaire’s Intern

read
1.3M
bc

Chosen, just to be Rejected

read
935.9K
bc

Inferno Demon Riders MC: My Five Obsessed Bullies

read
1.2M
bc

Claimed by the Biker Giant

read
2.4M
bc

Unscentable

read
2.3M

Scan code to download app

download_iosApp Store
google icon
Google Play
Facebook