บุตรในท้องข้าคือลูกของตัวร้าย

"ท่านแม่!" จื่อหยวนน้อยในวัยสามขวบตะโกนเรียกสุดเสียง บุรุษหนุ่มผู้หนึ่งที่โอบอุ้มเด็กน้อยอยู่หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง "บอกว่าเช่นไร" "อยากคัดกฎมารยาทอีกงั้นหรือ" จื่อหยวนน้อยมุ่ยใบหน้ามองบิดาอีกครั้งก่อนลงจากตักแกร่ง "ขออภัยท่านแม่ จื่อหยวนจะไม่ตะโกนเสียงดังไร้มารยาทอีกแล้ว" เขาลืมไปได้เช่นใด ท่านพ่อบอกว่าหากตะโกนเสียงดังจนท่านแม่และน้องตกใจทั้งคู่จะหนีหายไปอีกครั้ง "หาใช่เรื่องใหญ่อะไร" คำพูดหวานเอ่ยพร้อมรอยยิ้มยื่นมือออกไปหมายจะให้เด็กน้อยกอบกุมไว "เขาจะนอนกลางวันกับข้า" เด็กน้อยพยักหน้าดีใจ เอ่ย "ใช่ ใช่ ใช่" "หากเจ้าไปเบียดแม่และน้องของเจ้าจนอึดอัดเล่าจะไม่เป็นไรแน่หรือ" "พูดไร้ประโยชน์อีกแล้ว" นางไม่ได้กังวลเรื่องไร้สาระเช่นนี้เลย เพียงแค่อยากนอนกับบุตรชาย นั้นกลายเป็นเรื่องใหญ่โตเช่นนี้เลยหรือ ซูหนี่พ่นลมหายใจเหนื่อยหน่ายออกมา ปากของเขาช่างหาเรื่องเสียจริงนางเกรงว่าคงจะมีสักหนที่พลั้งมือตีเข้าให้สักวัน "กล้าเถียงแล้วหรือ" "เหอะ!" ซูหนี่เค้นเสียงเย้ยหยัน นับตั้งแต่นางมีอันต้อง ตายอย่างไม่เป็นธรรมสวรรค์จึงให้โอกาสมาอยู่ในร่างสตรีผู้น่าสงสารผู้นี้ความทรงจำต่างๆ มากมายต่างหลั่งใหลเข้ามาในโสตประสาทจนอดเห็นใจไม่ได้ ยากเย็นปานนี้นับว่าเห็นใจอยู่หรอกหรือสวรรค์! 'ซูหนี่ บุตรีไร้ค่าของจวนตระกูลขุนสูงศักดิ์ นางเพียงแค่ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าวแต่เหตุไฉนถึงพลาดท่าร่วมบทรักกับตัวร้ายเข้าให้ได้ เพราะผู้ใดนะหรือ..ก็เพราะตัวเอกของเรื่องอย่างไรเล่าที่ทำให้นางต้องตบแต่งกลายเป็นฮูหยินของตัวร้าย หวังเหล่ย พอนึกถึงชื่อนี้นางอยากวิ่งหนีไปให้ไกล ทั้งอารมณ์ร้อน นิสัยร้ายกาจแม้กระทั่งเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง จื่อหยาง เขากำเนิดจากสตรีอันเป็นที่รักแล้วจากไปในวันที่เด็กน้อยออกมา แล้วจื่อหยางผิดหรือ ส่วนนางเองของเรื่องน่ะหรือ...ชมชอบเพราะหน้าตาคล้ายสตรีในดวงใจอย่างไรเล่า'